مهسا نیک‌خو از کوچه‌های وحید تا سکوی قهرمانی دوید

«سه، دو، یک!» چند دختری که در کوچه شهید قائمی ۱۳، پشت خط فرضی ایستاده‌اند، با شنیدن صدای دوستشان که نقش داور را ایفا می‌کند، شروع به دویدن می‌کنند. آنها از چند کوچه می‌گذرند و با طی کردن مسافتی دایره‌وار، خود را به خط پایان می‌رسانند.

در بیشتر این مسابقات، مهسا نیک‌خو ا برنده است. نوجوانی سیزده‌ساله که کوچک‌بودن حیاط منزل برای انجام تمرینات دو‌ومیدانی را این‌طور جبران می‌کند. او که پارسال با تیزهوشی معلم ورزش خود، متوجه استعدادش در این رشته ورزشی شده است، در مسابقات استانی مدارس خراسان رضوی موفق به کسب مقام اول انفرادی در پرش قورباغه‌ای شد.

برق امید در چشم‌های امید محله تلگرد می‌درخشد، وقتی از وضعیت خوب درسی‌اش در میان دانش‌آموزان دبیرستان حداد می‌گوید و آینده‌ای را برایمان ترسیم می‌کند که با علم و ورزش، گره خورده است.

مطلب مرتبط قهرمانی آتش‌نشان پنجتن در پرتغال

-آشنایی‌ات با ورزش به چه زمانی برمی‌گردد؟

کلاس پنجم در مدرسه شهیدان صفری بودم. یکی از دوستانم که هندبال کار می‌کرد، به من هم یاد داد و عضو تیم مدرسه شدم. در مسابقات دانش‌آموزی شرکت کردیم و بازنده شدیم. در ابتدای راه، تجربه تلخی بود، اما شکستمان را در مسابقات بعدی، با به‌دست‌آوردن رتبه سوم ناحیه، جبران کردیم. بعد از آن بود که پای من به دنیای ورزش باز شد.

-با دو‌ومیدانی چطور آشنا شدی؟

پایه ششم بودم که خانم فاطمه زارع، معلم ورزشم در مدرسه شهیدان صفری، به من گفت: تو استعداد دونده‌شدن را داری و مطمئنم از پسش بر می‌آیی. آن اوایل، علاقه‌ای به این رشته نداشتم. به مرور، با تمرین‌های خانم معلم، راه افتادم و پارسال در مسابقات شهری و بعد هم استانی، اول شدم. از ایشان ممنونم که استعداد من را کشف کرد.

-از مرحله کشوری مسابقات، چه خبر؟

قرار است تابستان امسال در اردوی آمادگی برای حضور در مسابقات کشوری شرکت کنم.

-در خانواده فرد دیگری هست که مثل تو، اهل ورزش باشد؟

پدرم ورزشکار نیست، اما به بازی‌های جسمانی و تحرک، علاقه زیادی دارد. وقتی به پارک می‌رویم، با هم می‌دویم و فوتبال بازی می‌کنیم. او و مادرم، من را برای ادامه ورزش تشویق می‌کنند، جوری که گاهی وقت‌ها، اگر حس و حال تمرین نداشته باشم، آنها من را به این سمت، هُل می‌دهند.

-تمرین‌های ورزشی‌ات را کجا‌ها انجام می‌دهی؟

باشگاه خاصی نمی‌روم و هر چه هست، توی مدرسه است و وقت‌هایی که با خانواده به پارک می‌رویم. فامیل که می‌آیند خانه‌مان با بچه‌هایشان و بچه‌های همسایه، مسابقه دو‌ومیدانی برگزار می‌کنیم. یک مسیر دایره‌ای را بین کوچه انتخاب می‌کنیم و می‌دویم. بیشتر وقت‌ها من برنده می‌شوم.

-تصمیم به ادامه دو‌ومیدانی به‌صورت حرفه‌ای داری؟

حتما ادامه می‌دهم. به چیز‌های بزرگ‌تر از دو‌ومیدانی هم فکر می‌کنم. دلم می‌خواهد بروم رشته تربیت بدنی تا با بقیه رشته‌های ورزشی هم آشنا بشوم. بزرگ‌تر که شدم، باشگاه راه‌اندازی می‌کنم و به بچه‌های دیگر هم یاد می‌دهم.

-درباره هندبال چطور؟

قصد ندارم این رشته را ادامه بدهم، چون علاقه‌ام به دو‌ومیدانی خیلی بیشتر است.

-کسی هست که با دیدن علاقه و موفقیت‌های ورزشی‌ات، به ورزش علاقه‌مند شود؟

بله، دخترعمه‌هایم سراغ رشته کاراته رفته‌اند.

-وضعیت درسی‌ات چطور است؟

پایه هفتم هستم و معدلم ۱۹.۶۴ است.

* این گزارش یکشنبه ۱۰ اسفندماه ۱۴۰۴ در شماره ۶۵۴ شهرآرامحله منطقه ۳ و ۴ چاپ شده است.