دویدن روی ریلهای راهآهن از احمد روشنضمیر قهرمان ساخت
خاطره ریلهای راهآهن ۲۹سال پیش با تصویر کودکی گره خورده که عشقش دویدن پا بهپای ترنهایی بود که ایستگاه را به قصد مقصدی دور ترک میکردند. آن شوق رسیدن از آن کودک، تیزپایی ساخت که بعدها کارش دویدن بود، اما نه اینبار همپای ریل و همگام با قطار که در پیست مسابقات استانی و کشوری و در پی گامهای رقیبان.
«احمدروشنضمیر» یکی از جوانهای ورزشکار شهرک شهیدرجایی است که برای عبور از زمینهای خاکی منطقهاش و رسیدن به سکوی قهرمانی کشور، زحمات زیادی را متقبل شده است. روایت او از محله و آدمهایی که همپای آنها رشد کرده و به این افتخارات رسیده با آنچه از زبان اغلب قهرمانان میشنویم، متفاوت است.
مصدومیت هم مانعم نشد
«تصور نمیکردم استعدادی در زمینه دو و میدانی داشته باشم تا اینکه سال اول دبیرستان در تعدادی از مسابقات دو و میدانی شرکت کردم و توانستم مقامهای دوم و سوم را کسب کنم. بعد از آن از طرف مدرسه در تمریناتی برای مسابقات کشوری آموزش و پرورش حاضر شدم.»
این آغاز فعالیت ورزشی احمد است. او که محلهشان آن سالها از داشتن امکانات ورزشی محروم بود، برای تمرین به ورزشگاه شهید تختی و امام خمینی (ره) در طلاب میرفت.
«متأسفانه با فوت ناگهانی پدرم و نداشتن امکانات برای رفتن به محل تمرینات، قید شرکت در مسابقات را زدم و مثل تمام بچههای محلهمان به فوتبال و فوتسال پرداختم.».
تصور نمیکردم استعدادی در زمینه دو و میدانی داشته باشم تا اینکه سال اول دبیرستان توانستم مقام دوم را کسب کنم
اما سکوی پرتاب این ورزشکار جوان مسابقات همگانی بود که از طرف بسیج مسجد محلهشان برگزار میشد؛ «در این مسابقات و در رشته دو و میدانی بر سکوی دوم ایستادم.»
احمد که حالا تکلیفش برای ادامه فعالیت در رشته دو و میدانی با خودش روشن بود، حتی مصدومیت ۶ ماههاش را هم جدی نمیگیرد و دست از تمرین برنمیدارد تا در کارنامهاش افتخارتی نظیر کسب دو مقام نخست استانی و یک عنوان دومیدر دو ۱۵۰۰ متر در فاصله سالهای ۸۷ تا ۸۹، عنوان سومیدر ۸۰۰ متر استان، مقام نخست مسابقات کارگری شرکتهای شهرک صنعتی در دوی ۱۵۰۰ متر و کسب نایب قهرمانی در رشته ۴۰۰ متر با مانع در مسابقات انتخابی کشور را جای دهد.

توزیع امکانات ورزشی متناسب با میزان سوددهی منطقه است
احمد این روزها سخت مشغول کار در شهرک صنعتی توس است تا هزینه خانوادهاش را تامین کند. این وسط تنها زمان اندکی برای تمرین و ورزش برای او باقی میماند؛ «حالا باید هم کار کنم و هم برای مسابقات قهرمانی کشور آماده شوم. البته با روزی بهصورت میانگین سه ساعت تمرین، نمیشود قهرمان کشور شد. در حقیقت احتمال آن با وقوع یک معجزه برابری میکند، اما تنها سرمایه من امیدم است و توکل به خدا.»
مشکل اساسی ورزش مشهد از نگاه این ورزشکار جوان، نبود حامیان مالی است؛ «با اینکه مشهد در بسیاری از رشتههای ورزشی عناوین قهرمانی دارد، اما عمده حامیان مالی پولشان را در فوتبال سرمایهگذاری میکنند.»
روشنضمیر با تقدیر از فعالیتهای شهرداری در خصوص ورزشهای همگانی تصریح میکند: کمبود امکانات ورزشی برای تمرین ورزشکاران در منطقه موجب مهاجرت اکثر قهرمانان به مناطق دیگر شهر شده است. به گفته وی تنها مرکز ورزشی محدودهای که در آن ساکن است، سالن ورزشی شهرک شهید رجاییست که چندسال پیش به همت مسئولان ساخته شده، اما تا مدتها به افراد غیربومیواگذار میشده است.
او نیازهای ورزشی منطقه را متناسب با جمعیت بالای آن نمیداند و بیان میکند: متاسفانه نگاه بعضی مسئولان به بحث ورزش و توزیع امکانات ورزشی، متناسب با میزان سوددهی آنها در سطح مناطق شهرمان است. او شمار بالای ورزشکاران و نامآوران ورزشی در منطقه ۶ را گواه وجود استعدادهای بالقوه فراوانی میداند که اگر شناسایی و سرمایهگذاری بر روی آنها صورت نگیرد، توان آنها بیثمر خواهد ماند.
* این گزارش در شماره دوم شهرآرا محله منطقه ۶ مورخ مهرماه سال ۱۳۹۰ منتشر شده است.