وضعیت وخیم معیشتی همسایهها خلیلالله نیازی را بر آن داشته است که قبل از هر چیزی به فکر مستمندان محله باشد. او از ابتدای دهه۸۰ تا کنون نام بیشاز هزار خانوار نیازمند را فهرست کرده است.
محله
مهدی آباد
محله مهدیآباد امروزی روستاهای مهدیآباد، حجتآباد، همتآباد و بخشی از کریمآباد وعباسآباد را دربرمیگیرد. درباره وجه تسمیه این محله، اهالی روایت میکنند ارباب روستا نام پسرش، مهدی را برای این محدوده انتخاب کرده است. محله مهدیآباد از سال ۱۳۸۶ به محدوده شهری پیوسته است، با این حال هنوز آنطور که باید سروشکل شهری نیافته و مشکلات بیشماری دارد.
رضا جان مشهدی میگوید: مدتی بود که یاد دوستان سنگرسازم افتاده بودم؛ آنها با آنکه سنگر میساختند، خودشان در مواقعی که دشمن حمله میکرد، بیدفاعترین بودند. از سوی دیگر خاطرههای خوبی از لودر در جبهه داشتم.
محمد ضروری که در زمان دفن رضاخان سرباز بوده تعریف میکند: مرا هم همراه سایر سربازان گارد برای برقراری نظم به آنجا بردند. تمام طول روز مانند مجسمه ایستاده بودیم و جرئت حرکت کردن نداشتیم.
محمد طاها اسدی، نوجوان پرتلاش میگوید: قهرمانی در این ورزش شیرین است، اما دلم میخواهد در سطح بالای این رشته مربیگری کنم و باشگاه داشته باشم؛ گاهی هم داوری مسابقات را انجام بدهم. میدانم برای رسیدن به این آرزو اول باید یک ورزشکار خوب شوم تا بعد بتوانم مربی خوبی باشم.
هاشم خوششنو معتقد بود: برای انجام هر کاری باید شوق داشته باشید. نزدیک ۲۲سال است که در همین مدرسه و در مهدیآباد، که حاشیه شهر است، خدمت میکنم و این باعث افتخار من است.
خلیلالله نیازی میگوید: اینجا از ابتدا با مشکلات بسیاری روبهرو بود؛ نه آسفالتی داشت و نه لولهکشی گاز و مرکز بهداشت. اوایل فقط صدخانوار بودیم، اما هرروز خانوادههای بیشتری به این محدوده مهاجرت کردند.
نازنینزهرا نوروزی آنقدر خوب نقاشی میکشد که همه تصور میکنند دورههای آموزشی زیادی را گذرانده است، درحالیکه او با تکیه بر استعدادش، پیشرفت کرده و توانسته است از نقاشیکشیدن کسب درآمد کند.
کوچه مهدی آباد ۹ و معابر دوروبر آن شانزده سال پیش، نام شهربه خود گرفت. با این حال در این گذر نه چندان عریض، هنوز رد پای روستا دیده میشود.
نوجوان رزمیکار محله مهدیآباد توانسته است در اولین مسابقات مقام استانی به دست آورد.
ستایش رحیمی میگوید: در مسابقات کشوری که سوم شدم، متوجه شدم که مشتهای بیهدف زیادی زدهام و همین باعث شد از امتیازاتم کم شود و در مسابقه بعدی توانستم اشتباهم را کم کنم.
نوجوان محله مهدیآباد بعد از ترک اجباری ورزش به هنر روی آورد.
محمد عابدی، معلم ورزشی که حالا مدیر یک مؤسسۀ بزرگ خیریه است، یک گروه هزارو ۲۰۰ نفره از خیران را مدیریت میکند و میگوید دانشآموزانی در مناطق محروم زندگی میکنند که صبحانه، نان و قند میخورند.
سیدمحمد علوی که دیپلم معرقکاری دارد میگوید: امیدوارم بتوانم روز برای حرم امام رضا (ع) هم تابلو تولید کنم. این برای من اتفاق خوبی خواهد بود، این روزها اهالی محل مشتری تابلوهای معرق من هستند.
نجمه شجری بهروز نقاش جوان حاشیه شهر برای شادی و بازی کودکان هم محلهاش روی زمین کوچه نقاشی کشیده است.
ایده اولیه شکل گیری ستاد ازدواج مهدی آباد این طور مطرح شد که جایی باشد بتوانیم افراد محروم را به خانه بخت برسانیم.
پدر حبیبالله صبوری نقشی اساسی در ریشسفیدی بین مردم داشته است. او میگوید: پدرم هراختلافی را به صلح و صفا میرساند و شکایت به شهر نمیکشید.
نه قهرمان المپیک است و نه درکارنامه کاری و ورزشیاش مدال آسیایی دارد. محمد آهوگیر، کشاورز و دامداری است که سالها در گود مهدیآباد مقابل حریف مردانه ایستاده است.
آسایشگاه مهر پناهندگان ضامن آهو به بیش از ۶۱ معلول ذهنی بیسرپرست، خدمات ارائه میدهد.
اینجا محل نذر علم و دانش پزشکی است. هر سهشنبه گروه جهادی حضرترقیه (س)، اعم از پزشک و ماما خود را به محله مهدیآباد میرسانند.
ابتدا تا انتهای کوچه عباسآباد به یک کیلومتر هم نمیرسد؛ گذری کوچک و کمعرض که از هر دو طرف آن خودروها به زحمت میگذرند. انتهای این کوچه، در محاصره زمینهای رهاست.