مشهدی‌ها چهارراه ورزش را با هیئت فاطمیون می‌شناسند!

در روزگاری که هرکس دنبال کار و گرفتاری‌های خودش است، عده‌ای هم هستند که برنامه‌ریزی برای جوانان بخشی از هم و غمشان است و به چیز‌هایی مهم‌تر از مادیات و مسائل روزمره زندگی می‌پردازند. یکی از دغدغه‌هایی که هنوز هم در جوانان و بچه مذهبی‌های منطقه ما دیده می‌شود، برپایی هیئت و جلسه‌های مذهبی است. سید‌حسن قندیلی از همان جوان‌های کم سن و سال و مذهبی محله فرهنگیان مشهد است که توانسته پای خیلی از هم‌محله‌ای‌هایش را به هیئت فاطمیون باز کند.

البته به گفته او بزرگ هیئت فاطمیون، حاج آقای علیایی بود که با پسرانش در روز ولادت امام زمان (عج) در سال ۸۶ هیئت را برپا کرد و از آنجا که دوستان خوبی بودند و روش دعوت آن‌ها به هیئت جذاب بود، او هم هیئتی شد. هم‌زمان با تأسیس هیئت هم، آقای رضازاده یکی از سردفتردار‌های محله مغازه‌ای را در بولوار شاهد نبش شاهد‌۲۸ وقف هیئت می‌کند و آنجا می‌شود مکان ثابت هیئت. حالا این هیئت یکی از هیئت‌های فعال منطقه‌۱۰ است که همه ساکنان چهارراه ورزش با نام آن آشنا هستند و شب‌های جمعه هر هفته مراسم زیارت عاشورا و سخنرانی در این محل برگزار می‌شود.

مطلب مرتبط عزاداری سنتی، اصالت هیئت دلسوختگان شاهزاده‌علی‌اکبر است

با ولادت امام زمان (عج) شروع کردیم

قندیلی از تأسیس هیئت فاطمیون این‌طور می‌گوید: دوستان خوب در راهی که انسان انتخاب می‌کند خیلی موثر هستند. من بچه هیئتی نبودم، اما رفتار و نحوه دعوت پسران حاج‌آقای علیایی که بزرگ هیئت فاطمیون هستند، من را به این سمت کشاند و هیئتی شدم. او می‌گوید: در تاریخ ششم شهریور سال‌۸۶ هم زمان با روز ولادت امام زمان (عج) هیئت را تأسیس کردیم که بزرگ‌ترین هدفمان ترویج دین، مذهبی کردن جوانان و دوری از غرب‌زدگی بود که امری ضروری در دنیای امروزاست. وی ادامه می‌دهد: از خوبی‌های هیئت ما این است که مکان ثابتش است که آقای رضازاده یکی از هم‌محله‌ای‌های خیّر آن را وقف کرده‌اند.

ششم شهریور سال‌۸۶ هم زمان با روز ولادت امام زمان (عج) هیئت را تأسیس کردیم 

در هیئت هر کس وظیفه‌ای دارد

قندیلی بعد از حاج محسن سالاری، وظیفه روابط عمومی را دارد و بیان می‌کند: دلیل اینکه هیئت خوب رشد می‌کند وظیفه‌ای است که هر کس به عهده گرفته و به بهترین صورت انجام می‌دهد. او گلایه‌ای از مسئولان اوقاف هم دارد و می‌گوید: برای دریافت مجوز روندی طولانی را باید پشت سر بگذاریم و همه شهر را دور بزنیم تا برای سه روز مجوز خیمه را بگیریم. او اعتقاد دارد علت اینکه خیلی از هیئت‌ها بدون مجوز فعالیت می‌کنند همین روند طولانی دریافت مجوز است و پیشنهاد می‌کند امور مربوط به تأسیس هیئت را منطقه‌ای کنند تا دیگر این همه دردسر را تحمل نکنند.

