وقتی دود از کنده بلند می‌شود 
خیّر تهرانی، پاداش بازنشستگی‌اش را صرف ساخت مدرسه در مشهد کرد 
خیّر تهرانی، پاداش بازنشستگی‌اش را صرف ساخت مدرسه در مشهد کرد
شادفر| خرداد سال ۱۳۹۷بود که پایگاه خبری آموزش‌و‌پرورش خراسان رضوی، خبر کوتاهی را با این محتوا منتشر کرد: «معلم نیک‌اندیش، پاداش بازنشستگی‌اش را وقف توسعه تعلیم و تربیت کرد». ماجرا از این قراراست که نرجس مقدس‌زاده بعد از بازنشستگی تصمیم می‌گیرد پاداش سال‌های خدمتش در آموزش‌و‌پرورش تهران را در راهی خیر صرف کند. او در سفری که به مشهد می‌کند، با مسئولان آموزشی خراسان رضوی وارد صحبت می‌شود و درنتیجه تصمیمش را عملی می‌کند. این بانوی نیک‌اندیش پس از بازدید از مدارسِ مناطق محروم آموزش و‌پرورش ناحیه ۲، کل پاداش بازنشستگی‌اش را برای امر مدرسه‌سازی اهدا می‌کند.
حالا قرار است با این مبلغ، در یکی از هنرستان‌های کارودانش ناحیه ۲، کارگاهی ساخته شود تا دانش‌آموزان این مرکز، پس از فارغ‌التحصیلی در آنجا اشتغال‌زایی کنند و در تولید کالای ایرانی سهیم شوند. گفت‌وگوی کوتاه ما با این بانوی خیّر را که پس از پیگیری‌های طولانی انجام شده است، در ادامه بخوانید.
-چرا مشهد را برای این کار خیر انتخاب کردید؟
تا توانی به‌جان خدمت مخلوق کن/ به دمی یا درمی یا قلمی یا قدمی. من از فرهنگیان آموزش‌و‌پرورش تهران هستم و دوست داشتم به‌نوبه خود قدم کوچکی در راه پیشرفت این مرزوبوم بردارم. در سفر زیارتی که به مشهد مقدس انجام دادم، فکر کردم این هدیه ناقابل را به مردم شهری که امام مهربانی‌ها در آن آرام گرفته است، تقدیم کنم؛ برای همین ابتدا به اداره نوسازی مدارس خراسان رضوی مراجعه و از راهنمایی همکاران ارجمند ناحیه ۲ آموزش‌و‌پرورش استفاده کردم. بالاخره با مساعدت آنها، پس از بازدید از چند واحد آموزشی، تصمیمِ موثر و کاربردی‌ای در این زمینه گرفته شد.
با این مبلغ در یکی از هنرستان‌های کارودانش، کارگاهی ساخته شود تا دانش‌آموزان این مرکز، پس از فارغ‌التحصیلی در آنجا اشتغال‌زایی کنند
-خودتان نیازی به پول سنوات خدمت‌تان نداشتید؟
گزینه‌های زیادی برای خرج این پول بود، اما من در این مورد اهم‌فی‌الأهم کردم تا بهترین استفاده از این وجه بشود و باقیات‌صالحاتی برایم باشد. بعضی همکاران این پول را هزینه مسافرت خود و خانواده‌شان به یک سفر خارج از کشور کردند که از نظر من، بعد از سفر جز خستگی راه و خرید اجناس اضافه که باعث خارج شدن ارز از کشور می‌شود، چیزی باقی نمی‌ماند و گاه می‌شود با دیدن یک فیلم یا خواندن یک کتاب مناسب هم دنیا را سیر کرد. بعضی نیز این مبلغ را برای فرزندانشان پس‌انداز می‌کنند که به‌نظر من، بهترین سرمایه برای فرزندان، تعلیم و تربیت صحیح و دعای خیر والدین و دیگران است و بدون شک نتیجه کار‌های خیر والدین به آنها نیز برمی‌گردد، ضمن اینکه کار خیر می‌تواند الگویی باشد برای فرزندان تا آنها نیز در مسیر کار‌های خیر قدم بردارند.
