هاشم شکوهی شاعر آیینی مشهد همیشه برای اهل بیت میسرود 
نخستین کتابخانه تخصصی امام علی(ع) در محله جنت قرار دارد 
ورزشکار جانباز محله هفده شهریور ۱۳ هزار کیلومتر رکاب زده
آرزو فاطمی| بسیاری از دوندهها، رکاب زنان و یا وزنهبرداران با نام او آشنا هستند. غدیر رضایی یکی از پیشکسوتان و ورزشکاران نام آور مشهدی و ساکن محله هفده شهریور مشهد است که در رشتههای دوچرخهسواری، دو و میدانی، وزنهبرداری، بسکتبال و ... فعالیت کرده است. او یکی از جانبازان هشت سال دفاع مقدّس است که یک پایش را در راه وطن و عشق به آن از دست داده است.
در قصر شیرین از ناحیه پا مجروح شدم
رضایی درباره چگونگی شروع فعالیت ورزشیاش میگوید: من قبل از انقلاب در فوتبال و رشتههای رزمی فعالیت میکردم؛ پس از انقلاب و با شروع جنگ به جبهه رفتم و در زمانی که هنوز جنگ نامنظم بود، در منطقه قصر شیرین از ناحیه پا مجروح شدم و به مشهد برگشتم.
یک روز در خانه تلویزیون میدیدم که متوجه شدم ورزش جانبازان و معلولان در حال شکلگیری است. با توجه به علاقهام به ورزش این مسئله را پیگیری و در رشته هندبال ثبتنام کردم. اوایل در این رشته ورزشی فعالیت میکردم، اما بعد از مدتی پزشکان، هندبال را برای جانبازان و معلولان منع کردند؛ من هم به سراغ والیبال نشسته رفتم.
مدتی پس از آن هم به رشته دو و میدانی روی آوردم و موفق شدم در این رشته ورزشی مقامها و عناوین زیاد استانی و کشوری در دوی ۱۰۰ متر، پرش ارتفاع، پرش طول، سهگام و دوی ۴۰۰ متر کسب کنم. بعد از مدتی متوجه رشته دوچرخهسواری معلولان و به خاطر شغلم به آن علاقهمند شدم و در این رشته هم مقامهای زیادی به دست آوردم.
یک روز در خانه تلویزیون میدیدم که متوجه شدم ورزش جانبازان و معلولان در حال شکلگیری است
۱۳ هزار کیلومتر رکاب زدهام
رضایی ادامه میدهد: قرار بود در اولین حضورم در دوچرخهسواری به شلمچه برویم. اما با فوت امام راحل (ره) این برنامه منتفی شد و برای چهلم آن بزرگوار به همراه دو جانباز و یک معلول به مرقد ایشان رفتیم که اصلا آن روز را فراموش نمیکنم.
وی میافزاید: من تا به حال ۱۲، ۱۳ هزار کیلومتر را رکاب زدهام که مسیرهای مشهد-خرمشهر، مشهد-تهران و ... از جمله آنها بوده است. من از ۲۷ سالگی تا الان که شصت سال دارم در حال ورزش کردن هستم و اصلا هم خسته نمیشوم.
این پیشکسوت ورزش جانبازان و معلولان درباره سختیهایی که تجربه کرده است میگوید: در راهها و جادهها خیلی متحمل سختی و مشکلات میشویم. اما من هیچ وقت به حاشیهها کاری ندارم و فقط ورزش میکنم. خیلی از مردم لطف دارند و ما را تشویق میکنند، اما بعضی از مردم نیز با بوق زدنهای بیجا و حرفهای نامناسب اسباب زحمت میشوند.
رضایی با اشاره به وضعیت ورزش جانبازان و معولان مشهد میگوید: زمانی که آقای رضایی به فدراسیون رفتند همه ما خوشحال شدیم از اینکه قرار است تحولی در ورزش مشهد و استانمان ایجاد شود، اما این طور نشد و ورزش جانبازان و معلولان هر روز درجا میزند. زمانی مشهد قطب بسکتبال با ویلچر بود، در والیبال نشسته چند ملیپوش داشتیم، دوندههای خوبی بودند، اما متاسفانه الان در این رشتهها نه تنها هیچ ملیپوشی نداریم بلکه بعضی از این رشتهها مثل دو و میدانی هیچ فعالیتی ندارند.
ما حتی در مسابقات هم اسپانسر نداریم
مربی تیم دوچرخهسواری فرش مشهد درباره امکانات دوچرخهسواری در منطقه و به طور کلی این شهر میگوید: در منطقه ۷ مجتمع ورزشی الغدیر و کمپ باباقدرت وجود دارد که میتوانیم از امکانات آن استفاده کنیم، اما متاسفانه مسئولان هیچ ارزشی برای رشتههای جانبازان و معلولان قائل نمیشوند.
ما حتی در مسابقات هم اسپانسر نداریم و هیئت فقط وسیله رفت و برگشت را فراهم میکند. در حالی که دوچرخهسواری رشتهای پرهزینه است. هیئت جانبازان و معلولان بیشتر کارهای زیربنایی میکند و دیگر بازیکن جایگزین در هیچ رشتهای نداریم. ما امکانات خوبی داریم، اما وقتی ورزشکاری نباشد امکانات به چه کار میآید!
*این گزارش سه شنبه، ۲۳ خرداد ۹۱ در شماره ۸ شهرآرامحله منطقه ۷ چاپ شده است.
لینک کوتاه
آوا و نمــــــای شهر
