همدلی «دهستانی»ها در محله مقدم
هنوز هم در بعضی کوچه پسکوچههای شهر میتوان روابط همسایگی قدیمی را دید. همسایههایی که درِ خانهشان به روی یکدیگر باز است و در غم و شادی هم سهیماند. کوچه شهید دهستانی۱۴ در محله مقدم، یکی از همین کوچههاست که ساکنانش سالهاست کنار هم زندگی میکنند و همین همجواری، میانشان صمیمیتی ایجاد کرده که با گذشت زمان از بین نرفته است.
در این کوچه اگر کسی بیمار شود، همسایهها به عیادتش میروند و اگر مراسمی باشد، همه برای برگزاری آن پای کار میآیند. اهالی کوچه شهید دهستانی۱۴ معتقدند حال خوبشان را مدیون همین مهربانیها و همراهیهای سادهای هستند که سالهاست میانشان جریان دارد.
پای کار فرهنگی
آرزو میابادی متولد و بزرگشده این کوچه است. کودکیاش را در همین معبر گذرانده و حالا یکی از بانوان فعال فرهنگی و فرمانده پایگاه بسیج مسجد حقیقی در محلهشان است. او از کودکی با محیط مسجد انس گرفته و همین الفت باعث شده در بزرگسالی فعالیتهای زیادی برای دختران محلهاش انجام دهد.
میابادی میگوید: اولین آشناییام با مسجد در نمازهای جماعت یا روضههایی شکل گرفت که بههمراه مادرم شرکت میکردم. همین موضوع باعث شده بود همسایهها و مسجدیها را بشناسم.
گرفتاری و بیماری برای همه هست؛ اگر در این روزها به درد هم نخوریم، چه زمانی میخواهیم به یکدیگر کمک کنیم؟
آرزوخانم که از همان کودکی دوست داشته است در کارهای محله فعال باشد، ارتباطش با اهالی را اینطور توصیف میکند: همسایههای کوچه قدیمی هستند و یکدیگر را سالهاست که میشناسند. در برگزاری جشنها و عزاداریها به هم کمک میکنند. او مادر سه فرزند است و با همه مشغلههایش، باز هم کارهای فرهنگی محله را در دست دارد.
آرزوخانم میابادی برای دختران محله برنامههای مختلفی ازجمله حلقه صالحین و اردوی زیارتی و تفریحی برگزار میکند؛ از اینرو بیشتر دختران نوجوان، او را میشناسند.
مادربزرگ مهربان محله
آرزوخانم همسایه قدیمیشان، مادر شهید کریمزادگان را به ما معرفی میکند و میگوید: حاجخانم فاطمه منتظرابدی را که بین اهالی محله با نام مادر شهید کریمزادگان معروف است، از کودکی میشناسم. همیشه درِ خانه اش به روی اهالی کوچه باز است. بانوی بامحبتی که همه همسایهها را مانند فرزندانش دوست دارد و در کارها پشتیبانیشان میکند.
فاطمهخانم، مادر بانوان و مادربزرگ دختران محله است. خوشاخلاق است و دلنشین و گرم صحبت میکند. نصیحتهایش همیشه کارگشای بانوان محله است. بههمیندلیل هر زمان که آنها مشکلی دارند، سر از خانه فاطمهخانم در میآورند. این مادر شهید چندسالی است که یک اتاق از خانهاش را دراختیار پاتوق دختران حضرتخدیجه (س) مسجد حقیقی قرار داده است.
او میگوید: از اینکه دختران در خانهام جمع میشوند و در اینجا با ائمه(ع) و مفاهیم معنوی آشنا میشوند، حس خوبی دارم. این همان راهی است که پسرم سعید دوست داشت.
او ادامه میدهد: کمک به همسایهها را دوست دارم؛ هرکاری که از دستم بربیاید میخواهم انجام دهم، از مشورتدادن گرفته تا اینکه خانهام را دراختیارشان بگذارم.
جویای احوال همسایهها
معصومه فرح تقیآبادی را حاجخانم کریمزادگان معرفی میکند و میگوید: یکی از بانوان فعال در محله است و روضه خانگی دارد. روضهای که از دهه۶۰ برگزار میشده و برای همه بانوان کوچه و حتی محله شناختهشده است. او مداح اهل بیت (ع) است و برخی از بانوان محله او را به مداحیهای زیبایی که در مجالس انجام میدهد، میشناسند.
معصومهخانم همیشه جویای احوال همسایههاست و هرکدام از آنها که در روضه و دوره قرآن غیبت داشته باشند، سراغشان را میگیرد. او میگوید: اگر همسایهها را نبینم بهسراغشان میروم. گرفتاری و بیماری برای همه هست؛ اگر در این روزها به درد هم نخوریم، چه زمانی میخواهیم به یکدیگر کمک کنیم؟
صمیمیت و مهربانی اهالی کوچه، یکی از دلایل ماندگاری معصومهخانم در این کوچه است.
* این گزارش سهشنبه ۲۶خردادماه ۱۴۰۵ در شماره ۶۶۲ شهرآرامحله منطقه ۷ و ۸ چاپ شده است.