محمد جهانپا، هنرمند محله شفا، از کودکی با هنر عجین شده و فعالیتهایش را از تئاتر آغاز کرد. او که در حرفه بازیگری و کارگردانی تاکنون در جشنوارههای مختلفی شرکت کرده و موفق به کسب مقام شده است، از نبود انجمن ویژه برای هنرمندان گله دارد.
عنایتالله اخگر، مداح ۴۵ ساله محله عبادی، با تشویق مادر و استادانش مسیر مداحی را با علاقه پیمود و حدود ۱۱ سال قبل مجمعالذاکرین را راهاندازی کرد تا با آموزش و برگزاری مراسم مذهبی، افراد دیگری در این راه پرورش یابند.
محمود احمدیان، ساکن محله سمزقند، از ۱۳ سالگی وارد حرفه موسیقی شده است. او که در مراسم مذهبی مینوازد، کسب ۱۸ لوح تقدیر از سفارت کشورهای مختلف را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.
سیدسعید حاجیابراهیمی، قاری منطقه دو، از کودکی با قرآن مانوس شد و زیر نظر اساتید بسیاری آموزش دید. اکنون خود در این مسیر به آموزش نسل جوان میپردازد.
حسین لعل کریمی، تاکنون ۲۸ عنوان در مسابقات استانی و کشوری کسب کرده با این حال دست از هدف خود برنمیدارد و برای راهیابی به تیم ملی تکواندو و کسب عنوان قهرمانی المپیک تمام تلاش خود را میکند.
علی قانعشریف جوان، مخترع محله فرامرزعباسی سالهاست به تحقیق و پژوهش و اختراع میپردازد. به قول خودش یاد گرفته همیشه به جای گفتن چرا از واژه «چگونه» و «چطور» برای پیدا کردن راهحل استفاده کند.
شیخ محمدحسن خبوشانی، ساکن محله کاشانی در منطقه دو، در یک خانواده عطار بزرگ شده و حرفه خانوادگی خود را دنبال کرده است. از سال ۱۲۵۶ بر دردهای بیماران مرهم گذاشته و در این زمینه با دانشگاه همکاری داشته است.
حمید زارعی، لحافدوز محله سعدآباد در منطقه یک از سال ۷۶ در مغازه پدر، کار با پنبه و لحافدوزی را شروع کرد و حالا با گذشت سالها گرچه به خار این حرفه نفسش آزردست، اما از کمرنگشدن سنتهای قدیمی دلگیر است و به اعتقاد او کار دست اعتبار بیشتری دارد.
محمدباقر اوحدی نخستینبار سال۱۳۴۷ با دو تا تکتومانی یک دوربین آکفا نگاتیوی خرید و به قول خودش بیشتر روزهای زندگیاش را عکس گرفت. او با سالها عکاسی از داخل ایران و خارج از کشور اکنون ثبت هزاران عکس از تاریخ را در کارنامه هنری خود دارد.
احمدرضا بهارلو، ساکن محله احمدآباد، بیش از ۳۹سال در تمام سطوح آموزشی تدریس و مقالات و کتابهایی را تالیف کرده است. او علاوه بر تسلط به چند زبان خارجی و باستانی، بنیانگذار روش کلیدواژه و تندخوانی است.
آنچه آتشنشانان ایستگاه معراج در پنجشنبه هجدهم دیماه ۱۴۰۴، دیدند، چیزی نبود که هرگز انتظارش را از مردمی داشته باشند که سالها ناجیشان بودند؛ معترضان که پشتسر عدهای اراذل و اوباش راه افتادند و بدون اندیشه درباره کارهایشان از آنان حمایت کردند.
مصطفی مهندس میگوید: در دهه ۶۰، همسایهها اعضای یک خانواده بهحساب میآمدند. آنها در غم و شادی کنار هم بودند، بهخصوص در مواردی مثل استقبال از حاجی و زیارتبرگشته که اتفاقی شادیبخش در محله بود.
سیدعلی حسینپور، پژوهشگر و نخبه محله راهنمایی تا کنون مقالات بسیاری در حوزه شهرسازی نوشته است. او که چاپ کتاب در این حوزه را در پرونده کاری خود دارد، برای بهترشدن شهرش تلاش میکند.
مریم طباطباییفخار، واقفی است که در میانه جوانی، دستگیر نیازمندان شده است. او خانه میلیاردیاش را برای شادی روح پدر و مادر وقف کودکان بیسرپرست و بدسرپرست کرده است.
اطرافش چرخهایی است که نشان شیر دارد، از همانهایی که روزگاری کنار درگاهی خانهها جای داشت. چرخ روزگار حجره حاجمحمد سهیلی نیمقرن است که با تعمیر همین چرخهای خیاطی کوک است.
جلال اسکندری ۵۰ سال است که در محله حسینباشی در منطقه دو به کسبوکار در حوزه پرده فعالیت دارد.
حجت الاسلام حسینعلی حسینی، بانی مؤسسه دینی و مذهبی، عالمی حوزوی است. او همزمان با تدریس، ۱۸ جلد کتاب تألیف و منزلش را وقف کتابخانهای با بیش از ۱۲ هزار جلد کتاب کرد.
جواد درویش که قهرمان سلاحهای رزمی در کشور و پژوهشگر و محقق در زمینه ورزشهای رزمی است در میان اهالی و مردم به حسنخلق و مردانگی معروف است.
مرتضی عبدی توانیابی که با وجود معلولیت قلههای بسیاری را فتح کرده است. او میگوید: بالارفتن از ۱۸۶۶پله برج میلاد را با دست برای یک ایرانی آن هم از نوع ورزشکارش سخت نیست. این پلهها را در ۵۹دقیقه و ۳۷ثانیه با دست بالا رفتم.
مجتبی محمدی (محبوبی) مربی کونگفو در محله شهیدرجایی است و تنها ورزشکاری است که ۱۵ رشته ورزشی رزمی را تجربه کرده است. او میگوید: بنیانگذار رشته کونگفو در ایران استاد اسکندری از همشهریهای ما مشهدیهاست.