نیم قرن پیش، گردشگران خارجی خانه تاریخی مولویها را در خراسان و مشهد میشناختهاند. چون صاحبش عضو یونسکو بوده و هر مسافری که قصد سفر به خراسان را داشته، میتوانسته مهمان خانه پلاک ۸۸ بشود.
اگر باغ وحشی نباشد پدر باید فرزند را برای دیدن ببر ببرد تایلند و برای دیدن شیر ببرد آفریقا. باغ وحشها علاوه بر نمایش، کارکرد آموزشی و علمی هم دارند.
در ضلع شرقی بوستان بزرگ شهر و در ورودی خیابان امامت، استخر پیر و قدیمی شهر واقع شده است که قدمتش به پیش از انقلاب اسلامی برمیگردد و به همین واسطه، بزرگ و کوچک با آن خاطرات ریز و درشتی دارند.
به نظر میرسد که از همان سالهای ابتدایی احداث بوستان ملت در دهه۴۰ این دریاچه هم بوده البته سال۹۵ مورد بازپیرایی قرار گرفته است. در این سال، نردههای فلزی سبزرنگی که دور آن بوده، برداشته و بهجایش حفاظهای سیمی و طرح چوب کنونی کشیده شده است.
بالاتر از روستای خلج، وقتی میخواهی به سمت ارتفاعات «هفتحوض» بروی، در سمت راست، چند دیواره قدیمی و خرابه مانند وجود دارد که شاید کسی گمان نکند بقایای یک بنای ارزشمند و تاریخی از دوران صفویه باشد.
قدیمیترین ابزار تخصصی کوهنوردی و سنگنوردی و لوازم شخصی و پوسترهای سرشناسترین کوهنوردان ایران را میتوانید در این موزه ببینند.
محمود کوهستانی همانند نامش عاشق کوه و کوهستان و طبیعت است. او تمام کوهها و قلههای بلند ایران را فتح کرده و به گفته خودش تا حالا در مسیر کوهنوردی یازدهبار از مرگ حتمی نجات یافته است.
بنعیسی ۳۵ سال دارد و زینب ۲۶ سال و هر دو اهل شهر بندری «دوالا» از کشور کامرون هستند. بنعیسی با گرفتن بورسیه برای تحصیل در رشته علوماسلامی به ایران آمده است.
حقیقت این است که «هیچ» خانهای را نه در روستای پاژ و نه در هیچجای دیگر نمیتوان به فردوسی بزرگ نسبت داد؛ زیرا هزار سال از زمان حیات فردوسی میگذرد و اکنون دیگر نشانی از خانههای آن زمان باقی نمانده است.
سال ۱۳۸۲ کلنگ احداث موزه بزرگ خراسان در زمینی ۴ هزارو ۹۰۰ مترمربعی که شهرداری مشهد در بوستان کوهسنگی دراختیار ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسانرضوی قرار داده بود، به زمین خورد.
خانه ساختیانچی هم خانهای است که در سبک تهران ساخته شده است؛ یعنی برمیگردد به الگوهای معماری دوران قجر. البته درباره این خانه بحث است؛ یعنی عدهای میگویند مربوطبه اواخر قاجار است.
جمعههای والیبالی پارک ملت در محله آزادشهرقدمت بیشاز سیساله دارد و همهجور ورزشکار مبتدی و حرفهای را به خود دیده است.
یشتر این اشیای نفیس به آثاری اختصاص دارد که شخصیتهای برجسته و هنرمندان داخلی و خارجی، سران کشورها و ارادتمندان رهبر معظم انقلاب به ایشان هدیه دادهاند.
باغوحش وکیلآباد سال ۵۹ در ورودی پارک جنگلی وکیلآباد در زمینی به وسعت چهار هکتار بنا شده و جزو بزرگترین باغهای وحش ایران است که بیشترین حیوانات و گونههای جانوری را در خود جای داده است.
در کاروانسراها هیچگونه اسباب زندگی وجود نداشته است؛ آنچنان که کف اتاقها را تنها با یک تکه گلیم میپوشاندند و مسافران مجبور بودند تمام وسایل زندگی و حتی وسایل آشپزی خود را همراهشان بیاورند.
پس از تشکیل حلقه حمایت از سنگنگاره ها؛ مسئولان میگویند: منع قانونی برای تعطیلی معادن در محوطه سنگنگارههای چندهزارساله دیزدر وجود ندارد.
«تاجر آباد» شهرک شهیدباهنر از آن جاهایی است که حتما باید ببینید.اصلا انگار زندگی اینجا جور دیگری جریان دارد. چنین تفاوتی را حضور آدمهایی از قومیتهای بلوچ، افغان و فارس رقم زدهاست.
حسین رحمتیخواه درباره احیای درخت چنار میگوید: آنقدر مراقبش بودیم که حالا دوباره جانی گرفته و بر تنه خالی و خشکش شاخههای جوان سبز شده است.
زهرا اژدری میگوید: خیلی از نوجوانان از دانشمندان و شهدا فقط اسمی شنیدهاند و هیچ شناختی درباره شخصیت آنها ندارند. وقتی درباره برخی از آنها صحبت میشود، تازه متوجه کارهای بزرگ آنها برای کشور و مردم، میشوند.
در کوچه آیتالله خامنهای، نبش سهراهی اول، آبانباری قدیمی وجود داشته که اکنون اثری از آن به چشم نمیخورد. درکنار این آبانبار، آبخوری قدیمی با طرحی شبیه به محراب که تداعیکننده سقاخانههای سنتی ایران است.