در کوچه عبادی ۵۷، از پلههای زیرزمین مسجد چهاردهمعصوم (ع) پایین میروم. اعضای تیم شوتوکانکاراته باشگاه ثامنالائمه (ع) مشغول تمرین هستند. بیشتر ورزشکاران این باشگاه قهرمان مسابقات کشوری هستند.
مجموعه ورزشی نامآشنای ۱۴ هزار و ۲۰۰ متری قدس که زیرنظر وزارت ورزش و جوانان است، سال ۱۳۶۰ در محله رسالت و خیابان المهدی (عج) غربی افتتاح شده و درآن همه سال رو به مردم باز است.
سمیرا جلیلیصادق دانش آموز کلاس دبستان و قهرمان استان در مسابقات کاراته است. او در سال ۸۶ مقام دوم کاتا و در سال ۸۷ مقاوم سوم سبک وادوکای را کسب میکند و دان یک کاراته دارد.
طاهره باقری به درخواست مربی خود زهرا بانژاد از سال۸۵ مربیگری را نیز در پیش گرفت تا تجربیاتش را در اختیار دیگران قرار دهد. او در این سالها نیز به عنوان بهترین مربی اخلاق و ورزشکار نمونه معرفی شده است
علیرضا سنجرانی سال۸۳ در کاپ آزاد ترکیه نایبقهرمان آسیا شد. او معتقد است: تمرینهای سخت علاوه بر قویکردن بدن، روح انسان را هم بزرگ میکند و مسائلی که برای آدمهای دیگر مهم است را بیاهمیت و فرد را سیراب میکند.
الهه شاهدینیا و مادرش رزمی کار هستند. الهه میگوید: من در خانوادهای به دنیا آمدم که ورزش دوست و اهل ورزش هستند، دو برادرم فوتبالیستند و مادرم هم کونگفو کار میکند.
علی همتی سال۸۵ بود که مربیگری تیم فوتسال جام عسل را عهدهدار شد و بین سالهای ۸۸ تا ۹۰ نیز به عنوان مربی و سرپرست تیم امید علم و ادب همچنین آنالیزور تیم بزرگسالان علم و ادب مشغول به کار شد.
کاراته بخش مهمی از زندگی تبسم ششساله است؛ بهطوریکه در مدت کمتر از یکسال چهار مقام استانی و کشوری کسب کرده است. او دوست دارد بهقدری قوی شود که هوای پدر و مادرش را داشته باشد.
مهلا استوار دومقام قهرمانی و یک نایبقهرمانی استان در کارنامه دارد و توانسته یک مدال نقره کشوری نیز در این سبک در کشور کسب کند. او میخواهد تا رسیدن به قهرمانی جهان، از تلاش دست برندارد.
علی کیومرثی، فاتح قلههای بلند در محله آب و برق مشهد زندگی میکند. او متولد۱۳۴۶ است و شاید نزدیکی به کوههای آب وبرق نخستین دلیل علاقه او به ورزش کوهنوردی باشد.
علی اروندی میگوید: وقتی جوانان محلهمان را میدیدم که مجبور بودند به خاطر ساعتی ورزش مسافت زیادی را بپیمایند این فکر در سرم افتاد تا سرمایهام را در این راه صرف کنم.
مسیر ورزش برای محمدحسین صدیقی، ناهموار و پرپیچوخم بوده است؛ پیچوخمهایی که هرکدامشان کافی بود برای دلسردشدن و خداحافظی او با دنیای ورزش، اما همراهی خانواده و اعتمادبهنفسش، او را در عرصه ورزش نگه داشت.
محمدرضا وجدانی در خانوادهای به دنیا آمده که سوارکاری جزو جدانشدنی زندگی آنها بوده است؛ پدری که رکورددار پرش با اسب در آسیا بوده و هست، برادر و عمو و عموزاده و عمهزاده که همگی سوارکارند.
حامد مولایی در بیست سالگی به پیشنهاد یکی از دوستانش برای تماشای بازی ورزشکاران به باشگاه میرود و از نزدیک مبارزات کیکبوکسینگ را تماشا میکند که بذر علاقه به این رشته در دلش کاشته میشود.
فکر راهاندازی باشگاه فوتبالدستی را همین دوستان توی سرم انداختند، بهانهشان هم بازیهای دوران کودکیمان بود، برای همین حس خوبی به این باشگاه و کارم دارم بهویژه که میبینم این رشته در حال فراموشی است.
آروین الله یاری، پسر نهساله محله بلال، با کمربند مشکیاش نهتنها در مسابقات، بلکه در دل آرزوهایش حسابی میجنگد؛ آرزوی ساختن باشگاهی بزرگ، برای پرورش قهرمانهای کوچکی مثل خودش.
مسعود غریب با دیدن موفقیت نسرین شاهی پس از کسب سهمیه المپیک پاریس، در مسیر قهرمانی رشته تیراندازی قرار گرفت. خودش میگوید: با خودم گفتم شاید من هم بتوانم! تست دادم و چون بدنم ورزیده بود، گفتند بهتر است در رشته تیراندازی با تفنگ کار کنم.
۱۷ سالگی آغاز ورود کریم میرزایی به رشته کوهنوردی بوده و کوهِ «چمن» که بعد از منطقه زشک قرار دارد، اولین فتح اوست. او حالا عضوی از گروه ورزشی رسالت است که بیشتر قلههای مرتفع ایران را فتح کردند.
مجموعه ورزشی محله الهیه، پاتوقی است برای زنان ورزشکار و ورزشدوست که تا همین چندسال پیش زمین خالی بود و برای اهالی آفت شده بود.
رضا صاحبی از آقای گلی لیگ ایران همراه با تیم پیام خراسان میگوید، از آقای گلی در تیم ذوبآهن و البته از روزی که حقش را در تیم ملی پایمال کردند و لحظه پرواز برای جام ملتهای آسیا در سال۲۰۰۰ اسمش را خط زدند.