نوشته های مرتضی اخوان در سایت مشهد چهره

تیمور غیاثی، یکی از خوش‌تیپ‌ترین ورزشکاران تاریخ ورزش ایران است که به عنوان پرنده‌ای دست‌نیافتنی روزی روزگاری پرچم کشورمان را در میادین بین‌المللی بالا می‌برد.

علیرضا حسینی‌محراب می‌گوید: پس از انقلاب پدرم در مسجد رضوی بولوار امت عضو بسیج شد و سال ۱۳۶۱ هم توسط شهید کاوه لباس پاسداری به تن کرد. پس از آن بود که مرحله به مرحله پدرم در جبهه فعالیت کرد.

ابوالفضل ظریف‌پور می‌گوید: همه هدف‌گذاری و فکر و ذکرم رقابت‌های پاراالمپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است. نیم‌نگاهی هم به گرفتن مدال دارم اما برای کسب مدال در پاراالمپیک باید رکوردم را بهبود ببخشم.

توکلیان از سه سال پیش به هندوستان رفته و به‌عنوان مربی در بزرگ‌ترین مجموعه ورزشی این کشور فعالیت می‌کند؛ او حتی کوچه به کوچه برای یافتن استعدادهای هندی تلاش می‌کند.

در ضلع شرقی بوستان بزرگ شهر و در ورودی خیابان امامت، استخر پیر و قدیمی شهر واقع شده است که قدمتش به پیش از انقلاب اسلامی برمی‌گردد و به همین واسطه، بزرگ و کوچک با آن خاطرات ریز و درشتی دارند.

مسعود همایونی می‌گوید: بار‌ها شکست خورده‌ام ولی آنچه باعث می‌شود امثال من از این شکست‌ها بلند شویم و دوباره شروع کنیم، علاقه به ایجاد و ساخت محصول جدید است.

کریم محمدیان برای آن‌ها که می‌شناسندش یک اسطوره و برای آن‌ها که نامش را شنیده‌اند، یک اعجاز به شمار می‌رود.

علیرضا پورسمنانی، روزگاری والیبال ایستاده بازی می‌کرد و پس از حادثه تلخ زاهدان، حالا چندسالی است که والیبال‌نشسته کار می‌کند.

حسین برقچی شصت‌ویک‌ساله بود که مدال طلای رشته پرتاب دیسک پاراالمپیک را از آن خود کرد؛ آن هم با پرتابی جادویی که هنوز هم کسی مانندش را ندیده است.

تختی که پیش از پیروزی انقلاب اسلامی «سعدآباد» نامیده می‌شد، امروز کهنه ورزشگاه شهر است که قامت خمیده و شمایلش به پیر فرتوتی می‌ماند که جان از تنش به در شده و غرور تاریخ پا بر جایش داشته است. بیست‌و‌ششمین روز از مهر‌ پاییزی به نام روز تربیت‌بدنی نام‌گذاری شده و در این میان مرور خاطرات و جست‌وجو در هویت تاریخی قدیمی‌ترین بنای سخت‌افزاری ورزش شهر خالی از لطف نیست.