با گذشت چندین دهه از فوت بزرگ خاندان کسرایی هنوز هم خیابان جهاد ۵ با نام آنها شناخته میشود. خاندانی که توسعه و آبادی زمینهای انتهای خیابان آخوندخراسانی را با خیابانکشی و پیادهروسازی هایشان رقم زدند.
مسجد «ولیعصر» (عج) خیابان نامجو، یکی از مساجد قدیمی محله «بهشتی» محسوب میشود که یک شوال ۱۴۳۷ قمری بعد از خواندن نماز عید فطر کلنگ بازسازیاش به زمین خورد.
نام مسجد درخت بید، به خاطرهها گره خورده. به آبانبار ۲۰ پله، به شبیهخوانیهای سنتی، به صحن حیاط میانی با درختهای بلند بید و توت، به غلامعلیخان مهربان و میرزانصرالله ثروتمند.
کوچه مهدی آباد ۹ و معابر دوروبر آن شانزده سال پیش، نام شهربه خود گرفت. با این حال در این گذر نه چندان عریض، هنوز رد پای روستا دیده میشود.
سیدهاشم پیمانپور، ۱۷سال پیش، زمینی را در قاسمآباد میخرد تا خانهای برای خودش بسازد، او در همان قدم اول، یک دیوار دورادور و وسط زمین میکشد و آن را به دو نیم تقسیم میکند.
مرویها در سال ۱۲۷۴ قمری ساختمان فعلی مسجد را ساختند. این مسجد ابتدا آبانبار هم داشت، اما طی چندینبار بازسازی، هم ساختمانش نو شد و هم آبانبارش را خراب کردند.
مسجد علیبنموسیالرضا (ع) یکی از پنج مسجد محله خاتمالانبیا (ص) است که ۲۰ سال قدمت دارد. این مکان معنوی که در خیابان گلریز ۵ واقع شده است، بهگفته مسئولانش، حدود یک دهه بوده که بهجز اقامه نماز، فعالیت چندانی نداشت.
محمدتقی عرفانیان که سابقه ۲۰ ماهه حضور در جبهه را به عنوان پردهنویس دارد، بعد از چاپ یک آگهی در روزنامه، با تیتر «پارچهنویسی رایگان» کار خود را در مسجد المنتظر (عج) شروع کرده است.
بولوارفاطمیه که در محله لشکر قرار دارد، بهخاطر وجود بنای فاطمیه، این نام را گرفته است؛ بنایی که خشتبهخشتش بههمت و بازوی زنان محله لشکر بالا آمده است.
الیاس مظلوم روحانی دغدغهمند مسجد جوادالائمه (ع) محله کشاورز که خودش طعم فقر و رنج را چشیده امروز از محرومان مشهد دستگیری میکند.
صبح و ظهر از «کوچه شهیدرضا رستمیان» صدای دانشآموزان به گوش میرسد. این معبر عریض در یکی از معابر فرعی خیابان مصلی ۱۵ قرار گرفته است.
مسجد ابوالفضلیها حالا برای اهالی شبیه صندوقچهای ارزشمند و پرخاطره است، مکانی که قلب محله محسوب میشود و برای همسایهها مرکزیت دارد.
فاطمه ابوییمهریزی یکی از بانوان فعال منطقه ۲ است. مرکز ثقل فعالیتهای وی در این است که توانسته است در مدت حدود دو سال بیش از هشتصد بانوی هنرمند شهر را در دل مسجد امامخمینی (ره) تربیت کند.
حاج علیاکبر غلامی، معتمد و واقف هشتادویکساله مسجد الرسول(ص)، درست در روزهایی که به آن دوران بازنشستگی و ایام استراحت اطلاق میشود، آرامش و آسایش خود را فراموش میکند و تصمیم به وقف میگیرد.
کوچکی مسجد موجب شده بود میان مردم به مسجد خردو معروف شود؛ البته مردم نام دیگری هم بر مسجد گذاشته بودند؛ «حسن یکدست.» در همین محل، «حسن» نامی زندگی میکرد که یک دستش معیوب بود.
بیشاز شصتسال پیش، دو فرد سرشناس به نامهای نورمحمدی و ناجی با ساخت مسجد و آسیاب گندم برای همنسلان خود، یادگاری ماندگاری در انتهای کوچه شهدای فاطمیون۲۰ به جا گذاشتند،
همه اهل محل، غلامحسن پورملائکه را به مردمداری و برخورد خوبش میشناسند. از هیچ کمکی دریغ نمیکند. بارها در و پنجره خانه اهل محل را بیچشمداشت تعمیر کرده است.
«مهدی کارکن» یکی از ساکنان محله امیریه است که خانه اش را در اختیار اهالی نمازخوان و همسایهها قرار داده تا نبود مسجد در محله شان به چشم نیاید.
بیشترین قسمت مسجد حضرت ابوالفضل (ع) دراختیار خواهران است تا آنها بتوانند با خیالی آسوده برنامههای فرهنگی و اجتماعی را برگزار کنند.
حسینیهای که حاجرحیم کریمی، گرمابهدار محله پنجتن، وقف کرد و بیتالجواد نامش دادند، فقط مکانی برای عزاداری نیست، بلکه به مرجعی برای جلب همدلی، وفاق و وحدت اهالی محله تبدیل شده است.