ملیحه کوروشزاده میگوید: از ۲۱ سالگی بهصورت حرفهای با فیلم کوتاه "تعبیر یک خواب" ساخته حمید بهادری کارم را به عنوان منشی صحنه شروع کردم و هنوز در این حرفه هستم.
«پرده خوانی» به عنوان یکی از قویترین رسانههای انتقال مفاهیم دینی و حماسی، حال و روز خوشی ندارد. قاسم سیدی میگوید: این هنر به صورت جدی اجرا نمیشود و هنرمندان توانمندی که بخواهند این راه را یاد بگیرند و ترویج دهند، حضور ندارند.
صمد جعفری، هنرمند سنگتراش محله تلگرد، حال مشتریانش را میفهمد و میگذارد بار اندوه تلنبارشده بر دلهایشان را سبک کنند. برای او که از یک دهه پیش، روی سنگهای مزار مینویسد، مرگ و زندگی، معنی دیگری دارد.
«ناهید دلشاد راد» طراح و پژوهشگر برتر لباس ایرانی-اسلامی است. او میگوید: پدرِ مادربزرگ من جزو نخستین فرنگیدوزها بودکه کت و شلوار امروزی را از آن طرف آبها برای مردم ما به سوغات آورد و به شازدهخانمهای دربار هم خیاطی آموخت.
استاد حسین سراقی نوغانی حدود ۳۰ سال است که به کار حکاکی روی سنگ مشغول است و ارزش معنوی زیادی برای هنرش قائل است به طوری که میگوید: بدون وضو به سنگ دست نمیزنم.
بچههای نستوه، کارشان را در سال ۸۵ آغاز میکنند و همه توان گروهی و تخصصشان را میگذارند تا بهترین کار را انجام دهند و نتیجه این همکاری میشود «نرم افزار ماهنامه شیعه».
بیشتر ساکنان محله راهنمایی، برادران مداح دشتبیاض را میشناسند. آنها از کودکی در مسجد جوادالائمه (ع) پرورش یافتهاند و اکنون نوکری اهلبیت (ع) را با شعر و آوایی خوش، هنر و افتخار زندگی خود میدانند.
ابوالفضل اشکذرنژاد معروف به اشکذری، مداح محله شفاست که علاوه بر مداحی شاگردان بسیاری را در این مسیر آموزش و تربیت کرده است. او که از شاگردان مرحوم کافی است، دغدغه حفظ آیینهای عزاداری را دارد.
احمد سبحانی از تعزیهخوانان قدیمی استان خراسان است که حدود نیم قرن سال لباس سرخ آتشین بهتن کرد و از «شمرپوش» مراسم تعزیه بود. دهساله بوده که تعزیهخوانی را شروع کرد و حالا پسرش ادامه دهنده راه اوست.
