نائب قهرمانی مدرسه «پیش‌بین» در مسابقات والیبال

ماجرا از جایی شروع شد که یک دانش‌آموز عاشق والیبال به نام محمدمهدی، پایش را به دبستان پیش‌بین در توس ۹۱ گذاشت. او پیشنهادی به معلم ورزش داد؛ «آقا بیایید یک تیم والیبال در مدرسه راه بیندازیم.»

ابراهیم ابراهیمی، معلم ورزش مدرسه که انگیزه و اشتیاق را در چشمان محمدمهدی می‌دید، پیشنهادش را با مدیر مدرسه درمیان گذاشت و با موافقت مدیر، تصمیم گرفتند هر‌طور شده آن را عملی کنند.

هر‌چند حیاط مدرسه فضایی برای زمین والیبال نداشت، آنها توانستند راهی پیدا کنند واینجا بود که اتفاق بزرگی رقم خورد. دانش‌آموزان دبستان پیش‌بین در محله کال زرکش (شهیدبصیر)، با مربیگری معلمان دلسوز و همراهی خانواده‌ها، توانستند در مسابقات والیبال منطقه تبادکان، نایب‌قهرمان شوند؛ موفقیتی که برای اولین بار در این مدرسه به دست آمد.

مهم‌ترین عامل این موفقیت، اعتماد معلمان به دانش‌آموزان و همراهی آنها با خواسته بچه‌ها بود.

مطلب مرتبط جعفر ابریشمی از قدیمی‌های والیبال مشهد است

در این سال‌ها مقام نیاوردیم

ابراهیم ابراهیمی، کارشناس ارشد تربیت بدنی و دارای هفده‌سال سابقه معلمی در منطقه تبادکان، می‌گوید: ما در این سال‌ها در رشته‌های مختلف مثل فوتبال، فوتسال و طناب‌زنی تیم داشتیم، اما به مقام نرسیدیم. اما امسال یک جرقه باعث شد به والیبال فکر کنیم.

او ادامه می‌دهد: حضور یک دانش‌آموز والیبالیست به نام محمدمهدی میادادپور، انگیزه‌ای شد تا استعداد‌ها را در مدرسه پیدا کنیم. برای بازی از بچه‌ها تست گرفتیم و توانستیم هشت‌نفر از دانش‌آموزان را که استعداد داشتند، شناسایی کنیم. دونفر از کلاس پنجم و شش‌نفر از کلاس ششم.

معلم ورزش این مدرسه توضیح می‌دهد: دانش‌آموزان ما از پایان مهرماه هفته‌ای دو جلسه تمرین می‌کردند. حیاط مدرسه ما بسیار کوچک است و از آن برای فوتبال استفاده می‌کنیم. پس نمی‌توانستیم از حیاط مدرسه استفاده کنیم. در قسمت ورودی سالن، تور را به در می‌بستیم و بچه‌ها در همان فضای محدود بازی می‌کردند. گاهی هم با همراهی خانواده‌ها، سالن ورزشی نزدیک مدرسه را اجاره می‌کردیم تا تمرین باکیفیت‌تری داشته باشیم.

خانواده‌ها، پشتوانه اصلی تیم

یکی از نکات برجسته این موفقیت، حمایت بی‌دریغ خانواده‌ها بود. ابراهیمی با قدردانی از آنها می‌گوید: خانواده‌ها نه‌فقط از نظر مالی، که از نظر روحی کنار بچه‌ها بودند. هرجا بازی بود آنها می‌آمدند و فرزندانشان را تشویق می‌کردند. روز مسابقه دانش‌آموزان ما سه بازی پشت سر هم داشتند. به نظر ما اگر زمان استراحتشان بیشتر بود، می‌توانستند مقام قهرمانی را کسب کنند.

