پیگیری‌های حاج‏‌آقاحبیبی محله کوی پلیس را آباد کرد

برای آغاز، نمی‌‏دانم از کجا شروع کنم و از چه بگویم. از کلانتری که با تلاش‏‌های او به محله آمد بگویم یا درمانگاهی که پیشنهاد ساختنش را عملی کرد. شاید بهتر باشد از کمک‏‌های خیری که با کمک او به محله کوی پلیس مشهد می‌‏رسید، حرف بزنم، ولی باز فکر می‌کنم شاید بهتر باشد از ۴۰ سال برپا داشتن نماز در مسجد محله حرف به میان بیاورم...

اما قبل از هرچیز دوست دارم از دنیای درونش بگویم؛ از حاج‌‏آقاحبیبی که زندگی‌‏اش رنگ دیگری دارد و در خانه ساده‌‏اش، صفا بیشتر به چشم می‏‌آید. او وجودش را وقف محله کرده است و این چیزی نیست که خود به زبان آورده باشد، این را همه اهالی محله کوی پلیس می‏‌دانند...

سال ۱۳۳۳ بود که حاج‏‌آقاحبیبی نوجوان طلبه گرگانی برای تحصیل راهی مشهد شد و با خریدن زمینی در محدوده گاراژدار‌ها ساکن این شهر شد. کمک‌های پدری او، یکی از گام‌های این طلبه نوجوان در امور خیریه بود؛ تا جایی که بعد از ازدواج و در جوانی حاج‏‌آقاحبیبی زندگی‏‌اش را با انجام امور خیریه می‏‌گذراند. او که تا‌کنون هفت بار به عنوان مبلّغ راهی جبهه شده است، اکنون ۶ فرزند و بیش از ۲۰ نوه دارد. قرارمان را با او در منزلش در خیابان پروین‌اعتصامی می‌گذاریم و او بیش از آنچه در تصورمان بود، پذیرایمان می‌شود.

مطلب مرتبط مسجد امام‌صادق (ع) را همه با نام آیت‌الله حسینی‌زنجانی می‌شناسند

به این ۴۰ سال افتخار می‏‌کنم

خیلی حرف است که یک نفر ۴۰ سال وظیفه خود بداند امام جماعت مسجدی باشد. حاج‌‏آقاحبیبی ۴۰ سال است با حضورش در مسجد «ارض اقدس» و اقامه نماز انس و الفت خاصی بین مردم محله ایجاد کرده است.

حاج‌‏آقاحبیبی با حضورش در مسجد «ارض اقدس» و اقامه نماز انس و الفت خاصی بین مردم محله ایجاد کرده است

هرچند غیر از نماز جماعت فعالیت‏های دیگری هم داشته است؛ تا جایی که ایجاد پایگاه بسیج، انجام برنامه‏های مذهبی و فرهنگی، رفع مشکلات مسجد و... مهم‌ترین دغدغه‏های هم‌محله‏‌ای ما بوده که در مدت حضورش در مسجد آن‏ها را عملی کرده است.

اما حالا به قول خودش وقت رفتن است. او با اشاره به اینکه مساجد به افراد تازه‌نفس احتیاج دارند، می‏‌گوید: مدتی است که استعفای خود را از سمت امام جماعت مسجد نوشته و ارائه داده‌ام که هنوز با آن موافقت نشده است. می‌‏گوید: این ۴۰ سال، بهترین دوره زندگی‌‏ام بوده که به آن افتخار می‏‌کنم.

بنیان‌گذار کلانتری کوی پلیس

ما را با خود به سال ۱۳۵۹ می‏برد. آن زمان محله کوشش (گاراژدار‌های قدیم) بعد از انقلاب، تازه داشت نفس می‏کشید. شورا‌های محله راه افتاده بودند و حاج‏آقاحبیبی که امام جماعت مسجد ارض اقدس بود، پای ثابت این شورا به‌شمار می‌رفت. اما او فقط یک عضو ساده نبود و مثل یک پژوهشگر اجتماعی، نیاز‌های مردم را بررسی می‏‌کرد. ناامنی یکی از مهم‌ترین نیاز‌های مردم بود که او شناسایی کرده بود و برای آن راه حل هم می‌داد که از نظر او باید اجرا می‌‏شد.

احداث کلانتری که بتواند معضل ناامنی محله را رفع کند، خیلی زود تبدیل به پروژه‏ای مردمی شد یعنی با کمک‌‏های مردم، احداث آن به سرانجام رسید. کلانتری کوی پلیس طی چند ماه احداث و نام حاج‌‏آقاحبیبی برای همیشه به عنوان یکی از بنیان‌گذاران اصلی آن در ذهن مردم ماندگار شد.

می‏‌گوید: زمانی که کلانتری تاسیس شد، در آن مکانی برای شورا در نظر گرفتیم و این‌گونه بهتر به رفع مشکلات مردم می‏پرداختیم. مردم هم با ما ارتباط خوبی داشتندکه انگیزه ما را برای خدمت‌رسانی به آنها دوچندان می‏‌کرد.

