سمیه نجفی تمام هموغمش را درزمینه استعدادیابی گذاشته است تا دختران بیشتری با رشته جذاب و پرهیجان هندبال آشنا شوند. سال گذشته ششنفر از بازیکنان او برای تیم ملی انتخاب شدند.
خواندن یکی از حکمتهای کتاب نهجالبلاغه در دهسالگی، زهرا خیابانطلب، نوجوان پانزدهساله را علاقهمند به این کتاب کرد.
نرگس مشیری میگوید: آرامش، سهم بزرگ من از انس با آیههای قرآن است؛ آرامشی که وصفکردنی نیست. در شرایط بحرانی زندگی، من نسبتبه بقیه آرامتر و صبورترم و این برایم نعمت بزرگی است.
اسرا طایی در هنرستان آلطاها جزو استعدادهای معماری به شمار میرود و کسب هفتمدال در سه سال فعالیتش در رشته کونگفو، گواه قابلیتهایش در ورزش است.
مدال طلای غرب آسیای حدیثه رئوف، به آسانی بهدست نیامد. میگوید: هنگامیکه از خط پایان عبور کردم، تمام سختیهایی که برای بهدستآوردن این مدال کشیده بودم، در یک لحظه از مقابل چشمهایم گذشت.
فاطمه صادقی که در طول مدت فعالیت ورزشی برای محلهاش افتخارات بسیاری ارمغان آورده، میگوید: ورزشهای رزمی باعث میشود فرد انرژی خود را حین ورزش تخلیه کند و در مواقع بحرانی زندگی، فردی آرام باشد.
محمد داروغه در هفدهسالگی توانسته است با کسب یک مدال نقره بینالمللی ترکیه در رده سنی نوجوانان سال ۹۹، همچنین چهار مدال کشوری و ۲۲ مدال استانی، استعدادش را در رشته کونگفو توآ نشان دهد.
طاها ظریفباقریموقر از سن کم ورزش رزمی کاراته را شروع کرده و خیلی زود توانسته است پنجمدال استانی و سهمدال کشوری را به دست بیاورد. او امسال نیز برگزیده بخش قصهگویی سومین پویش فرهنگی ادبی «خان هشتم» شده است.
نگار علیمحمدی دختر ورزشکاری است که در رشته تکواندو فعالیت دارد و سابقه قهرمانی مسابقات استانی و کشوری را دارد.
ریحانه به همه همسنوسالهایش توصیه میکند درکنار درس، یک رشته ورزشی را هم دنبال کنند. چون بهجز موضوع سلامت جسم و روان، بهترین گزینه برای پرکردن اوقات فراغت، ورزش است.
علی و مهدی علیدوست دو برادر کاراتهکار هستند که هرروز ظهر بعداز باشگاه سری به مسجد محله یعنی مسجدالنبی(ص) در خیابان محتشمی میزنند و هرکاری از دستشان برآید، انجام میدهند.
محمدعرفان مَلوَندی میگوید: همیشه سعی کردهام برای محله مفید باشم و دغدغه همسایههایمان را داشته باشم.
تشویق خانواده و اطرافیان و دیدن مداحان در هیئتهای مذهبی برای محمدمهدی جمالی تأثیرگذار بوده است. او میگوید: مادرم اشعار مذهبی را برایم میخواند. من هم با چندبار تکرار آنها را پیش دوستان و اقوام از بَر میخواندم.
سحر مومنی برای رسیدن به مقامهای کشوری یا برون مرزی تلاش زیادی کرده است. خودش میگوید: از مهمانی، تفریح و استراحتم زدم تا بتوانم روی این سکوها بایستم.
این نوجوان مدرسه استثنایی بااینکه قدرت تکلم چندانی ندارد، به یادگیری دروس مدرسه علاقه بسیار نشان میدهد و بهتازگی جلد سوم کتاب پایه اول دبستان را هم به پایان رسانده است.
بهنیا از دوران مهدکودک، در رشته ژیمناسیک کار میکند و بعد از اینکه سال ۱۴۰۰ مقام سوم استانی را به دست آورد، راهی مسابقات کشوری شد که در آن مقام دوم انفرادی و مقام سوم پنجنفره را کسب کرد.
وحید نصرتی میگوید: من در فوتبال ناملایمات بسیاری دیدم. آنچه برای برخی از مدیران فوتبالی مهم نیست، عزتنفس بچههاست. برای همین خودم حواسم به بچههای ضعیفتر است و همه بچهها را به یک چشم میبینم.
علی پوررجب میگوید: اگر من مسئولیتی داشتم، به رشتههای مختلف ورزشی به یک اندازه اهمیت میدادم. در هر محله معمولا زمین روباز برای فوتبال، والیبال یا بسکتبال هست.
محمد طاها اسدی، نوجوان پرتلاش میگوید: قهرمانی در این ورزش شیرین است، اما دلم میخواهد در سطح بالای این رشته مربیگری کنم و باشگاه داشته باشم؛ گاهی هم داوری مسابقات را انجام بدهم. میدانم برای رسیدن به این آرزو اول باید یک ورزشکار خوب شوم تا بعد بتوانم مربی خوبی باشم.
چهارسال است که بیبیفاطمه سیدی مربی دختران نوجوان خیابان اروند است؛ دخترانی که در سرما و گرما خود را از راههای دور و نزدیک به سالن تمرین میرسانند و تلاش میکنند با مدالهای رنگارنگی که به دست میآورند، زحمات مربی خود را جبران کنند.