هاجر قدوسی قهرمان مسابقات آمادگی جسمانی استانی است

سوگول موسوی| خیلی از افرادی که امروز به صورت حرفه‌ای به ورزش می‌پردازند و حتی رتبه‌ها و عناوین قابل توجهی هم کسب کرده‌اند، دوست داشته‌اند که در رشته تربیت بدنی هم تحصیل کنند و به عنوان کسی که هم به صورت علمی ورزش را فراگرفته و هم به شکل حرفه‌ای به آن پرداخته، شناخته شوند.

اما امروز بسیاری از ورزشکارانی که اتفاقا مقام‌های قابل توجهی در سطوح مختلف بدست آورده‌اند، در رشته‌هایی کاملا متفاوت از ورزشی که به آن می‌پردازند، تحصیل می‌کنند و نکته جالب توجه اینکه عدم تحصیل در رشته تربیت بدنی، آنها را از ادامه ورزش و حرکت در مسیر کسب موفقیت در این زمینه نا امید نکرده است.

مدال‌های رنگارنگ در آمادگی جسمانی

میهمان امروز ما هم شرایطی مشابه دارد. او که خود حالا دانشجوی رشته زمین شناسی دانشگاه پیام نور مشهد است، همیشه دوست داشته که تربیت‌بدنی بخواند، اما به گفته خودش، تنها به این دلیل رشته تجربی را در دبیرستان انتخاب کرده که، چون هنرستان ورزش از محل سکونت آنها فاصله نسبتا زیادی داشته و خانواده‌اش مخالف حضور در این محیط آموزشی بودند، نتوانسته به خواسته‌اش دست یابد. حالا، اما از اینکه هرگز نتوانسته در رشته‌ای که به آن علاقه داشته، تحصیل کند، ناراحت نیست؛ چرا او سال‌هاست به عنوان یک ورزشکار حرفه‌ای شناخته می‌شود و مدال‌های رنگارنگی را هم کسب کرده است.

آنچه سبب شده ما به سراغ هاجر قدوسی برویم، کسب مقام اولی مسابقات آمادگی جسمانی خراسان رضوی توسط اوست که به همین علت، وی با حضور در تحریریه شهرآرا محله، دقایقی به بیان نحوه ورودش به ورزش و بیان مقام‌های مختلفی است که کسب کرده است.

مگر تمرین نداری؟ چرا نرفتی؟

این ورزشکار منطقه ۴ با تاکید بر اینکه در ابتدا خانواده‌اش چندان رضایتی برای حضورش در فعالیت‌های ورزشی نداشته‌اند، می‌گوید: حتی به نوعی می‌توان گفت که مخالف این اقدام من هم بودند، اما هنگامی که دیدند ورزش تا چه اندازه می‌تواند بر روحیه‌ام تاثیر بگذارد و شادابم کند، نه تنها مخالفت نکردند، بلکه مشوقم هم شدند.

وی ادامه می‌دهد: پدرم که چندی پیش شهید شدند، یکی از مشوقان اصلی من بودند. به طوریکه اگر یک روز برای تمرین نمی‌رفتم، می‌پرسید: «مگر تمرین نداری؟ چرا نرفتی؟». در دوران مدرسه هم معلم ورزشم بسیار تشویقم کرد، زیرا او معتقد بود در رشته دو سرعت، استعداد خوبی دارم و می‌توانم پیشرفت کنم.

تغییر از آمادگی جسمانی به کاراته

قدوسی بعد‌ها تصمیم گرفت در رشته تکواندو فعالیت کند، اما باز هم بخت با او یار نبود و سالن ورزشی‌ای که به آن مراجعه کرده بود، رشته مورد نظر او را نداشت. قدوسی هم کاراته را انتخاب کرد و از آن سال تاکنون که بیش از ۹ سال می‌گذرد در کاراته و به سبک «وادوکای» فعالیت کرده و به تازگی توانسته مدرک مربیگری‌اش را در این زمینه کسب کند.

قدوسی بیش از ۹ سال است که در کاراته فعالیت کرده و به تازگی توانسته مدرک مربیگری‌اش را در این زمینه کسب کند

این ورزشکار منطقه ۴ پیرامون کاراته و سبکی که کار می‌کند، می‌گوید: در ابتدا شاید چندان تمایلی برای تمرین در این رشته را نداشتم، اما به مرور، علاقه‌مند شدم و توانستم با پشتکار زیاد، مدال‌های زیادی از جمله مقام دوم کشوری را در سال ۸۸ کسب کنم. البته در سال ۸۸ شانس با من یار بود، چون توانستم با تیم احمر در مسابقات چادرزنی و امداد که تلفیقی از آمادگی جسمانی و امداد است، مقام اول را کسب نمایم و به عنوان فعال‌ترین جوان ورزشکار لوح تقدیر قرار گرفتم.

قهرمان مسابقات استانی

وی ادامه می‌دهد: سال ۱۳۸۹ که در مسابقه‌های آمادگی جسمانی شرکت کردم توانستم در سطح منطقه اول و در استان مقام سوم و امسال در همین مسابقات توانستم اول منطقه و اول استانی را به دست بیاورم. قدوسی با اشاره به اینکه دیگر ورزش را برای رقابت انجام نمی‌دهد، می‌افزاید: در گذشته هرجا مسابقه‌ای برگزار می‌شد، حتما در آن شرکت می‌کردم و اگر بنا به دلیلی نمی‌توانستم در آن مسابقات حضور داشته باشم، ناراحت می‌شدم، اما حال به این نتیجه رسیده ا م که باید ورزش را اصولی انجام دهم که نه خودم آسیبی ببینم و نه به دیگران آسیب برسانم.

این ورزشکار ادامه می‌دهد: در حال حاضر بیشتر خانواده‌ها دوست دارند فرزندشان برای مقام و کسب عنوان به ورزش بپردازند و به آن روحیه ورزشکاری و سلامتی جسم چندان اهمیت نمی‌دهند و دوست دارند رقابتی ورزش را دنبال کنند.

مطلب مرتبط فاطمه سلیمانی، مربی قهرمان‌ساز اروند

گلایه‌مند از کمبود امکانات

قدوسی می‌گوید: همه از نبود امکانات ورزشی گلایه‌مند هستند و هرچند که این موضوع کاملا درست است، اما من همیشه تصمیم داشته‌ام که با انجام ورزش، به همه ثابت کنم با کمبود امکانات و حداقل‌ها هم می‌توان به مقام‌های خوب دست پیدا کرد. وی عنوان می‌کند: ورزش باید در کنار آموزش باشد، یعنی بتوانیم از علم روز دنیا در زمینه مربیگری و یا تمرین‌ها استفاده کنیم. البته در گذشته اطلاعات با تاخیر به ما می‌رسید و هزینه‌های سنگینی را برای دعوت از یک مربی خارج از استانی متحمل می‌شدیم، اما در حال حاضر این اطلاعات خیلی زود به ما می‌رسد.

این ورزشکار می‌افزاید: یکی از آرزوهایم این است که بتوانم در رشته کاراته، مانند مربی‌ام خانم حسنی باشم. او در کنار مربیگری با علم روز این رشته نیز آشنا است و این موقعیت را داشته‌ام یک دوره کلاس را زیر نظرش تمرین کنم و یکی از دلایلی که این رشته را ادامه می‌دهم، تشویق خانم حسنی است.

*این گزارش بهمن سال ۹۰ در شماره ۶ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.