ریسه‌بندی چهارراه ورزش به خاطر هیئت ما

قندیلی، برکات هیئت را در زندگی شخصی و محله‌اش لمس کرده و اعتقاد دارد اطلاعات دینی‌اش افزایش یافته و گرایش بیشتری به دین پیدا کرده است. او می‌گوید: حالا با تأسیس هیئت فاطمیون، همه اهالی، چهارراه ورزش را با هیئت ما می‌شناسند و به خاطر هیئت بود که آنجا برای اعیاد و مراسم مذهبی ریسه‌بندی شد زیرا تا پیش از آن آذین‌بندی نداشت.

امور هیئت دست جوانان است

او علاوه بر فعالیت در هیئت به درس نیز پرداخته و دانشجوی رشته الکترونیک است و می‌گوید: در کنار بزرگ‌تر‌ها که امور را اداره می‌کنند، بیشترکار‌های هیئت دست جوان‌هاست و برای جذب آنها کار‌های فرهنگی زیادی انجام می‌دهیم. 

این دانشجوی رشته الکترونیک به کتابخانه کوچکی که در محل هیئت دارند، اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: جلسات پرسش و پاسخ، حلقه‌های معرفت و نشست‌هایی که درباره کتاب‌ها بحث می‌کنیم از برنامه‌های فرهنگی ماست و اگر بودجه داشته باشیم تنوع برنامه‌ها را بیشتر می‌کنیم. همچنین کربلایی مصطفی کشگر مداح هیئت است که هر وقت مجلسی داشتیم روی ما را زمین نینداخته و بی‌دریغ با اینکه از منطقه ما نیست و راهش دور است، آمده است.

بدترین خاطره هیئت ما

قندیلی با ابراز ناراحتی از تصادفی که سال پیش برای حاج‌محسن سالاری یکی از هم‌هیئتی‌هایش به وجود آمد، می‌گوید: بدترین خاطره ما در هیئت فوت محسن سالاری بود. آن شب همه در هیئت جمع بودیم و مراسم عید الزهرا (س) داشتیم که آخر شب بعد از جشن، خبر فوت او را دادند و همه ناراحت شدیم. وی می‌گوید: تمام کار‌های برپایی خیمه‌ها را او انجام می‌داد و از افراد فعال هیئت فاطمیون بود و خیلی ناباورانه از پیش ما رفت. او ادامه می‌دهد: بعد از فوت سالاری، خواهرش خوابی دیده بود که امام حسین (ع) گفته بودند، «برادرت در دنیا خانه‌ای برای من ساخته است» و وقتی برای ما تعریف کرد، متوجه شدیم که منظور ایشان از خانه همان خیمه‌هایی است که او در مراسم عاشورا و تاسوعا برپا می‌کرد.

دوست نداریم هیئت‌ها مراسمی شوند

او به سی نفری که هر هفته پای ثابت هیئت هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید: در هیئت ما به روی همه باز است، از کودک دو‌ساله که همراه پدرش به هیئت می‌آید تا پیر‌مرد مسن. در مجالس بیش از ۲۰۰،  ۳۰۰ نفر می‌آیند. برای مخارجمان به هیچ جا وابسته نیستیم و تمام خرج‌ها را خیّران و بزرگ‌های هیئت تأمین می‌کنند.

اما بعضی وقت‌ها مسئولان به خاطر کمبود بودجه مجبور می‌شوند مراسمی برنامه‌ریزی کنند. قندیلی از آشنایی با آقای انوشیروانی که یک ماه از آن می‌گذرد، خیلی راضی است و می‌گوید: او به ما کمک کرد، از مجوز‌های برپایی خیمه در زمان مناسبت‌ها گرفته تا بودجه‌های فرهنگی که قول آن را داده‌اند؛ امیدوارم این همکاری ادامه داشته باشد.

*این گزارش پنج شنبه، ۲۳ شهریور ۹۱ در شماره ۲۱ شهرآرامحله منطقه ۱۰ چاپ شده است.