تکواندوکار محله فدک، اخلاق را بر قدرت بدنی مقدم می‌داند

احمد پورمنفردی| اینکه چگونه جوانی کنیم و انرژی‌های این دوره مهم از زندگی‌مان را صرف کنیم سوال مهمی است که شاید بتوان گفت پاسخ صحیح به آن می‌تواند کیفیت آینده زندگی‌مان را رقم بزند. از کودکی همان‌طور که آهسته آهسته قد می‌کشیم و بزرگ می‌شویم شخصیت ما با تاثیر از محیط پیرامونمان شکل می‌گیرد. اینکه اخلاقمان چه باشد، چگونه حرف بزنیم، چه بپوشیم و در کار و درس و زندگی چه روشی را در پیش بگیریم همه و همه بعد از محیط خانواده می‌تواند در اجتماع هم تعبیر داشته باشد.

وقتی برادر‌های بزرگ‌تر الگو می‌شوند

نمونه بارز این موضوع را می‌توانیم در زندگی حسین لعل کریمی ببینیم. هم‌محله‌ای ۲۳ ساله ما در محله فدک که این روز‌ها یکی از چهره‌های ورزشی منطقه هم هست و می‌تواند الگویی برای هم‌سن‌وسالان خود باشد. حسین در خانواده‌ای ورزشی رشد کرده است خانواده‌ای که از همان ابتدا برادر‌های بزرگ‌تر (مجید و محمد) او را به ورزش تشویق کرده‌اند و، چون در رشته بوکس از قهرمانان به‌نام کشور بودند بهترین الگو برای ورزشکار شدن وی شدند؛ بنابراین او هم بیشتر اوقات با برادرانش به باشگاه رفته و بعد از انجام نرمش‌های گروهی، در گوشه‌ای از باشگاه یا به تماشا می‌نشست یا به تمرین فنون بوکس می‌پرداخت.

معلم ریاضی، الگویم برای ورزش تکواندو بود

عشق به ورزش به گونه‌ای در او به‌وجود آمد که حتی بعد از اینکه مجید و محمد بوکس حرفه‌ای را کنار گذاشتند حسین در صدد انتخاب یک رشته ورزشی برای فعالیت حرفه‌ای برآمد. او این‌طور صحبتش را آغاز می‌کند: سال ۸۳ که در مدرسه راهنمایی جلیل افشارنژاد تحصیل می‌کردم معلم ریاضی‌ام مربی تکواندو بود. مطلع شدم استاد جلیلی در سالن الغدیر محله‌مان کلاس آموزش تکواندو دارد. روزی برای تماشای تکواندو به آنجا رفتم و آنجا بود که فهمیدم این همان رشته ورزشی مورد علاقه‌ام است و البته فعالیت‌هایم در رشته تکواندو نیز از همان‌جا آغاز شد.

او که هم اکنون دان ۳ تکواندو را در دست دارد، می‌افزاید: یک ماه زیر نظر استاد جلیلی دوره آموزش تکواندو را سپری کردم تا اینکه با انتقال او به درگز، استاد فیروزی دیگر استاد تکواندو در سالن الغدیر مسئولیت آموزش مارا به عهده گرفت. تاکنون هم زیر نظر وی تمریناتم را ادامه داده‌ام و پیشرفتم در تکواندو را مدیون تلاش‌های او هستم. البته باید بگویم استاد متصدی، مربی استاد فیروزی نیز زحمات زیادی برای آموزش من کشیده است.

کسب ۲۸ عنوان در مدت ۸ سال

نوبت به ذکر عنوان‌هایش که می‌رسد از نخستین دوره شرکت در مسابقات تکواندو برایم می‌گوید و ادامه می‌دهد: برای نخستین بار با داشتن کمربند آبی در مسابقات استانی شرکت کردم که موفق به کسب مقام نشدم، اما در ادامه با اعضای تیممان توانستیم مقام دوم تیمی مسابقات لیگ استان را کسب کنیم. بعد از آن همیشه جزو نفرات اول استان بودم. در کارنامه فعالیت‌های ورزشی‌ام علاوه بر ثبت چند مقام اول و دوم استانی در رده نوجوانان، مقام‌های اول استان در رده جوانان در مدت چهار سال پیاپی از سال ۸۸ تا سال جاری نیز وجود دارد.

