محمدعلی قنبری، پیرغلام هیئت حسینی گلشهر، سالهاست زیر پرچم امام حسین(ع) زندگی کرده است. قصه زندگی او، پیش از آنکه به علمداری در هیئت حسینی گلشهر برسد، از کوچههای کابل آغاز میشود.
حاجمحمد جعفریخانچه حالا بعد از یک عمر روضهخوانی و نوکری، خودش و نوجوانانی که دورش را گرفتهاند، پای درس قرآن نشستهاند. قصه زندگی این پیرغلام از درگز شروع شده است.
اهالی محله ثامن هرروز با عشق به امامحسین (ع) در بوستان محله، جمع میشوند. این مراسم عزاداری هرروز عصر بهطور کامل خودجوش و مردمی در محله ثامن برگزار میشود ومردم حتی گاهی نذورات خود را اینجا ادا میکنند.
سکینه راد میگوید: «سهشنبههای فاطمی» هر هفته متناسب با مناسبتهای مذهبی برگزار میشود و برنامههایی مانند سخنرانی، روضه و مولودیخوانی را دربرمیگیرد. در مناسبتهای ویژه نیز بخشهای متنوعتری مانند اجرای سرود، دکلمه و نمایش به آن اضافه میشود.
درِ خانه خانواده موحدیانفر سالها به روی روضه، عزاداری و خدمت به اهلبیت (ع) گشوده است؛ خانهای که اهالی محل، آن را بیشاز آنکه یک منزل مسکونی بدانند، حسینیهای در دل یک خانه میشناسند.
تشکل طلبگی «ربیون» گروهی بیستنفره از طلاب هستند که بعداز شهادت قائد امت اسلامی، پای کار آمدند و تلاش کردند این تجمعات، فقط به حضور فیزیکی محدود نباشد و به فرصتی برای گفتوگو، روشنگری در فضای پرالتهاب سیاسی کشور تبدیل شود.
با حمایت پایگاه بسیج خواهران مسجد سناباد، خانههای زیادی برای عزاداری محرم و صفر داوطلب شدند. امسال هفدهخانواده از محله برای میزبانی از روضههای خانگی اعلام آمادگی کردهاند تا چراغ این مجالس در خانههای بیشتری روشن شود.
در بافت قدیم مشهد، تکیهها بر اساس وابستگیهای مختلف شکل میگرفتند اما با تغییر سبک زندگی، بسیاری از کارکردهای تکیهها به حسینیهها منتقل شد، اما این بناها همچنان بخشی از حافظه تاریخی و مذهبی مشهد را در خود حفظ کردهاند.
بعد از اینکه زینبخانم نجمی به مناسبت ماه محرم، با اجازه همسایهها پنجروز روضه در خیابان برگزار کرد، همسایهها اینقدر از این موضوع استقبال کردند که آنها هم بانی شدند و قرار است کل سیروز محرم در این خیابان روضهخوانی برپا باشد.
یوسف صداقت که شش دهه میاندار عزاداری هیئتهای محله مقدم بوده است میگوید: میاندار پیش از آنکه صدای مجلس باشد، باید با رفتار، ادب و احترامش الگوی عزاداران باشد.
جمعی از فعالان فرهنگی مسجد امامسجاد(ع) تلاش کردهاند برای سومین سال پیاپی، طرحی حمایتی اجرا میکنند تا برگزاری روضههای خانگی و برنامههای مردمی محرم برای اهالی آسانتر شود.
نظمالدین اسماعیلی در خصوص اینکه چرا هیئت مذهبیشان ثبت نشده و حتی اسمی هم ندارد، میگوید: هیئت هنگامی که میخواهد ثبت شود، باید رئیس معرفی کند و من هم از اینکه به عنوان رئیس هیئت شناخته شوم، ناراحت میشوم.
سالهاست که در پنج روز اول محرم، خانه بیبیامجد موسویازغندی، میزبان زنانی است که برای عزاداری امامحسین(ع) دور هم جمع میشوند. خودش میگوید: از وقتی به خاطر دارم، محرم که از راه میرسید، مادرم لباس سیاه تنم میکرد و با هم به روضه همسایهها میرفتیم.
فاطمه غفوری میگوید: چندین برنامه برای شرایط جنگی تعریف کردهایم که مهمترینش، جمعآوری عروسک برای بچههای جنگزده، بهویژه دختربچههاست. اعلام کردهایم هر مدل عروسکی که خیران به دست ما برسانند، آن را برای بچهها میبریم.
لیلا محمدنژاد میگوید: سالها بود آرزو داشتم در خانه خودم روضه برپا کنم اما هربار مشغلههای کاری مانعم میشد تا اینکه پساز شهادت رهبر عزیزمان، دیگر نتوانستم این تصمیم را به تعویق بیندازم.
گشتی در قرقی که روزگاری دژی نفوذناپذیر و ورود غریبه به آن غیرممکن بود.
بعضی آدمها با رفتنشان تمام نمیشوند، در نقلقولها زندهاند و هر بار که اسمشان میآید، یک «خدابیامرز» نثارشان میشود. برای محمود خالقیهژبری، روضهخوان منزل پدری یکی از همان آدمهاست.
سه سال پیش ابتکاری به ذهن هاجر سلیمی نمین رسید. بانویی که هنرش را در مسیر عشق و ارادتش به امامحسین(ع) بکار گرفته و حتی روضههایی که پیش از این در خانهاش برگزار میکرد، حالا در استودیو هنریاش میگیرد.
منزل زینب پدیداران نهفقط یک روضهخانه دائمی، بلکه جایی است که در آن، همسایهها و هممحلهایها از برکت همدلی و همراهی با هم، سختیهای زندگی را برای آنها که به مشکلی دچارند، حل میکنند و گره از کار یکدیگر میگشایند.
محمود خاوری جوان ۲۳ ساله مداح جوان محله مهرآباد است. او هیئتی بودن را دوست دارد و به آن افتخار میکند. میگوید: حس میکردم وقتی در مداحی موفقترم که بتوانم ادامه تحصیل بدهم پس تمام تلاشم را کردم تا در رشته فقه و حقوق دانشگاه پذیرفته شدم.