اسماعیل سیاهپور درباره دوران ورزشی خود گفته است: سالهای ۲۸تا ۳۰ برای اولینبار در مسابقه چهارکیلومتر دوچرخهسواری مشهد در خیابان عدل خمینی شرکت کردم و مقام سوم را به دست آوردم.
حسن زرگر میگوید «اولین مکان امتحان و صدور گواهینامه دوچرخه، خیابان ارگ (ساختمان جدید ثبت اسناد) بود. هر روز صبح تعداد زیادی با دوچرخههایشان در محل صف میکشیدند.»
این مغازههایی که من در آنها کار کردم از قدیمیهای دوچرخهسازی مشهد بود، همیشه مشتری داشتند و من به عنوان تعمیرکار دوچرخه در مغازه اینها همواره کار داشتم و درآمدم خوب بود.
مهدی سلیمانیازغندی دوچرخهسوار قدیمی محله المهدی است که مسافتهای زیادی مثل حرم امام رضا (ع) تا حرم امام خمینی (ره) و یا فاصله مشهد تا یزد را با شعار حمایت از هوای پاک رکاب زده است.
«پاژ»، قدیمیترین گروه دوچرخهسواری مشهد، بیش از دو دهه پیش با همت حسین تقدیسی و همسرش شکل گرفت. تقدیسی میگوید: سال ۸۰ که گروه را تشکیل دادیم، به این فکر میکردم که گروه از حالت صرف ورزشی خارج باشد و بتوانیم در یک محیط اجتماعی برای یکدیگر و برای شهرمان کاری انجام دهیم.
سيدعلي اسحاقي میگوید: در بسیاری از این سفرهای ورزشی برخورد مردم و بهویژه ساکنان شهرها با گروههای دوچرخهسوار بسیار نیکو بود تا آنجا که مردم هر شهر از ما دعوت میکردند در جمع خانوادهشان حضور یابیم.
نعمتالله رشیدی رشته دوچرخهسواری را دوسه سال قبل از اعزامش به خدمت سربازی شروع کرده و در طول پنج دهه ورزش، در مسابقههای مختلف، به رتبههای مهم دست یافته است.
جعفر طیرانی ۱۴ سال بانی حرکت گروه دوچرخهسواران در «سهشنبههای بدون خودرو» بوده است. دراصل آنچه در ذهن او آمده، «روزهای بدون خودرو» ست که باید جای سهشنبههای بدون خودرو را بگیرد.
علی نیکمنش را خیلیها با عنوان «آقای دوچرخه» میشناسند. آقای دوچرخهای که همچون خیلی از افراد، اولین تصویری که از دوچرخه پیدا کرده، چهار فلز بههموصلشده با دو چرخ جلو و عقب بوده است.
حسین پزشکی قرهچه تمام مسیرهایش را با دوچرخه معمولی رکاب میزند و اعتقاد دارد که این کار به او آرامش و سلامتی هدیه میدهد.
حاجمحمود نصیری میگوید: آقای وارسته، خواروبارفروش محل دوسهسال بعد از من به این اینجا آمدند. مرحومحاجآقایسیادت متولی اصلی چاپخانه سیادت نیز از قدیمیهای محله بودند.
جواد عدالتی ساکن محله عبادی میگوید: مرحوم پدرم دوچرخه داشت، آن موقع ما ۱۱ تا بچه بودیم، وقتی پدرم علاقه ما را به دوچرخهسواری دید برایمان یک دوچرخه خرید. یعنی یک دوچرخه برای ۱۱ نفر
احمد احمدیناصری یا همان «باباناصری» پدر دوچرخهسواری استان بود که در محله راهآهن زندگی میکرد، او آرزو داشت وقتی درحال دوچرخه سواری است از دنیا برود و به آرزویش رسید.
محمد دانشور عضو تیم ملی دوچرخه سواری ایران است، او در بازیهای آسیایی اینچئون کشورمان را بعد از ۴۰ سال صاحب مدال دراین رشته ورزشی کرد.
محمدعلی غلامزادگانشرق که در بوستانهای مشهد به «آقای غلامی» مشهور است، هفتهای یک یا دو روز با دوچرخه به بوستان بسیج میرود، اما بقیه روزها در بوستان نصرت که نزدیک خانهاش است، ورزش میکند.
سید مرتضی حسینی، متولد سال۱۳۶۴ در محله کوی امیرالمومنین (ع) است. او در سالهای کودکی سوار بر دوچرخه قدیمی پدربزرگ به مدرسه میرفته و از همین زمان است که به دوچرخهسواری علاقهمند میشود.
آخرین سفر جانبازان دوچرخهسوار در ماه اخیر به کرمان بود که حضورشان با انفجارهای اخیر همزمان شد. آنها شاهدان عینی واقعه بودند و برای لحظاتی به دهه۶۰ و سالهای پرتبوتاب دوران دفاع مقدس سفر کردند.
مهیار مقیمی یک فعال اجتماعی است که حدود یک دهه است مهمترین دغدغهاش ترویج فرهنگ دوچرخهسواری بهعنوان یک وسیله حملونقل عمومی بوده است.
سیدجواد سیدی، طلافروشی است که اهل کوهنوردی، دوچرخهسواری و طبیعتگردی بود او که صدها نفر را شیفته ورزش کرده بود ۱۸ آبان ۱۴۰۱ دار فانی را وداع گفت.
محمد دانشور، قهرمان مسابقات دوچرخه سواری آسیا و جهان، آخرین مدال طلای خود را به موسسه خیریه همدم به نفع کودکان بیسرپرست اهدا کرد.