لعل کریمی یادآوری می‌کند که کسب ۲۸ عنوان در مسابقات استانی و کشوری حاصل فعالیت‌های مداوم هشت ساله‌اش در رشته تکواندو است. او به کسب مقام دوم مسابقات تکواندوی بسیج کشور در سال ۸۶، مقام نخست مسابقات دانش‌آموزی بسیج کشور در سال ۸۷ و مقام سوم انتخابی المپیاد کشوری در سال ۸۸ هم اشاره می‌کند و این مقام‌ها را از دیگر افتخارات خود می‌داند.

پیشرفتم در تکواندو را مدیون تلاش‌های مربی خود، استاد فیروزی هستم

کار، نشد ندارد

حسین خاطراتی شنیدنی دارد. برایمان این‌گونه تعریف می‌کند: در مسابقات استانی کاشمر با نخستین حریفم مشغول مبارزه بودم، همان ابتدای مبارزه با پای راست دو ضربه به او زدم که هردو به آرنج حریفم خورد و پایم به شدت آسیب دید به گونه‌ای که دیگر به سختی می‌توانستم راه بروم.

باید یا باخت را قبول می‌کردم یا از پای چپم که هیچ تمرینی با آن نداشتم برای ادامه مبارزه کمک می‌گرفتم. تصمیم به ادامه مبارزه گرفتم و در کمال ناباوری با همان پای آسیب‌دیده و همچنین با استفاده از پای چپم توانستم قهرمانی مسابقات را از آن خود کنم. درست در همین مسابقه بود که فهمیدم کار، نشد ندارد و در واقع خواستن توانستن است.

تحصیل، ورزش و کار؛ سه اصل موفقیت

تکواندوکار جوان محله ما که دانشجوی کارشناسی نرم‌افزار هم هست، در کنار ورزش و تحصیل با اشتغال به کار در رشته بازاریابی، علاوه بر تأمین هزینه‌های خود، در تأمین هزینه‌های زندگی یک کمک مالی برای پدر پیرش هم هست.

این چهره ورزشی محله ما که اکنون عضو تیم تکواندوی استان خراسان رضوی است می‌گوید: در تیم استان هفته‌ای یک جلسه از راهنمایی‌های استاد پرسته‌زاد بهره می‌برم. دو جلسه در هفته نیز تمریناتم را در کلاس‌های استاد فیروزی و استاد متصدی پی می‌گیرم، البته همه این کار‌ها برای راهیابی به تیم ملی تکواندو و کسب عنوان قهرمانی المپیک است که من نیز مانند تکواندوکاران دیگر، آن را هدف اصلی ورزشی خود قرار داده‌ام و البته الگوی اصلی‌ام هم «هادی ساعی» است.

مشهد در لیگ برتر تکواندو، تیم ندارد

اما این ورزشکار منتخب محله ما گوشه‌ای از گلایه‌هایش را نیز بازگو می‌کند: متاسفانه مشهد در لیگ برتر تکواندو و لیگ نقش‌جهان هیچ تیمی ندارد در حالیکه این مسابقات دو راه مهم برای رسیدن به تیم‌ملی است. به همین دلیل چند سالی است که هیچ تکواندوکار مشهدی به عنوان بازیکن اصلی به تیم ملی تکواندو راه پیدا نکرده است.

حسین لعل که در حال گذراندن تمرینات تیم دانشجویان برای شرکت در مسابقات استانی است در پایان از رابطه دوستانه‌اش با استاد فیروزی که نقش برادر بزرگ‌تر را برای او ایفا می‌کند یادی می‌کند و چنین ادامه می‌دهد: در کلاس‌های تکواندو، اخلاق و مسائل اخلاقی بر ورزش و قدرت بدنی مقدم هستند.

این گزارش شنبه ۹ دی ۱۳۹۱ در شماره ۳۷ شهرآرامحله منطقه دو منتشر شده است.