هنگامه هادیانی ژیمناست بیستساله مشهدی، توانسته است بهعنوان نخستین بانوی ایرانی در ژیمناستیک هنری، سهمیه حضور در بازیهای آسیایی ناگویا را به دست بیاورد.
هاجرسادات هاشمیان که به «بیبیجان» معروف است بیش از هفتادسال دارد و طی ۳۷ سال سکونتش در محله کنهبیست، هرکاری از دستش برآمده است، برای پیشرفت و بهبود زندگی اهالی بهویژه بانوان انجام دادهاست.
فاطمه احمدی فرخی یکی از نقاشان شهرمان است که در محله طرق زندگی می کند و تابلوهای زیبایش معمولا زینت بخش خانه هنر است. او از کودکی به نقاشی علاقهمند شده و با این هنر به آرامش میرسد.
«مریم عصمتیخدابنده» بانوی نینجاکار ایرانی است. او از ۱۱ سالگی و در دوره راهنمایی ورزش را آغاز کرده و توانسته است در ۶سال تمرین در رشته ووشو و نانچوآن (از سبک تالو)، مدالهای آسیایی و جهانی را درو کند.
زهره موروثی مقام دوم مسابقات کشوری را در رشته دوومیدانی و در میان ناشنوایان وکم شنوایان کسب کرده است. او که در والیبال نیز فعال است میگوید: دوست دارم در رشتههای ورزشی مختلفی تمرین کرده و مهارت کسب کنم.
خانمهای محله پایین خیابان از روز اول جنگ با کارهایی که از دستشان برمیآید، پای کار آمدهاند. هر کدام از بانوان با دغدغههای شخصی، گویی پیوندی باهم پیدا کردهاند که تا پیش از شروع جنگ ناپیدا بود.
تیمهای سارا نریمانی مربی جوان تیم فوتسال سیاهجامگان طی دو سال حضورش در دنیای مربیگری موفق به کسب یک مقام قهرمانی و یک عنوان نایبقهرمانی شده است.
نصرت عباسی مدرّس مکتب فاطمه الزهرا (س) با شناخت و شور و نشاط مذهبی خود نسبت به مباحث دینی این اشتیاق را در فرزندانش به وجود آورد تا قدم در مسیری که مادر رفته است بگذارند.
طاهره فتوحی، بانوی فعال محله فرامرزعباسی است که علاوه بر فعالیت در زمینه ورزش به عنوان نماینده در امور اجتماعی محله نیز نقش مفیدی ایفا میکند.
اکرم گلپروری، ساکن محله شهید مطهری از سال ۶۵ کاراته را شروع کرد و در سال ۷۲ باشگاه کاراته ویژه بانوان را راهاندازی کرد و تا کنون دستکم چهل مربی تربیت کرده است.
فاطمه شافق متصدی نانوایی محله سعدآباد است که با خانواده در این حرفه فعالیت دارند. این نانوایی از سال ۱۳۴۹ پابرجا شده و حال با ۶کارگر روزی ۴ هزار نان به دست مشتری داده میشود.
نرگس طهرانیانطرقبه، ساکن محله سجاد است. او که در حوزه هنر قالیبافی و تابلوفرش فعالیت دارد توانسته علاقهمندان بسیاری به این رشته را نیز آموزش دهد و در این مسیر کارآفرینی کند.
دیانا جعفری دختر هنرمند محله الهیه، با تولید اثر پویانمایی، مقام سوم جشنواره استانی را کسب کرده است. میگوید: تحمل سختیها و درگیرشدن با جزئیات به محصولی که در آخر کار تولید میشود، میارزد.
ریحانه و سمانه موحد، ورزشکاران محله ثامن هستند که در خانوادهای ورزشکار به دنیا آمدهاند. میگویند پدر جانبازشان کشتیگیر ماهری بوده است. ریحانه و سمانه نیز هر دو در رشته کونگفو توانستهاند مقام قهرمانی و مدال طلای استانی کسب کنند.
زینب شیبانیراد پس از آنکه کسبوکار آنلاینشاپی خود را تعطیل کرد، به سمت تولید پوششی آمد که خیلیها به او میگفتند: مگر از چادر استقبال میشود که تو آن را تولید میکنی! و او همیشه یک جواب دارد: تا زمانی که روی سر خودم چادر است؛ تولید میکنم.
صفیه محمدعلیخانی، بانوی دهه هفتادی است که در کنار مادری برای چهار فرزند قدونیمقد، تسهیلگری و توسعه روزافزون کسب و کارش به عنوان یک تولیدکننده را نیز پیش میبرد. او پس از شش سال رسما مجوز تولید محصولات سلامتمحورش را گرفت.
سه سال پیش ابتکاری به ذهن هاجر سلیمی نمین رسید. بانویی که هنرش را در مسیر عشق و ارادتش به امامحسین(ع) بکار گرفته و حتی روضههایی که پیش از این در خانهاش برگزار میکرد، حالا در استودیو هنریاش میگیرد.
سالهاست که در همسایگی هم با خوبی و خوشی زندگی میکنند؛ از دیدار هم خوشحال و از دوری هم ناراحت میشوند. اما آنچه این دوستی و همسایگی را پررنگتر کرده، حس کمکرسانی به خانوادهها و افراد نیازمند محله است.
مریم طباطباییفخار، واقفی است که در میانه جوانی، دستگیر نیازمندان شده است. او خانه میلیاردیاش را برای شادی روح پدر و مادر وقف کودکان بیسرپرست و بدسرپرست کرده است.
صدیقه شکری نوجوان ۱۷ سالهای که عشق او به نقاشی سبب شد که در مسیر هنری اصیل و ایرانی با پیشینه تاریخی مربوط دوره شاهعباس اول صفوی روی بیاورد. او میگوید: استاد فرشچیان الگوی من برای پیشرفت در نگارگری است.