-درباره سابقه خودتان در آموزش‌و‌پرورش و تحصیلات‌تان بگویید.
بنده با علاقه‌ای که به امر آموزش داشتم، کارم را از آموزگاری شروع کردم. بعد از انقلاب فرهنگی، در دانشگاه تربیت‌معلم تهران (خوارزمی)، رشته دبیری جغرافیا، پذیرفته و در این دانشگاه مشغول به تحصیل شدم. بعد‌ها در مقطع کارشناسی‌ارشد ادامه تحصیل دادم. سال آخر بازنشستگی بود که در آزمون دکتری شرکت کردم و توانستم رتبه خوبی کسب کنم، اما به توصیه همسرم که معتقد است جوانان برای ادامه تحصیل در دانشگاه‌ها و استفاده از امکانات و کسب مدرک دانشگاهی در اولویت بیشتری هستند، از ادامه تحصیل صرف‌نظر کردم.
طبق حدیث نبوی که می‌فرمایند: «اطلب‌العلم من‌المهد الی‌اللحد»، بعد از بازنشستگی نیز باتوجه‌به علاقه‌مندی‌هایم درزمینه‌های مختلف علمی، مشغول فراگیری هستم. همان‌طور که عرض کردم، من از آموزگاری شروع کردم و با کار در بخش‌های مختلف آموزشی ازجمله دبیرستان، تربیت‌معلم، امور تربیتی، مشاوره و گروه‌های آموزشی ادامه دادم و درنهایت از آموزش‌و‌پرورش تهران بازنشسته شدم.
-احساستان را درباره معلمی بیان کنید.
عاشقم بر همه عالم/ که همه عالم از اوست. حس نوع‌دوستی و علاقه به تعلیم و تربیت، مرا در این راه قرار داد. این حدیث رسول‌اکرم (ص) که می‌فرمایند: «ألا کُلُّکُم راعٍ و کُلُّکُم مَسؤولٌ عَن رَعِیَّتِه» یعنی همه ما دربرابر اطرافیانمان مسئولیت داریم، همیشه در ذهن من بوده است. در هر زمان و مکان و در هر زمینه‌ای که آگاهی مثبت داریم، باید آن را انتقال دهیم. تعلیم و تربیت، کار همه انسان‌هاست و لازم نیست آموزش حتما در کلاس درس باشد. درحال‌حاضر استفاده صحیح و بجا از فضای مجازی، می‌تواند قدمی موثر در راه آموزش و اعتلای جامعه باشد که همه ما درمقابل آن مسئول هستیم.
مولانا می‌گوید: این جهان کوه است و فعل ما ندا/ سوی ما آید ندا‌ها را صدا. امروزه گفته می‌شود که فرکانس انرژی‌های مثبت و منفیِ کارهایمان به خودمان برمی‌گردد و این یک موضوع کاملا تجربه‌شده است و مصداق این شعر است که: هرچه کنی به خود کنی/ گر همه نیک و بد کنی.
-اگر دوست دارید، از تجربه‌ای که در این سال‌ها اندوخته‌اید، هم بگویید؟
حاصل تجربه‌ای که در مدت ۳۰ سال کسب کردم، این است که همه کارهایمان باید برای رضای خالق باشد، زیرا از ما فقط کار‌هایی به‌جای می‌ماند که برای رضای او باشد. ما باید ذره‌ای از محبتی را که او به ما دارد، به دیگران انتقال دهیم، زیرا محبت در تعلیم و تربیت حرف اول را می‌زند و زمان و مکان و سن نمی‌شناسد. از محبت خار‌ها گل می‌شود/ از محبت سرکه‌ها مُل می‌شود. (مولانا)
*این گزارش سه‌شنبه، ۸ خرداد ۹۷ در شماره ۲۸۷ شهرآرامحله منطقه ۷ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