مسیر هموار با اولین موفقیت

پس از این موفقیت، شور و اشتیاق جدیدی در این مدرسه به راه افتاده است، به‌ویژه وقتی مدیر مدرسه برای بچه‌های تیم والیبال جشن گرفت و با هزینه شخصی به آنها هدیه داد. حتی قول داد فضای مناسبی برای والیبال فراهم کند. همه اینها دست به دست هم داد تا دیگر دانش‌آموزان تشویق شوند و کنار فوتبال، والیبال هم بازی کنند.

شرایط و امکانات محیطی کافی نبود، اما سعی کردم در حد توان مدرسه به آنها کمک کنم

معلم ورزش مدرسه اضافه می‌کند: این بازی برای ما خیلی خوب بود. محمدمهدی به‌خاطر بازی خوبش به‌عنوان بازیکن برتر شناخته شد. همچنین سه نفر از دانش‌آموزان ما به تیم‌های منطقه تبادکان دعوت شده‌اند. حالا هم محمدمهدی که مشوق اصلی دوستانش بود، مدیر اتاق ورزش شده است و خودش بچه‌ها را تمرین می‌دهد.

نقش ویژه معلم و انگیزه‌بخشی

ابراهیمی که خود روزی در همین مدرسه درس خوانده و بزرگ شده است، با نگاهی پدرانه می‌گوید: مناطق حاشیه شهر از نظر امکانات درسی و ورزشی وضعیت خوبی ندارند و بسیاری از بچه‌ها بعد‌از کلاس پنجم جذب کار می‌شوند. اما اگر در مدرسه انگیزه باشد، دانش‌آموز دوست دارد در این مسیر بماند. ما کار خاصی نکردیم؛ فقط سعی کردیم آنها را در مسیر درست قرار دهیم. انگیزه را که در چشم بچه‌ها دیدیم، به همراه مدیر و سایر معلمان خواستیم همه تلاشمان را بکنیم تا راه برایشان باز شود.

اویسی، مدیر دبستان که خود نیز در رشته تربیت‌بدنی تحصیل کرده است، یکی دیگر از حامیان دانش‌آموزان بوده است. او می‌گوید: در این محدوده شرایط دانش‌آموزان متفاوت است و امکانات کمتری در دسترس آنها قرار دارد. وقتی ذوق و شوق دانش‌آموزانم را در بازی والیبال دیدم، از این موضوع استقبال کردم. هرچند شرایط و امکانات محیطی کافی نبود، اما سعی کردم در حد توان مدرسه به آنها کمک کنم. نتیجه تلاششان برای همه ما رضایت‌بخش بود.

نوجوانی که تحول آفرید

محمدمهدی میادادپور، نوجوان سیزده‌ساله‌ای که از چهارسالگی والیبال را با نگاه به بازی پدرش یاد گرفته است، می‌گوید: والیبال را خیلی دوست داشتم. دلم می‌خواست بچه‌های دیگر هم پای کار بیایند و برای مدرسه مقام بیاوریم. آنها را به بازی در تیم والیبال تشویق کردم و خواستم کنار هم بازی کنیم. آنها که قبلا فقط فوتبال بازی می‌کردند، کم‌کم به والیبال علاقه‌مند و با من همراه شدند.

او که سابقه قهرمانی ناحیه با باشگاه توس‌۹۷ را در کارنامه دارد، امسال به همراه دوستان مدرسه‌ای‌اش به نایب‌قهرمانی منطقه تبادکان رسید.

ابوالفضل لالوی، دوازده‌ساله و یکی دیگر از اعضای تیم، با هیجان تعریف می‌کند: من قبلا فوتسال و بوکس کار می‌کردم، اما امسال محمدمهدی ما را تشویق کرد در تیم والیبال بازی کنیم. در‌کنار معلم ورزش و مربیان، محمدمهدی خیلی تلاش کرد و او والیبال را به ما آموخت. از اینکه توانستیم برای مدرسه مقام بیاوریم، خیلی خوشحالم.

* این گزارش شنبه ۲۶ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۴۷ شهرآرامحله منطقه ۱ و ۲ چاپ شده است.