نوشته های قاسم فتحی در سایت مشهد چهره
پسر یازده ساله مشهدی دیپلم خوشنویسی دارد
محمدرضا پودینه هنرمند نوجوان مشهدی میگوید: من هم سفال کار میکنم و هم کاردستی، اما نقاشی و خوشنویسی را به طور جدی دنبال میکنم. دیپلم خوشنویسی دارم و هماکنون برای فوقدیپلم میخوانم.
آموزش علم و هویت به دانشآموزان افغانستانی در مدرسه توحید
در مدرسه توحید، خبری از تنبیه و تحقیر نیست؛ توصیه، گفتوگو و مدارا جای آن را گرفته است. موسویعمادی میگوید: اگر اختیار داشتم، میگفتم اول کار پرورشی، بعد آموزشی. آموزش بالاخره انجام میشود، اما رفتار، کلام و تربیت اجتماعی خیلی مهمتر است.
یک قرن زندگی شهباز پاشازادهشیران با قطار
شهباز پاشازادهشیران از قدیمیترین بازماندگان راهآهن ایران است؛ مردی که بخش بزرگی از زندگیاش را نه در یک شهر، بلکه میان ایستگاه به عنوان مباشر خط گذراند و هر بار محل خدمتش تغییر میکرد، خانواده و اسباب زندگی نیز همراه او جابهجا میشدند.
زندگی قدیمیترین کارمند راهآهن خراسان با قطار گره خورده
شهباز پاشازاده از نسل مردانی است که زندگیشان با راهآهن گره خورده بود؛ نسلی که توسعه را نه در کتابها، بلکه در صدای سوت قطارها و امتداد ریلها میدید. او بخش بزرگی از عمرش را در ایستگاههای راهآهن خراسان گذراند.
پایان کمکخواهی، آغاز کارآفرینی
مؤسسه عامالمنفعه ضیافتالزهرا (س) در محله شهید قربانی، نیازمندان را خودکفا میکند، آدمهایی که بعضیشان هیچ مهارتی نداشتند، بعضیشان سالها از بازار کار دور مانده بودند و بعضی دیگر حتی اعتمادبهنفس شروع دوباره را از دست داده بودند.
تاریخ بلورین مشهد
نیمقرن پیش، در خیابان دانشِ آن روزها ــ که امروز «علامه مصباح یزدی» نام دارد ــ پاساژی شکل گرفت که آرامآرام چهره یک محله را تغییر داد؛ «پاساژ بلور».
رستورانی در محله دروی کلاس درس بچهها شده است
این روزها بیشتر از غذا، درس و مشق روی میزهای رستوران حسین بیابانی جریان دارد. او میگوید وقتی متوجه تعطیلی مدارس شده، تصمیم گرفته فضای کارش را دراختیار بچهها بگذارد.
«تعبدی» فقط یک پزشک نبود
وارد خیابان عامل که میشوی، قدیمیترها هنوز خاطره مردی را به یاد دارند که روزگاری نبض این محله با قدمهای او میتپید؛ دکتر محمدباقر تعبدی. او پزشک بود، اما فراتر از طبابت میاندیشید و عمل میکرد. آنچه امروز از تعبدی مانده، نه اسناد رسمی، بلکه حافظه مردم و همسایگان اوست.
خانواده شهید خسروی در فراق پسرشان خاطراتش را مینویسند
پدر و مادر شهید محسن خسروی، بعد از گذشت سالها، هنوز هم خاطرات پسرشان را با یکدیگر مرور میکنند و آنها را مینویسند.
۱ بعدی