علی داورینژاد که خرداد امسال، پایه ششم ابتدایی را با موفقیت در دبستان امامحسین (ع) محله بلال به پایان رساند، صاحب رتبه نخست مسابقات کشوری چرتکه در تیر۱۴۰۲ است.
زمین چمن مصنوعی نیایش در فضایی ۲ هزار مترمربعی ایجاد شده است و در تابستان، روزانه بیش از ۱۵۰۰کودک و نونهال در این مجموعه استعداد فوتبالی خود را محک میزنند.
سیدغلامرضا سعادتی مربی تیم کاراته گلشهر است که در کارنامه ورزشی خود ۱۳مدال طلای کشوری دارد. او میگوید: در شروع کار «سنسی» صدایم میزدند و بیشتر از اینکه با نامم مشهور باشم، با این عنوان شناخته میشدم، اما حالا «شیهان» هستم.
مهدی خانی به نیت زندهنگهداشتن فداکاری شهدایی که روی سیمهای خاردار خوابیدند تا همرزمانشان از میدان مین عبور کنند، رکورد خوابیدن روی سیم خاردار و تحمل شکستن ۵۴۰ کیلو بتن را به ثبت رساند.
اکبر سرنشگیان از قدیمیهای فوتبال در محله رسالت است که حالا برای خودش مربیگری میکند و با تیمهای مختلفی عناوین قهرمانی مشهد و استان را کسب کرده است.
فرشته یاوری مربی جوان دختران محله کشاورز است. میگوید: از روز اولی که وارد این مسیر شدم، دوست داشتم قهرمانپرور هم باشم. دلم میخواست کاری کنم که این بچهها به آرزوهایشان برسند.
مهدیار شاملو دوسال پیش، سراغ هوش مصنوعی رفته است و با کمک آن در حوزه رسانه و تولید محتوا فعالیت دارد. مهدیار در رشته بدمینتون نیز مقامهای رنگارنگ بسیاری کسب کرده است.
محمد غفوریان ۳۵ سال از پنج دهه عمرش را پابهتوپ بوده است و کلی دانش و تجربه فوتبالی و ورزشی دارد. فکر و ذکرش حالا تربیت نسل جدید فوتبال مشهد است. میگوید: تاکنون دویست بازیکن تربیت کردهام و خوشبختانه همه آدمحسابی شدند.
ریحانه کریمی قدوسی در تیمهای سرخس، فولاد مشهد و سه سالی را هم در یکی از آکادمیها، فوتبال بازی کرده است، اما بهدلیل شکستگی استخوان ساق پا نتوانسته با این آکادمی ادامه بدهد. او اینروزها به عنوان دستیار مربی مشغول کار است.
جعفر چمنتاژ مربی فوتبال بچههای توس، هیچوقت از فوتبال جدا نشده است. سال۱۳۶۸، بخاطر مخارج زندگی و کارهای روزانه، فوتبال در زندگی او کمرنگ شد، اما عشقش تمامنشدنی بود تا مدرسه فوتبالش را برای بچهها راه انداخت.
رضا صاحبی از آقای گلی لیگ ایران همراه با تیم پیام خراسان میگوید، از آقای گلی در تیم ذوبآهن و البته از روزی که حقش را در تیم ملی پایمال کردند و لحظه پرواز برای جام ملتهای آسیا در سال۲۰۰۰ اسمش را خط زدند.
نرگس فدایی یکی از کمسنوسالترین مربیان رزمیکار با شاگردانش یک خانواده تشکیل دادهاند. میگوید: «اگر میخواهید نظم و مسئولیتپذیری از سنین کم در فرزندتان نهادینه شود، او را در رشتههای رزمی ثبتنام کنید.»
حسین آینهچی، ورزشکار باسابقه تکواندو سالهاست که مربی و داور بینالمللی این رشته است و بارها در سنین مختلف بهعنوان ورزشکار و مربی، مدالهای مختلف استانی، کشوری و بینالمللی کسب کرده است.
منیره نصیری مربی رزمیکار با عشق به کودکان و نوجوانان، از سد نبود امکانات عبور کرده است. او میگوید: اول سعی میکنم مربی اخلاق بچهها باشم، بعد مربی کاراته. همیشه به آنها یادآوری میکنم صبر و گذشت داشته باشند.
مرتضی محمدی بازیکن فوتسال تیم فرش آرا، ورزش را از ۱۵ سالگی و زمینهای خاکی محله طلاب شروع کرده است. ۱۸سالگی مرتضی با گسترش فضاهای ورزشی محله همزمان میشود.
غلامعباس بیوک؛ بازیکن، مربی بدنساز، مربی دروازهبانها، سرمربی، تدارکاتچی و... فوتبال مشهد است. او ۳۰ سال است که به فوتبال مشهد خدمت میکند، اما حالا به جز احترام شاگردان چیزی برایش نمانده است.
«هادی پیری» یکی از مربیهای موفق این رشته ورزشی است که توانسته ملیپوشانی، چون مصطفی و حسین طیبی را تحویل فوتسال کشورمان دهد.
حسن رضادادی از آن دسته قهرمانانی است که در سکوت، افتخارآفرین میشوند. او بدون حامی، مسیر پرپیچوخم قهرمانی و ایستادن بر سکوی اهدای مدال جهانی را طی میکنند.
مجید ثابتحسنپور مربی فوتبال، فوتسال و والیبال در حاشیه شهر است. تیمهایش در هر سه رشته ورزشی در مشهد درخشیدهاند اما میگوید که ادعایی در ورزش ندارد و اخلاق برایش از همه چیز مهمتر است.
حسین مرصعی ۳۰ سال است در ورزشهای صبحگاهی بوستان بهشت به عنوان مربی فعالیت دارد و همان ابتدای کار اسم گروه خود را گروه فرهنگی- ورزشی شفق نامگذاری میکند.