یک سال بعد، تاسیس درمانگاه و دارالشفا

حالا بعد از یک سال در حالی‌که مردم از داشتن کلانتری محله شاد بودند، حاج‏‌آقاحبیبی در غم و اندوه نبود یک مرکز خیریه درمانی به‌سر می‌برد که می‌‏توانست نیاز‌های بهداشتی و درمانی مردم محله را رفع کند.

می‌‏گوید: سال ۱۳۶۰ پیشنهاد ساخت درمانگاه خیریه را مطرح کردم و با وجود اینکه برخی مخالف آن بودند، با همت مردم و کمک‌‏های خیر آن‏ها توانستیم دارالشفا را تاسیس کنیم. او می‌‏گوید درکنار سختی‌‏های کار خاطرات شیرینی هم وجود داشت: هر یک از مردم در حد توان خود به ساخت این مرکز درمانی کمک می‌‏کردند. این باعث می‌‏شد احساس کنم هیچ‌کس پشت مرا در این راه خالی نگذاشته است.

برخی افراد از همان زمان خود را متعهد کردند، هر ماه مبلغی را به خیریه کمک کنند و خوشحالم که هنوز افتخار دارم این کمک‌های خیر را از همان افراد تحویل بگیرم و به درمانگاه برسانم. او عنوان می‏‌کند: اکنون دارالشفای امام‌حسین (ع) نه تنها دراین محله خدمت می‏‌کند، بلکه افراد زیادی از سرتاسر شهر از این مرکز استفاده می‌کنند و این باعث افتخار ماست.

رابط آیت‏ا... میلانی در محله

حالا محله درمانگاه هم داشت، اما این هم تنها نیاز مردم نبود. برخی خانه‏‌ها مشکل آب، برق و گاز داشت، عده‏ای از اهالی مشکلات مالی داشتند و کمبود برخی امکانات در محله به شدت احساس می‌‏شد. حاج‌آقاحبیبی تعریف می‌‏کند: در آن زمان آیت‏ا... میلانی از عالمان برجسته بودند که برای رفع نیاز‌های مردم و کمک به آن‏ها، فعالیت گسترده‏‌ای داشتند. ایشان در هر محله رابطی برای خود داشتند که من افتخار این را داشتم تا مشکلات و مسائل مردم این محدوده را برای ایشان شناسایی کرده و نیاز‌های محله را بازگو کنم.

به این منظور افرادی در محله برای کمک به نیازمندان و رفع مشکلات محله شناسایی شدند که به این امور می‌پرداختند. این فعالیت‌ها ادامه پیدا کرد و تاکنون نیز این افراد همچنان به کمک‌‏های خود و امور خیریه در محله می‌‏پردازند. برخی نیز این فعالیت در کار‌های خیر را به فرزندانشان انتقال دادند.

بازسازی مسجد با دست خالی

مسجد ارض اقدس با بافت قدیمی‌‏اش دیگر توان حضور پرشور مردم را نداشت و باید تغییراتی در آن ایجاد می‌‏شد. حاج‌آقاحبیبی که مثل همیشه قبل از هرکس به شناسایی این موضوع پرداخته بود، دست به کار شد و با وجود اینکه وضعیت مالی چندان خوبی نداشت و کمک‏‌های مردمی هم در آن برهه از زمان چندان چشمگیر نبود، تعلل نکرد.

می‏‌گوید: برخی با تمسخر می‌‏گفتند بازسازی مسجد کاری نیست که بتوان با دست خالی آن را انجام داد، اما من روی این موضوع پافشاری می‌‏کردم، تا جایی‌که خیلی‏ها را همراه خود کردم. او تعریف می‏کند: هرچند این کار سخت‏تر از آن چیزی بود که در ذهنم می‌‏نمود، اما بالاخره با موفقیت و بعد از یک سال، به پایان رسید و مردم محله با مسجدی بزرگ‌تر و با ساخت بهتر روبه‌رو شدند.

این روز‌ها حاج‌آقاحبیبی با حدود ۸۰ سال سن، هنوز هم در جلسات مختلف خیریه و مذهبی شرکت می‏‌کند: هر روز برای نماز به مسجد ارض اقدس می‌‏رود؛ وقتی داخل محله قدم می‏زند، انگار باغبانی است که میوه‏‌هایش را به ثمر رسانده است. هرچند از آن قدیمی‌‏ها تعداد انگشت‌شماری باقی مانده‏‌اند و شاید برخی ساکنان جدید چندان با کار‌های او در محل آشنا نباشند، اما مهم این است که جای‏جای محله با نام او و همان شورای محل اوایل انقلاب گره خورده است.

*این گزارش سه نشبه، ۲۷ تیر ۹۱ در شماره ۱۳ شهرآرامحله منطقه ۷ چاپ شده است.