نوشته های حسین بیات در سایت مشهد چهره

تدریس و رواج آموزش زبان فرانسه در دوره قاجار در مشهد سبب می‌شود که زبان فرانسه در سال‌های پایانی قاجار به زبان اول خارجه در مشهد بدل شود و تا سال‌های اشغال مشهد، پس از شهریور ۱۳۲۰خورشیدی، نیز در همین جایگاه بماند.

میرزا حبیب مجتهد خراسانی از چهره‌های اثرگذار دینی و اجتماعی مشهد در اواخر قاجار است. او از خاندان «شهیدی» خراسان برمی‌خیزد؛ خاندانی که نزدیک به یک‌ونیم قرن در ریاست روحانی و حکومت شرعی خراسان نقشی مهم دارند.

معماری و هویت «حسینیه رحیمیان» که از ۲۲ سال پیش در فهرست آثار ملی قرار گرفته در سایه مداخلات بی‌شمار مالکان و بی تفاوتی مسئولان میراث فرهنگی تهدید می‌شود.

همه در حال ترک مشهد هستند، اما خلبانان هنگ هوایی همچنان باقی می‌مانند تا به هر شکلی شده از هواپیماهایشان مراقبت کنند و نگذارند به دست ارتش سرخ بیفتد. آنچه می‌خوانید داستان هنگ هوایی ۴ مشهد در شهریور ۱۳۲۰ است.

سربینه حمام مهدی قلی بیک یا همان حمام شاه دارای ساروج‌بری و گچ‌کاری با تعداد ۲۸ لایه بوده که از این تعداد ۱۳ لایه دارای تزیینات نقاشی است و قدیمی‌ترین لایه نقاشی آن، به دوره صفوی و جدیدترین لایه، به اواخر دوره قاجار مربوط است.

دولت شوروی پس از کودتای رضاخان همواره بیم داشت که ایران مبدأ حمله علیه شوروی قرار گیرد.همین بهانه، دستاویزی شد که ارتش سرخ از چندین نقطه شمال کشور به ایران هجوم بیاورد و یکی از اصلی‌ترین اهدافش تصرف شهر مشهد بود.

ابراهیم داوودی خباز همواره تلاش کرد میراث پدری‌اش را بدون تغییر حفظ کند و این خانه تاریخی زیبا را ثبت ملی کرد. در ادامه هم با همراهی اداره کل میراث فرهنگی خراسان رضوی گوشه و کنار خانه را مرمت کرد تا به‌عنوان یکی از جاذبه‌های دیدنی بالاخیابان و مشهد از گزند تخریب دور بماند.

طومار‌ها و پوستر‌های زیارتی از آثاری هستند که در آنها تصویر، متن و تجربه زیارت در کنار هم قرار گرفته و بخشی از فرهنگ دیداری و دینی جامعه شیعی را شکل داده‌اند. این طومار‌ها با ورود صنعت چاپ متحول شده‌اند.

مرضیه قانع هم‌محله‌ای است که عطر نذری‌پزانش صبح شهادت حضرت رضا (ع) تا چند کوچه آن‌طرف‌تر را خوشبو می‌کند. او هرسال نذر دیگچه دارد و پختش را از مادرش آموخته است.

دکتر رحیم عفیفی، از بنیان‌گذاران رشته «زبان‌شناسی و زبان‌های باستانی» بود که در سال ۱۳۳۶ ایجاد شد، اما با حذف تدریجی عبارت «زبان‌های باستانی» از نام رشته و سپس درگذشت دکتر عفیفی، این بخش مهم از میراث علمی دانشگاه برای همیشه تعطیل شد.