مهسا بهرامی دختران والیبالیست موفق مشهد است

در ادامه سلسه گزارش‌های معرفی بانوان ورزشکار شهر مشهد، این بار شهرآرا محله به سراغ مهسا بهرامی قوچان، یکی از دختران والیبالیست موفق رفته است. بهرامی متولد سال ۱۳۷۱ می‌باشد که از دوران ابتدایی، والیبال راآغاز کرده و برخلاف تمام دختران همسن و سال خودش که در مدرسه خط‌بازی و گرگم به هوا بازی می‌کردند، او توپ والیبال در دستش بوده و سرویس و اسپک‌زدن را تمرین می‌کرده است.

مهسا در پست لیبرو بازی می‌کند

او در حال حاضر، عضو تیم شهید جان‌آرا ست و در پست لیبرو برای خودش اسم و رسمی دارد. در مواقعی که در خانه است، با سایر اعضای خانواده تور می‌بندند و بازی می‌کند. بهرامی دوست دارد روزی مانند فرهاد ظریف، یک لیبروی موفق شود و برای رسیدن به این آرزو، خیلی تلاش می‌کند. هنگامی که صحبت از اسم تیم‌شان می‌شود، می‌گوید: با اینکه شهید جان‌آرا فرد بزرگی بود، اما امکاناتی که به ما می‌دهند در حد و اندازه این اسم نیست. اما می‌دانیم که روح او، ناظر بازی‌های ما بوده و در بازی‌های سخت، قطعا کمک‌مان می‌کند.

خودش در خصوص علاقه‌ای که به والیبال دارد، می‌گوید: در همان عالم کودکی، چون می‌دیدم که خواهرم و دختر عمویم والیبال تمرین می‌کنند، من هم علاقه پیدا کردم. البته به دلیل اینکه با پدرم ارتباط قوی داشتم، روحیه و علاقیم کمی مانند پسران شده است به همین دلیل فوتسال و فوتبال هم بازی می‌کردم؛ اما به دلیل هزینه‌هایی که این بازی‌هادارند، آن را کنار گذاشتم.

عضوی از تیم شهید جان‌آرا

وی به عناوینی که در مسابقات مختلف به همراه تیمش کسب کرده هم اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: هنگامی که دانش‌آموز بودم، مقام دو دانش‌آموزی در سطح منطقه را کسب کردیم. در مسابقات محلات مشهد هم که آبان ماه برگزار شد، در دور مقدماتی، مقام اول در سطح منطقه و در دوره نهایی، سوم در سطح استان شدیم.

لیبروی تیم شهید جان‌آرا می‌گوید: در دور مقدماتی ۲۲۸ تیم شرکت کردند که از این تعداد ۱۳ به دور شهری آمدند. تیم‌های شرکت کننده برخی آماتور و برخی حرفه‌ای بودند و تیم‌هایی هم بودند که در دور مقدماتی نبودند، اما در نهایی حضور پیدا کردند!

مطلب مرتبط زهرا صالحی؛ دختر آرام، اما سرعتی والیبال‌ ایران

امکانات تیم ما بسیار کم است

بهرامی قوچان بیان می‌کند: برگزاری مسابقات محلات در همگانی کردن ورزش بسیار تاثیر دارد، اما چه خوب بود که مسئولان مسابقات را در دو سطح آماتور و حرفه‌ای برگزار می‌کردند. درست همان‌طور که رده‌بندی سنی وجود دارد. وی امکانات ورزشی که در اختیار تیمشان قرار دارد را کم و نامناسب می‌داند و توضیح می‌دهد: امکانات ما برای تمرین بسیار کم است، حدود ۳۰ نفر هستیم که در دو تیم بالای ۲۰ و زیر ۲۰ سال تمرین می‌کنیم، اما فقط ۴ توپ داریم. به تازگی نیز باشگاهی که در آن تمرین می‌کنیم گفته برای خودتان توپ بیاورید اگر نه نمی‌توانید ورزش کنید.

هیچ کدام از اعضای تیم ما توان مالی برای خرید توپ ندارند، مکانی که تمرین می‌کنیم از حداقل امکانات برخوردار است 

اما هیچ کدام از اعضای تیم ما توان مالی برای خرید توپ را ندارند، مکانی هم که تمرین می‌کنیم از حداقل امکانات برخوردار است حتی مکانی برای آب خوردن نداریم و مجبور هستیم از شیر‌های آب سرویس بهداشتی برای آب خوردن استفاده کنیم. در صورتی که برخی از رقبای ما به ازای هر دو نفر یک توپ دارند. گویا ورزش کردن هم پایین شهر و بالای شهر دارد! شاید باروتان نشود، اما تیم ما حتی ۱۵۰ هزار تومان نداشت و هیچ اسپانسری نیز ما را حمایت مالی نکرد که بتوانیم در مسابقات لیگ که به تازگی شروع شده، ثبت‌نام کنیم.

برخی ورزش بانوان را نمی‌پسندند

وی از اینکه در رسانه‌ها بازتاب چندان مناسبی از ورزش بانوان وجود ندارند، گلایه می‌کند و می‌گوید: هنگامی که تیم‌مان در دوره مقدماتی مسابقات محلات اول شد، فقط روزنامه شهرآرا بود که این خبر را انعکاس داد. نمی‌دانید مربی و بچه‌های تیم چقدر خوشحال شده بودند که اسمی از تیم شهید جان‌آرا در روزنامه شهرشان آمده است. شاید سایر رسانه‌های مشهد، موفقیت ما را بی‌اهمیت می‌دانستند.

بهرامی قوچان ادامه می‌دهد: دید زنان محله نسبت به من که ورزشکار هستم، چندان خوب نیست؛ آنها معتقدند که دختران باید درس بخوانند و ازدواج کنند. انجام ورزش، آن هم در این حد را نمی‌پسندند. اما هیچ کدام از این نگاه‌ها نمی‌تواند مرا از تمرین باز دارد؛ چون دوست دارم روزی عضو تیم ملی بانوان والیبال کشور شوم؛ اما نه این تیم والیبالی که هیچ اسمی از مربی و بازیکنان آن در هیچ‌کجا درج نمی‌شود.

*این گزارش آذر سال ۹۰ در شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.