اکرم حصاری مربی جوانی است که از ۱۲ سالگی والیبال را به صورت جدی شروع کرده و حدود ۱۵ سال است که به کسوت مربی درآمده است.
جلسه ورزش صبحگاهی فرهنگسرای غدیر بیش از ۲ دهه است که خانمهای محلات اطراف را دور هم جمع میکند.
کریم محمدیان برای آنها که میشناسندش یک اسطوره و برای آنها که نامش را شنیدهاند، یک اعجاز به شمار میرود.
ایرج نادری (نجاران) میگوید: «در آن دوران ورزشکار خیلی کم بود؛ برای همین مسئولان وقتی نوجوانی کوشا و ورزشکار پیدا میکردند، سعی داشتند از او در همه رشتهها استفاده کنند.»
مهدی ایماننژاد دروازهبان پیشکسوت محله فلسطین میگوید: خاصیت فوتبال است که همیشه با تعصب و هیجان همراه بوده است، اما در گذشته تعصب خیلی بیشتر بود.
تقی پیرانی که خودش فوتبال را از زمین خاکی شروع کرده اکنون که در شهرداری مشهد مشغول به خدمت شده با طراحی المپیاد ورزشی محلات بزرگترین خدمت را به ورزش مشهد کرده و باعث کشف استعدادهای بالقوه بسیاری شده است.
مؤسسان باشگاه ورزشی کوی امیرالمؤمنین(ع) اهدافی فراتر از ورزش را دنبال میکنند و به کانون فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی زنان محله تبدیل شده است.
فرهاد سلطانی، کشتیگیر سابق محله سیدی، سالهاست، رقابت درون گود کشتی را رها کرده است و به تربیت کشتیگیران نسل آینده میپردازد. شاگردان او اغلب در همان سنی هستند که مربیشان برای اولین بار وارد گود شد.
سرلوحه همه افکار سمیه نجفی این یک جمله است: «خراب کردی، عیب ندارد؛ دوباره جبران کن!» با همین تفکر نهتنها مسیر زندگی خودش عوض شده، بلکه مسیر زندگی خیلی از شاگردانش را هم تغییر داده است.
یکی از بانوان جوانِ موفق و نامآور ورزشکار شهرمان، سمانه اکبرپور، قهرمان دوومیدانی کشورمان است که سالها با کمبودها و موانع سرِ راه خود جنگیده است.
علی برزوزاده سال۸۶ درحالیکه فقط پانزدهسال داشت، با موتور ۴۵۰ سیسی در مسابقات کشوری بزرگسالان شرکت کرد و لقب پدیده موتورسواری ایران را به دست آورد.
یگانه صالحمنش نوجوان ساکن محله ابوذر چهارماه است که بهعنوان مربی قرآن در دارالحجه (مکتبخانه همراه) حرم مطهر رضوی حضور دارد.
زینب وکیلیزارچ با وجود متعارفنبودن رؤیایش، از آن دست نکشید. با آنکه کاردانی ارتباطات دارد، تعلیم رانندگی پایهیک را برای فعالیت در جامعه انتخاب کرد.
حجتالاسلام سیدرضا علوی در دهه سی زندگیاش دنبال علاقه نوجوانیاش رفت و برای کسب تحصیلات حوزوی راهی حوزه علمیه شد و حالا ۲۷سالی میشود که زندگیاش با ورزشهای رزمی عجین شده است.
سیدمجتبی ذبیحی از دوره راهنمایی، آنقدر عاشق سرود بود که دستآخر شغلش همین شد، مربی سرود! او اکنون در کارنامه خود، رتبههای برتر کشوری زیادی دارد.
شهروند هفتادوچهارساله محله حجاب، هشت سال است که هر روز صبح بیش از ۵۰ شهروند قاسمآبادی را در بوستان نیلوفرآبی دور خود جمع کند و بیهیچ چشمداشت مالی، با آنان نرمش کار کند.
او را با نام حسن گلفروش میشناسند و کمترکسی حسن را با فامیل شناسنامهایاش (تناور زرمهری) به یاد دارد. حسنآقا با دو نوع گل مرتبط است، یکی گلفروشی و دیگری پیدا کردن استعدادهای گلزنی.
خواستن همیشه توانستن نیست و این را حمیده جوان بهتر از هر کسی میداند: «من تلاش میکردم، اما انگار دیر شروع کردن دو و میدانی تأثیرش را گذاشتهبود. دیدم رکوردم حتی با قهرمان کشور خودمان زیاد است!
حسن بامشکی، مربی پیشکسوت کشتی میگوید: داشمشتیهای هر محله مانند پاسبان و نگهبان آن محله بودند، چون امنیت کوچه و خیابان محله زندگیشان را تأمین میکردند.
امید شریفی از زمانیکه آموزش معرق به افراد دارای شرایط خاص را قبول میکند، هر سال بر تعداد شاگردانش افزوده شده است؛ بهطوریکه سال اول با یک هنرآموز اوتیسمی شروع کرد، اما اکنون چهلدرصد هنرجوهایش را افراد دارای شرایط خاص تشکیل میدهند.