هاشم شکوهی شاعر آیینی مشهد همیشه برای اهل بیت میسرود 
نخستین کتابخانه تخصصی امام علی(ع) در محله جنت قرار دارد 
نصرالله فغانی با فنون جودو يك عراقی را خلع سلاح کرد
مهدی آخرتی| نمیدانم این چه حکایتی است که خیلی از ما در بچگی یا دوست داشتیم بروس لی باشیم یا خواهرش! احتمالا روزی سه چهار بار هم جای او قرار میگرفتیم و چندین نفر را میزدیم و دست آخر هم یا مادر از خواب بیدارمان میکرد یا با صدای بلند میگفت: «بچه، تخیلبافی بسه؛ به درست برس.»، اما هیچوقت نشده بود که من بخواهم خودم را جای یک قهرمان جودو بگذارم، شاید، چون آن دوران خیلی ورزش جودو را نمیشناختم.
بعدها این فکر به سرم زد که اصلا جودو از همین خراسان خودمان شروع شده، شاید با همین کشتی چوخه خودمان که در آن پاچههای شلوار را مثل کسی که میخواهد از آب رد شود بالا میزنند! اصلا چه عیبی دارد یکی از ما خراسانیها رفته باشد چین یا ژاپن و به آنها چوخه یاد داده باشد؟ و آنها، چون نمیتوانستند چوخه را تلفظ کنند گفته باشند جودو!
به هر حال امروز ورزش جودو را میشناسیم و قهرمانهای خوبی نیز در سطح کشور داریم مثل آقای فغانی که از جودوکاران باسابقه محله ماست که وقتی تصمیم به مصاحبه با او گرفتم، رشته افکارم کشیده شد تا دوران بچگی و آن خاطرات...
افتخار بزرگ
نصرا... فغانی متولد ۱۳۳۸ است و تا امروز ۳۰ سالی میشود که در ورزش جودو فعالیت میکند. او که در وزارت راه و کشاورزی خراسان کار میکند، افتخارات زیادی در مسابقات جهاد کشاورزی و بسیج کسب کرده است.
میگوید شاگرد استاد عظیم احمدی و سرهنگ دهقان است و کلاسهای متعددی در مشهد برگزار کرده که از جمله آن میتوان به مربیگری در باشگاه باهنر، مربیگری تیم دانشآموزان ناحیه۵ مشهد و مربیگری تیم بسیجیان و کارمندان راه و کشاورزی اشاره کرد. حالا قرار است کمی از افتخاراتش بگوید: در هشت سال دفاع مقدس به بچههای جهاد راه و کشاورزی آموزش جودو میدادم و این بزرگترین افتخارم به شمار میرود.
باید مشورت میکردم
مربی هممحلهای ما در ادامه میگوید: وقتی میخواستم ورزش را شروع کنم، سراغ یکی دو نفر از کارشناسان ورزشی رفتم و با آنها مشورت کردم تا بتوانم انتخاب درستی داشته باشم. یادم است آن زمان از ورزشهایی مثل هاپکیدو، کاراته و کونگفو خیلی خوشم نمیآمد، چون فکر میکردم خیلی خشن است.
نفسی تازه میکند و ادامه میدهد: باید مشورت میکردم و این شد که کارشناسان ورزش با راهنماییهایشان مرا به سمت جودو ترغیب و تشویق کردند که شباهتهایی هم با کشتی چوخه خودمان دارد.
ورزش جان پسرم را نجات داد
نصرا... فغانی از تشویق پدر و مادرش میگوید و تاثیر آنها در کسب موفقیتهایش: «آنها خیلی من را به ورزش تشویق کردند و این انگیزه بسیار مهمی برای ادامه ورزش بود.»
حالا فغانی بزرگ شده و صاحب فرزند است و در ادامه راه پدر و مادرش بچههایش را برای پیشرفت در فعالیتهای ورزشی تشویق میکند؛ «پسرم و دختر بزرگ و کوچکم هر سه جودو کار هستند و همسرم نیز مربی تکواندو است؛ این یعنی ما یک خانواده ورزشی هستیم که به واسطه ورزشکار بودنمان میتوانیم شاد و سالم به فعالیتهای روزمره زندگی بپردازیم.»
او با اشاره به اینکه ورزش در زندگی هم باعث آرامش روحی میشود و هم آمادگی بدنی، خاطرهای را تعریف میکند؛ «چند وقت پیش پسرم با ماشینی تصادف کرده بود و، چون آمادگی بدنی خوبی داشت، توانسته بود با یک جهش خود را از آسیب شدید و مرگ نجات دهد.»
خلع سلاح با فن جودو
جودوکار محله ما مدت زیادی در جبهههای نبرد حق علیه باطل بوده و خاطرات زیادی از آن سالها دارد. او دوست دارد خاطرهای از آن دوران تعریف کند که به جودو نیز مربوط است.
اینکه یک نفر ورزشکار باشد یا اینکه بتواند در عمل از ورزش خود استفاده کند، زمین تا آسمان تفاوت دارد؛ به ویژه در ورزشهای رزمی. یادم میآید سالهایی که در جبهه بودم در یک عملیات در منطقه شلمچه، یک نگهبان عراقی را با استفاده از فنون جودو خلع سلاح کردم و بچهها توانستند از آن محور رد شوند. هر چند تمام زندگی من خاطره است، اما این خاطره خیلی پررنگ در ذهنم باقی است.
وقتی در جبهه بودم در یک عملیات در منطقه شلمچه، یک نگهبان عراقی را با استفاده از فنون جودو خلع سلاح کردم
مشکل تاتامی در باشگاههای جاهدشهر
مربی محله جاهدشهر مدت زیادی است که در این منطقه به مربیگری رده سنی کودکان و نوجوانان مشغول است. او درباره وضعیت امروز جودو میگوید: این ورزش، شناختهشده و بارها به المپیک رفته و قهرمانان خوبی را تحویل جامعه داده است. در مشهد هم خدا را شکر وضعیت جودو چندان بد نیست.
مکثی میکند و ادامه میدهد: مشکل جودو ما در منطقه جاهدشهر فقط این است که تاتامی (تشک مخصوص) پنج سانتی نداریم و همه تاتامیهای ما سه سانتیاند و این باعث میشود فقط بتوانیم به کودکان و نوجوانان آموزش بدهیم، چون بزرگسالان وزنشان زیاد است و روی این تاتامیهای سه سانتی ضربه میخورند.
حرف تازهای نیست!
آخرین حرفی که فغانی میزند این است که «هرچند میدانم حرف تازهای نیست، اما مسئولان باید به ورزش بودجه بیشتری اختصاص بدهند. منظورم فقط برای ورزش جودو نیست بلکه به تمام ورزشها باید بها داده شود تا روحیه ورزشکاری در جامعه رواج پیدا کند.»
حرفش را به سمت جودو میکشاند و میگوید: ورزش جودو ورزش کمهزینهای است یعنی با خرید یک لباس میشود وارد باشگاه جودو شد، اما همین باشگاهها زیاد است و دلایل متعددی دارد که باید بررسی شود. من گاهی در همین منطقه بچههای بااستعدادی را که بضاعت زیادی نداشتهاند، به رایگان آموزش دادهام، اما این راهحل نیست و مسئولان باید فکری برای این مسئله کنند.
* این گزارش پنج شنبه، ۲۹ فروردین ۹۲ در شماره ۳۰ شهرآرامحله منطقه ۱۲ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
