مرداد سال۸۸، دو اتوبوس قدیمی پر از زائران مشتاق محله میشود. رضا و همسرش هم با همه سختیهایی که در مسیر رسیدن به کربلا تحمل کردند، راهی شدند و حتی خرابی اتوبوس هم آنها را از شوق زیارت ناامید نکرد.
بیش از شصتسال پیش، اهالی خدربیک ابتدا حسینیهای برپا کردند و پس از آن مسجدی ساختند که نام مبارک امامحسین (ع) بر پیشانیاش نشسته است. این مسجد همچنان مثل چراغی سبز میدرخشد.
خیلی از رفتوآمدهای مسجد ابوالفضلیها در پورسینای ۴۰ به حضور نوجوانان پینگپنگباز این محله برمیگردد؛ کسانیکه از کودکی و بهواسطه یک مربی از همان مسجد، حالا به افتخارآفرینان رشته پینگپنگ مشهد تبدیل شدهاند.
بانوان محله اسماعیلآباد از سه سال پیش ۲۷برنامه روضه خانگی را سامان دادند و این مراسم معنوی را به مسجد و حسینیه حضرت ابوالفضل (ع) در خیابان شهید اشکذری هم کشاندند.
در کوچه امامزمان (عج) ۲، همسایهها تا دلتان بخواهد از حال هم خبر دارند؛ اگر یکی به مسافرت برود، کلیدش را به خانه همسایهاش میسپارد، اگر همسایهای بیمار داشته باشد، همه برای کمک پای کارند.
مسجد محمد رسولالله(ص) محله چهارچشمه با تمام مساجد محله فرق دارد. وقتی وارد آن میشوی، سادگی آن جلوهگر است؛ به همین دلیل مردم محله با آن انس عمیقی گرفتهاند و جمعیت فراوانی برای نماز میآیند.
از مهر سال گذشته، اتوبوسهای خط ۱۲ در مسیر وکیلآباد به حرم، از بولوار فارغالتحصیلان عبور نمیکنند و این موضوع به یکی از دغدغههای اساسی و مطالبات پررنگ کسبه و ساکنان محله تبدیل شده است.
همزمان با واگذاری خانهها به نظامیان، هسته اولیه سکونت در محله طالقانی شکل گرفت اما پس از انقلاب یکی از خواستههای مردم مذهبی محله، داشتن مسجد بود که با کمک خیران در زمین اهدایی آستانقدس ساخته شد.
ماجرا برمیگردد به سال۵۲ که یکی از اهالی محله قطعه زمینی را در «قلعهساختمان» یا شهرک شهیدرجایی امروزی در محلی که امروز به نام موعود ۲۳ نامگذاری شده، وقف ساخت مسجد میکند.
کوچه شهید موسیپور یک حدود چهلسال پیش با نام «کوچه ژاندارمها» شناخته میشد. آن زمان، ژاندارمها در این محل زندگی میکردند. هنوز بسیاری از قدیمیها، این کوچه را با همان نام به خاطر دارند.
فعالیتهای خیریه در مسجد آنقدر گسترده شد که از سال۷۹ هیئت امنا تصمیم گرفت این امور را در میان بانوان علاقهمند و سابقهدار در فعالیتهای امور خیریه محله که توانستهاند در این زمینه حضور مستمری داشته باشند، بهطور مساوی تقسیم کند.
مسجد مجید ساعات بسیاری از شبانهروز باز است و نهتنها برای اقامه فریضه نماز، تجدید وضو و استفاده از سرویس بهداشتی که برای رفع خستگی هم عابران را بهسوی خود دعوت میکند.
آنچه در این مسجد و پاتوق میگذرد، آمیزهای است از تربیت دینی، شادیهای جمعی، پاسخ به پرسشهای ذهنی، انس با قرآن. اما مهمترین دستاورد این جمع، دوستانی همدل هستند.
مسجد امامرضا (ع) در سیدرضی نوپاست و صفرتاصد کارهایش به دست نمازگزاران دغدغهمند انجام شده است. مسجدی که گرچه فقط چهارسال ازپاگرفتنش اما با همین سازه موقت سپری میشود.
راهاندازی مسجد نوجوانها ایده حاجآقا شریفی امام جماعت مسجد جامع شهرک شهیدرجایی است.او برای محقق شدن این کار رایزنیهایی با اعضای هیئتامنای مسجد انجام داده است.
ساخت مسجد حمزه سیدالشهدا (ع) در دهه ۷۰ آغاز شد و حدود بیستسال طول کشید. اهالی از همان روز اول برای انجام فرایض دینی، در این مسجد معطل نکردند و درکنار ساختوساز، نمازشان را اقامه کردهاند.
ابراهیم فاروقی خادم مسجد فاطمیه هراتیها میگوید: در یکی از زمستانهای چندسال پیش، مردی از شهرستان به مشهد رسید. غریبهای خسته، اما مؤدب، که بعداز نماز، از من خواست اجازه دهم شب را در مسجد بماند.
حسن پورجانی مسئول هیئتامنای مسجد شجره از تاریخچه این مسجد میگوید: مسجد شجره در سال ۱۳۴۶ با گرفتن قطعهزمینی به مساحت ۵۰۰ مترمربع، بین خیابان چهنوی ۴ و ۶ ساخته شد.
بازارچه مسجد در محله فاطمیه بعد از گذشت ۴ سال، جای خود را بین مردم باز کرده است. این بازارچه فقط محلی برای دادوستد نیست؛ جایی است که زنان محله، توانمندیهای خود را به نمایش میگذارند.
محمدعلی میگوید: سه چهار ماهی که برای تبلیغ میروم، همسرم به تنهایی خانواده را راه میبرد و نمیتوانم بچهها را با خود ببرم، زیرا هزینه رفت و برگشت سنگین شده و با شهریه طلبگی نمیشود آن را تأمین کرد.