مسجد جوادالائمه(ع)؛ وقف حسنآبادیهای مقیم مشهد 
دستمزدم شادی کودکان است 
انگیزه محیا احمدی از او قهرمان ساخت
مرضیه میرزاپور| سال گذشته بهطور جدی ورزش را در رشته کاراته شروع کرد و در مدت کوتاه فعالیت خود، توانست استعداد و تواناییاش را به همه نشان دهد؛ طوری که پاییز۱۴۰۴ به مسابقات کشوری راه پیدا کرد و با کسب مقام اول در سبک کوکسول کوان، در وزن ۳۵کیلوگرم رده سنی نونهالان، یکی از افتخارآفرینهای محله نیزه شده است. محیا احمدی اکنون در سیزدهسالگی رؤیاهای بزرگی دارد.
-از چه سنی ورزش را شروع کردی؟
از هشتسالگی ژیمناستیک را شروع کردم و برای انعطافپذیری اندامها تمرین میکردم، اما چون ویروس کرونا شیوع پیدا کرده بود، دیگر ادامه ندادم.
-ورزش روی زندگی شخصیات چه تأثیری دارد؟
یادگرفتهام که احترام بیشتری برای همه قائل شوم و روحیهام قویتر و بدنم مقاوم شده است.
-چطور با باشگاه آشنا شدی؟
یک روز تعدادی از دختران را دیدم که با لباسهای رزمی وارد مسجد حضرت ابوالفضل (ع) در خیابان شهیدشفیعی۵۰ شدند و من هم با اجازه مادرم و از سر کنجکاوی، داخل مسجد رفتم و متوجه شدم که در قسمتی از مسجد، باشگاه رزمی دخترانه برپاست. آنجا با مربی آشنا شدم و بعداز مدتی در رشته کاراته نامنویسی کردم.
-در مسابقات کشوری سال گذشته، چقدر آماده بودی؟
روزی که استادم به مادرم گفت که من را برای مسابقات ثبتنام کرده است، خیلی ذوق کردم و باورم نمیشد. استاد گفت باید به مدت یک هفته تمرینهای فشرده و کلاس خصوصی را بگذرانم. آن یک هفته را با انرژی خاصی تمرین میکردم و خستگی برایم معنایی نداشت؛ حتی روز مسابقه زودتر از همه بیدار و آماده شدم.
-به چه مقامی رسیدی؟
آبان۱۴۰۴ در مسابقات کشوری شرکت کردم و در رده سنی نونهالان به مقام اول سبک کوکسول کوان رسیدم.
-ورزشکاربودن تو باعث ایجاد انگیزه و ورزشکردن اطرافیانت شده است؟
یک روز به خواهرم، ملیکا که هشتسال دارد، گفتم همراه من به باشگاه میآیی؟ او هم با خوشحالی قبول کرد و در چشمبرهمزدنی آماده شد و همراهم آمد. ملیکا هم خیلی تلاش کرد و توانایی خود را نشان داد و توانست در همان مسابقات سال گذشته، مقام سوم را به دست آورد.
-چه کسانی در زمینه ورزشی حمایتت میکنند؟
روزی که تصمیمم برای رفتن به باشگاه را به خانواده گفتم، پذیرفتند و حمایت کردند؛ حتی عمهام میگوید که اگر ادامه بدهم، شهریه باشگاه را میپردازد.
-مربیات چه نقشی در زندگی ورزشی تو داشته است؟
هانیه موسوی که کاراته را پیش او یاد گرفتهام و خودش هم مقامهای بسیاری دارد، در قهرمانشدنم نقش مهمی داشت. اگر حمایت و دلگرمیهای مربیام نبود، شاید قهرمان نمیشدم. تشویقهای او در هنگام مبارزه و تلاش فراوانش برای درخشیدن شاگردانش ارزشمند است. درواقع مربیام الگوی من است و وقتی تلاشهایش را میدیدم، انگیزهام برای قهرمانی بیشتر میشد.
-برای همسنوسالهایت چه توصیهای داری؟
براساس تجربه شخصی میگویم که با باختن، انگیزه خود را از دست ندهند و برای ادامه راه تلاش کنند. توصیه میکنم حتما یک ورزش رزمی را یاد بگیرند؛ چون رشته رزمی میتواند هم جسم و هم روح را آرام کند.
* این گزارش دوشنبه ۱۵ تیرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۷ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
