غلامرضا نامی، تنها مشهدی ملیپوش در رشته بسکتبال با ویلچر، ۱۲ سال است که کاپیتان تیم ملی است. او ۳۶ سال دارد و مدت ۱۷ سال است که ورزش بسکتبال را به خاطر هیجان و تحرکش در آسایشگاه معلولین فیاضبخش آغاز کرده است.
اسماعیل نجاتیان در مسابقات جام جهانی۲۰۰۹ تهران مقام دوم، در سال ۲۰۱۰ فنلاند مقام اول، در مسابقات بینالمللی اسپانیا مقام سوم و در سال۲۰۱۱ جایزه بزرگ باکو را از آن خود کرده است.
احمد محمدنژاد جوان، مدال کم ندارد او همین چند سال پیش بعد از ۱۷ سال برای خراسان مدال جهانی آورد. اما بعد از سوت داور اشک ریخت چون به پدرش قول داده بود.
به اعتقاد بسیاری از مفسران کشتی، ناصر زینلنیا، یکی از بداقبالترین کشتیگیران زمان خودش بوده، زیرا مجموعهای از قهرمانان جهان و المپیک را برد، اما خودش از سکوهای جهانی بینصیب ماند.
محمود رضوی میگوید: یکی از خصوصیات محلههای قدیمی مانند محله ما که از قدیم «نهدره» نام داشت و قدمت زیادی دارد، این است که مردم هوای همدیگر را دارند. پدر من هم هوای مردم را داشت و دلش میخواست خانهاش پررفت و آمد باشد. همسایهها میآمدند با کاسههای تخمه، با بچههای قد و نیمقد، مادرم خسته میشد و گاهی اعتراض میکرد اما به ما بچهها خیلی خوش میگذشت.
علی متولد سال1350 در مشهد است. معلولیت جسمی- حرکتی او مادرزادی است و در سمت راست بدنش با انحراف لگن روبهروست. باوجوداین 7ساله که بوده در یک نانوایی مشغول به کار شده است. دیدن رکابزدن دوچرخهسواران در تلویزیون او را به سمت رسیدن به این رؤیا سوق میدهد. میگوید: یک روز پای تلویزیون نشسته بودم چند دوچرخهسوار معلول را دیدم. کار آنها برایم جذاب بود و با خودم فکر کردم چرا من نه؟ تلاش کردم و با کار در نانوایی سعی کردم پول جمع کنم و برای خودم دوچرخهای بخرم.