اعضای خیریه حضرت زهرا (س) حدود یکسال پیش درکنار توزیع بستههای معیشتی تصمیم گرفتند برای مددجویان از مشاوران جهادی که در زمینه حقوق و خانواده تخصص دارند، استفاده کنند. حالا خدمات مشاوره آنها از خیریه فراتر رفته است.
دورهمی کتابخوانی بانوانی که صبحهای سهشنبه، خود را به مسجد المهدی محله مهرگان میرسانند، با هدف میل به بهتر شدن، عمیق بودن و بیشتر دانستن درباره آنچه که به زندگی، معنا میدهد، برگزار میشود.
کوچه پرورش ۳۵ معبری فرعی در محله دانشجوست که تا چهار دهه قبل محل کسبوکار گلخانهدارها بود و هر روز چند کامیون گل از این کوچه به نقاط مختلف کشور ارسال میشد. حالا هم از زیبایی چیزی کم ندارد.
خیابان خرمشهر۱۳ که در دهه۲۰، «مهتاب» نامیده میشد و کوچه هم به «سیمتری بهار» شهرت داشت، اما در زمان جنگ تحمیلی، این محدوده به نام مناطق جنگی نامگذاری شد، این معبر هم «دارخوین» نام گرفت.
شوق رهاشدن از رنج بیسوادی و فضای شاد حاکم بر این کلاس، آنها را عصر روزهای یکشنبه به پایگاه بسیج مسجد ولیعصر (عج) میکشانَد تا ساعتی، رها از مشغلههای خانهداری، برای جبران حسرتی تلاش کنند که از کودکی بر دلشان مانده است.
محمدعرفان صابری هفدهسال بیشتر ندارد، اما تجربیات زیادی در حوزه آشپزی دارد. او کنار پدر و عموهایش که آشپز بودند، رشد کرد و خیلی زود با فضای کار و مسئولیتهای این حرفه آشنا شد. او ازطریق آشپزی، زندگیاش را میچرخاند.
حنیفه قدیمی بهازای سی سال خدمت صادقانهاش در بسیج و بهاندازه سیصد جهیزیه و سیسمونی که تأمین آن را مدیریت کرده و بهازای جان جنینهایی که از خطر سقط، نجات داده است، خاطره برای گفتن دارد.
یکی از دو بانی اصلی هیئت جاننثاران علیبن موسیالرضا(ع)، سید محمدباقر بوستانی سروش است که با وجود سن زیاد هنوز برای هیئت خود را سرپا نگه داشته است.
زمین مسجد قمر بنی هاشم(ع) حدود ۵۰۰ متر است و سال تاسیسش هم به ۵۰ سال قبل یعنی ابتدای سال ۱۳۴۰ برمیگردد. مسجد دارای مستغلاتی است که درآمد آن، کفاف بیشتر هزینهها را میدهد.
مرحوم غلامعلیزاده ۲۵ سال پیش با دستودلبازی خانهاش را وقف مسجد کرد. مسجدی که از همان روزها به یک کانون حمایتی مردمی برای اهالی و افراد کمبضاعت تبدیل شده که در پس آن خدابیامرزی برای واقفش گفته میشود.
دختران گروه «طوبی» در مسجد چهاردهمعصوم(ع) محله پورسینا از سالهای کودکی یکدیگر را میشناسند و حالا دوسالی میشود که با همراهی مربیشان پا به دنیای تئاتر گذاشتهاند و در جشنوارههای مختلف مقام میآورند.
از سال۱۳۲۰ حسینآباد، رضائیه نام گرفت. آن سال حسین شجاع به همراه رحمان قارونی و ماشاءا... تقوی تصمیم میگیرند جایی را برای نمازگزاران و عزاداریهای محلی بنا کنند.
کوچه شهیدمؤمن۱۰ یکی از معابر قدیمی و پرجمعیت محله مصطفیخمینی است؛ جایی که بیشتر ساکنانش دستکم سیسال است کنار هم زندگی میکنند. اهالی اینجا مثل یک خانوادهاند؛ در سختیها هوای هم را دارند.
همسایههای ساده و صمیمی مسجد چهاردهمعصوم (ع) که اغلب از نمازگزاران همیشگی آن هستند، در شکوفایی این مکان، همت و تلاش خود را به کار بردند. بخش زیادی از صفا و صمیمیت بین همسایههای این کوچه بهخاطر خاطرات مشترک مسجد است.
حجتالاسلاموالمسلمین رمضانعلی رضایی، امامجماعت مسجد حدود یکسال پیش تصمیم گرفت حلقه صالحین را راه بیندازد؛ جمعی کوچک که حالا بزرگ شده و به گفته خودش هر جلسه پنجاه تا شصتنفر از کودکان و نوجوانان محله را دور هم جمع میکند.
مکتبالزهرا (س) در محله شهید فرامرز عباسی، یک مجتمع فرهنگی - مذهبی است که با همت مردم شکل گرفته و امروز میزبان هزاران نفر در جلسات اخلاق، قرآن و مشاوره است.
سال ۸۷ چند نفر از بچههای محله کنه بیست دور هم جمع شدند و هیئت «آلیاسین» پا گرفت و روزبهروز بزرگتر شد و سرزندگی بیشتری به مسجد ابوالفضلی (ع) محله داد. مسجدی که تا پیش از آن، کمتر شناخته شده بود.
بناشدن مسجد الزهرا (س) را حافظه تاریخی اهالی محله امیریه به یاد دارد؛ از زمانی که چند تکه فرش، محل عبادت عدهای میشد تا روزهایی که اهالی دست به دست هم دادند تا در همان فضای ساده، یک مسجد زیبا بنا کنند.
محمدحسین محمدزاده، پسر مرحوم حاجموسی میگوید: سال۱۳۴۹ پدرم بنای قدیمی مسجد را ساخت و حالا جمع فامیل برای سرپا نگه داشتن این مسجد موقوفه پای کارند.
سال۵۹ حاجآقاقرائتی، کلنگ مسجد بقیهالله (عج) را زد. از همان زمان زنان و مردان فعال در این مسجد با هم همکاری میکنند. دوران جنگ چرخ بافتنی و ۱۲ دستگاه چرخخیاطی گذاشته بودند و برای بیمارستان امداد بانداژ درست میکردند.