از قهرمانی با تیم کارخانه نخریسی تا تقدیم مدال به موزه حرم

او را می‌شود بعدازظهر‌ها در زمین ورزشی بوستان و محله جاهدشهر مشهد میان جوان‌هایی که در حال ورزش کردن هستند، یافت. میان آنها می‌دود، هرزگاهی دستی به توپ می‌زند و با بچه‌های محله، بازی می‌کند. از محمد بیابانی حرف می‌زنیم که حالا ۶۵ بهار از عمرش می‌گذرد. موهایش به سپیدی رفته و تپش قلب اش نشان از ورود به دوران پیری دارد، اما جنب و جوشی که در او وجود دارد، چیز دیگری را می‌گوید.

کسب اولین مقام در سال ۱۳۵۴

محمد بیابانی برای گفتن سابقه ورزشی‌اش، ذهنش را به آن سال‌ها که در کارخانه نخریسی کار می‌کرد، برده و می‌گوید: در کارخانه نخریسی کار می‌کردم و از طرف آنجا در مسابقات ورزشی‌ای که برگزار می‌شد، شرکت می‌کردم. او که اولین مقامش را در سال ۱۳۵۴ کسب کرده و نفر دوم استان خراسان شده است، ادامه می‌دهد: آن زمان، توجه به ورزش کمتر از حالا بود و دیگران، ارزش چندانی برای این مقام‌ها قایل نبودند، اما حالا کوچکترین مقام و عنوان، باعث تشویق جوان‌ها شده و به رشد آنها کمک می‌کند.

مدال‌های استانی من ارزشی در مقابل مدال‌های جهانی نداشت، اما دوست داشتم آنها را به موزه حرم تقدیم کنم

اهدای مدال‌ها به موزه آستان قدس رضوی 

آقای بیابانی که در دوران ورزشی‌اش، دو مقام اول استانی کسب کرده، مدال‌هایش به آستان مقدس امام رضا تقدیم کرده که خودش در این باره می‌گوید: درست است که مدال‌های استانی من چندان ارزش در مقابل مدال‌های جهانی ورزشکاران معروف نداشت، اما من دوست داشتم آنها را به موزه امام رضا (ع) تقدیم کنم که این کار را هم انجام دادم.

البته بیابانی مقام‌های دیگری نیز دارد که مهترین آنها، دریافت جام قهرمانی فوتبال مسابقات فوتبال که در میان ادارات مشهد برگزار شده بود، می‌باشد. می‌گوید: من آن زمان، تیم فوتبال آستان قدس را هدایت می‌کردم که خوشبختانه تیم ما توانست جام قهرمانی را کسب کند. بیابانی در حالیکه لبخندی بر لب دارد، می‌گوید: من عاشق ورزشم، به همین خاطر همیشه ساعات زیادی از روز را به ورزش می‌پردازم، اما یک روز در حال ورزش شیطنت کردم و تصمیم گرفتم از درختی بالا بروم. اما از درخت بالا رفتن همانا و افتادن بر روی زمین همانا!

بیابانی می‌گوید: به خاطر آن اتفاق، حالاتعدادی از مهره‌های ستون فقراتم جابه‌جا شده و توان ورزش کردن را تا حدود زیادی از من گرفته است. اما این باعث نشده ورزشکار محله جاهدشهر برای همیشه ورزش را کنار بگذارد. او بعضی روز‌ها با دوستان اش کوه می‌رود، ورزش صبحگاهی را از دست نمی‌دهد و خیلی وقت‌ها هم داخل زمین ورزشی محله با جوان‌ها، والیبال و فوتبال بازی می‌کند.

الگوی جوانان جاهدشهری

دوچرخه سواری هم جزو برنامه‌های روزمره‌اش است. جالب است بدانید که آقای بیابانی قبلا یک بار هم در مسابقات دوچرخه سواری استان جزو ۵ نفر اول بوده است. نکته‌ای که می‌توان در رابطه با محمد بیابانی گفت، اینکه او امروز تبدیل به الگوی مناسبی برای جوانان محله جاهد شهر شده است.

به طوری که جوان‌ها و نوجوان‌ها با دیدن او در کنار خود، روحیه گرفته و با شور و نشاط بیشتری به ورزش می‌پردازند. آنها گاهی با گوش کردن به حرف‌های بیابانی، متوجه می‌شوند باید از امکانات خود بیشتر استفاده کنند مخصوصا زمانیکه این ورزشکار پیشکسوت محله از کم توجهی‌ها و کمبود‌های ورزشی روزگار خود برای آنها حرف می‌زند.

مطلب مرتبط مهدی سلیمانی‌ازغندی دوچرخه‌سوار قدیمی محله المهدی است

امکانات ورزشی محله‌مان خوب است

بیابانی می‌گوید: امروز خیلی بیشتر از گذشته به ورزش توجه می‌شود و شهرداری امکانات مناسبی در اختیار جوان‌های محله قرار می‌دهد. او معتقد است هر چند این امکانات چندان هم قابل قبول نیست، اما باز بهتر از این است که هیچ امکاناتی در اختیار بچه‌ها نباشد.

بیابانی می‌گوید: زمین‌های ورزشی هرچند هنوز مشکلات زیادی دارند، اما موجب شده جوان‌ها دور هم جمع شده و انرژی خود را به نحو مثبتی صرف کنند. او از مشکلات و مسائل اجتماعی به عنوان معضلی فراگیر در خانواده‌ها و محله‌ها یاد می‌کند و ادامه می‌دهد: جوان‌ها هم باید بدانند می‌توانند از حداقل امکانات موجود، استفاده‌های زیادی ببرند و به جای بهانه جویی، تلاش کنند تبدیل به بهترین‌ها شوند.

*این گزارش دی ماه سال ۹۰ در شماره ۵ شهرآرامحله منطقه ۱۲ چاپ شده است.