اهالی محله ثامن هر روز در بوستان پونه برای امام حسین(ع) عزاداری می‌کنند

مرضیه میرزاپور| صدای روضه‌خوانی از دور توجهم را جلب می‌کند. به‌سمت صدا می‌روم. جمعیت زنان و مردان را می‌بینم که در بوستان پونه روبه‌روی خیابان شهید‌کمالی‌۶ نشسته‌اند و در عزای امام‌حسین (ع) شرکت کرده‌اند.

وسط بوستان محوطه دایره‌مانندی وجود دارد که فرش پهن کرده‌اند و مردم را به‌سوی آن دعوت می‌کند. قسمت زنانه از قسمت مردانه جدا شده است. این مراسم عزاداری هر‌روز عصر به‌طور کامل خودجوش و مردمی در محله ثامن برگزار می‌شود. مردم از اطراف می‌آیند و حتی گاهی نذورات خود را اینجا ادا می‌کنند.

مطلب مرتبط چراغ روشن خانه خدا در «میامی»

استقبال از محفل عزاداری در بوستان

محمدعلی عارفی نزدیک به شصت‌سال سن دارد و در مکتب و حوزه درس خوانده و حالا روضه‌خوان مجالس بوستان پونه است. او قصه برگزاری روضه‌ها را این‌طور تعریف می‌کند: در زمان کرونا ازطرف یکی از دفتر‌های تسهیلگری گلشهر به من پیشنهاد شد که اگر مکان رو‌بازی سراغ دارم، به منبر بروم؛ من بوستان پونه را مناسب دیدم و انتخاب کردم. از همان سال در ماه‌های محرم و صفر این فعالیت را شروع کرده‌ایم و تا الان ادامه یافته است.

او ادامه می‌دهد: در این سال‌ها شاهد همبستگی مردم هستیم، به‌طوری‌که اقوام گوناگون دورهم جمع می‌شوند و کنار هم عزاداری می‌کنند و جمعیت روز‌به‌روز بیشتر می‌شود. این مکان قبلا محل رفت‌و‌آمد معتادان متجاهر بود و خدا را شکر از زمان برگزاری روضه‌ها دیگر شاهد حضور این افراد نیستیم و امنیت بیشتر شده است و مردم با خیال راحت همراه فرزندانشان به تفریح می‌آیند.

این روضه‌ها خالصانه‌تر است؛ زیرا افراد دل‌شکسته زیادی به اینجا می‌آیند که یکدیگر را نمی‌شناسند، اما برای هم دعا می‌کنند

البته عارفی، مشکلاتی را هم بر می‌شمرد و می‌گوید: ما اینجا مشکلاتی هم داریم؛ این بوستان سرویس بهداشتی، آب، فرش و کنتور برق ندارد و گاهی کمبود امکانات برای ما دردسر‌هایی به وجود می‌آورد که اگر این امکانات در‌اختیارمان گذاشته شود، جمعیت بیشتری در اینجا جمع خواهد شد.

مشارکت عزاداران

فاطمه خادمی چهل‌و‌هشت‌ساله و خانه‌دار است. دانه‌های تسبیح در دستش را یکی پشت دیگری می‌گرداند و صلوات می‌فرستد. او درباره روضه در بوستان می‌گوید: به عشق امام‌حسین (ع) می‌آیم و مسئولیت آوردن قند و چای برای عزاداران با من است. آوردن فرش و آب‌جوش نیز به عهده دیگر خانم‌هاست.

سکینه احمدی روی یکی از نیمکت‌های بوستان نشسته و واکرش را مقابل خودش گذاشته است. به جمعیت نگاه می‌کند و ذکر می‌فرستد و درباره آشنایی با این محل این‌گونه می‌گوید: من از زمان کرونا در روضه‌های این بوستان شرکت می‌کنم. برای خشنودی امام‌زمان (عج) با تمام سختی از شلوغ‌بازار به اینجا می‌آیم و فرش و استکان می‌آورم تا بتوانم در حفظ این روضه‌ها کمکی کنم. با دوست‌هایم دور هم جمع می‌شویم تا سفره صلوات پهن کنیم و، چون در هوای آزاد برپا می‌شود، اینجا را از روضه‌های خانگی بیشتر دوست دارم.

صدیقه نصراللهی نیز یکی از همسایه‌های نزدیک به بوستان پونه است که درباره این مراسم نظر خود را چنین بیان می‌کند: این روضه‌ها خالصانه‌تر است؛ زیرا افراد دل‌شکسته زیادی به اینجا می‌آیند که یکدیگر را نمی‌شناسند، اما برای هم دعا می‌کنند. من شاهد حاجت‌گرفتن خیلی از شرکت‌کننده‌ها در این مجلس‌ها بوده‌ام؛ از‌جمله پسر خودم که به کرونا مبتلا شده بود و حال مساعدی نداشت. آن موقع به سفره صلوات اینجا متوسل شدم و شکر خدا حال پسرم خوب شد.

اسدالله عیسی‌زاده یکی از پیرمرد‌هایی است که با خود صندلی کوچکی آورده است تا در گوشه‌ای بنشیند و مزاحم خانم‌ها نشود. او درباره روضه‌ها چنین می‌گوید: معتقدم که امام‌حسین (ع) خودش ما را به اینجا دعوت می‌کند و دعا می‌کنم که روضه‌ها ادامه داشته باشد.

* این گزارش دوشنبه ۲۹ تیرماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۷۸ شهرآرامحله منطقه ۵ و ۶ چاپ شده است.