مجتمع ۱۳۲ واحدی اقشار کم‌بضاعت و معلول

مجتمع ۱۳۲ واحدی محمدیه واقع‌در خیابان پنجتن ۵۵ سال ۱۳۹۵به بهره‌برداری رسید. این مجتمع ویژه اقشار کم‌درآمد است و ۸۲ واحد مسکونی آن به مددجویان تحت‌پوشش بهزیستی واگذار شده است.

به میان اهالی باصفای این مجتمع مسکونی رفتیم و تا پاسی از شب پای درددل آن‌ها نشستیم.  

پیلوتی که حسینیه شد

دوشنبه هفتۀ گذشته، طی توافقی که با نمایندۀ مجتمع مسکونی محمدیه کردیم، بنا شد ساعت ۲۰ برای تهیۀ گزارش به سراغشان برویم تا همۀ ساکنان بتوانند مشکلات خود را مطرح کنند.

دقایقی مانده به ساعت ۲۰ در کوچه‌پس‌کوچه‌های تاریک و خلوت پنجتن ۵۵ در مسیر مجتمع مسکونی محمدیه راهم را گم می‌کنم و به کوچه‌های بن‌بستی می‌خورم که تعداد خانه‌های انگشت‌شماری در آن ساخته شده است.

بیابان است و ترسناک! بعد از حدود ۱۵ دقیقه معطلی، راهم را پیدا می‌کنم و به مجتمع محمدیه می‌رسم. از پیلوت مجتمع مسکونی مددجویان بهزیستی، صدای مداحی سیدرضا نریمانی در وصف شهدای مدافع حرم به گوش می‌رسد.

دور تا دور پیلوت را با کتیبه و پرده‌های آبی‌رنگی حصار کشیده‌اند. داخل که می‌شوم، حس‌وحال خوبی به من دست می‌دهد. آن‌هاپیلوت را تبدیل به حسینیه کرده‌اند و هر شب برای خودشان مراسم عزاداری به پا می‌کنند.

آن‌ها با امکانات کمی که دارند، بیشترین بهره را برده‌اند. در قسمتی از این پیلوت، خانم‌ها جمع شده‌اند تا مراسم عزاداری‌شان شروع شود. منتظر می‌مانیم. رفته‌رفته مرد و زن، کوچک و بزرگ، خودشان را به پیلوت یا همان حسینیه‌شان می‌رسانند.

آقای چوپانی با صدای گرمی که دارد، زیارت عاشورا را زمزمه می‌کند و می‌خواند. بعد از قرائت دعا، هریک از آن‌ها مشکلی را مطرح می‌کنند که گزیده‌ای از مشکلات آن‌ها را در ادامه می‌خوانید.  

نگهبان نداریم

در ابتدای تریبون آزاد، جوانشیر، یکی از ساکنان این مجتمع، به نمایندگی از جمعی از همسایگانش می‌گوید: «یکی از مشکلات مهم این مجتمع مسکونی، بحث امنیت آن است. مجتمع مسکونی با ۱۳۲ واحد مسکونی متأسفانه نگهبان ندارد. ساعات پایانی شب، سارقان به داخل مجتمع وارد می‌شوند و هر آنچه گیرشان بیاید، با خود می‌برند. تاکنون بار‌ها کفش‌های ساکنان این مجتمع را به سرقت برده‌اند.».

ساعات پایانی شب، سارقان به داخل مجتمع وارد می‌شوند و هر آنچه گیرشان بیاید، با خود می‌برند

سارقان در کمین‌اند

وی در ادامه بیان می‌کند: «برای رسیدن به مجتمع مسکونی می‌بایست از پنجتن ۵۵ وارد شوی و مسیری که به مجتمع می‌رسد، سیستم روشنایی آن خراب است و این فرصتی است برای سارقان تا به هدف پلید خود برسند.

متأسفانه گشت‌های کلانتری پنجتن نیز در این محدود بسیار کم است! درحال‌حاضر بیشتر خانواده‌های این مجتمع، دو فرزند به بالا دارند یا همسرشان معلول است و توان دفاع شخصی از خود ندارند. از مسئولان خواهشمندیم برای حل این مشکل، تدابیری بیندیشند تا خدای‌ناکرده در آینده اتفاقی نیفتد.».

اینجا قطعه‌ای از بهشت است

آقای جوانشیر که خودش پدر چهار فرزند معلول است، می‌گوید: «به اینکه پدر چهار فرزند معلول هستم، افتخار می‌کنم. اینجا قطعه‌ای از بهشت است، چون خانواده‌هایی که در این مجتمع ساکن هستند، نظرکردۀ خداوند هستند و مجتمع مسکونی را در مکانی ساخته‌اند که هیچ امکاناتی ندارد. متأسفانه مسئولان، ما را با کوله‌باری از مشکلات رها کرده‌اند!».

بدون امکانات

وی در ادامه به نبود امکانات در این مجتمع اشاره می‌کند و می‌گوید: «این مجتمع برای معلولان ساخته شده است، در‌صورتی‌که هیچ تدبیری اندیشیده نشده است. این مجتمع، آسانسور که یکی از الزامات هر ساختمان است، ندارد و معلولان به‌سختی طبقات ساختمان را طی می‌کنند.

برای نصب آسانسور به‌صورت خودجوش اقدام کردیم، ولی هزینۀ زیادی می‌خواهد و در توان اهالی این مجتمع نیست، آن‌هم برای افرادی که زندگی خود را واقعاً با همان پول یارانه می‌گذرانند.».

وعدۀ پوشالی

جوانشیر ادامه می‌دهد: «این مجتمع مسکونی، مسجد و حسینیه ندارد. امسال به‌اتفاق ساکنان جمع شدیم و پیلوت را به حسینیه تبدیل کردیم و هرشب از ساعت ۲۰ تا ۲۱:۳۰ مراسم عزاداری برگزار می‌کنیم.

استاندار خراسان رضوی به‌اتفاق شهردار و سایر مسئولان از این مجتمع بازدید داشتند و وعدۀ ساخت مسجد و حسینیه را با مشارکت شهرداری دادند. الان بیش از یک سال می‌گذرد، ولی اتفاقی نیفتاده است.».

نان ۱۰ هزارتومانی!

سیدمصطفی سادات‌رضوی، جوان کم‌بینای این مجتمع، در ادامۀ حرف‌های آقای جوانشیر می‌گوید: «من تاکنون بار‌ها به‌دلیل نبود آسانسور از پله‌های این مجتمع به زمین خورده‌ام و سرم آسیب دیده و  عینکم شکسته است.

عینک خاصی است که برای خرید آن باید ۷۰۰ هزارتومان هزینه کنم تا از کشور آلمان سفارش دهم و چند ماه طول می‌کشد تا تحویل بگیرم. ناگفته نماند ضربه‌ای که به سرم خورده، تا حد زیادی نور چشم من را هم کاهش داده است.».

در همین هنگام، یکی از خانم‌ها حرف‌های آقای جوانشیر را تأیید می‌کند و می‌گوید: «ما اگر شب نان نداشته باشیم، باید ۱۰ هزار تومان هزینه کنیم تا چند عدد نان به دستمان برسد!

به‌دلیل تاریکی خیابان‌های همجوار و نبود امنیت کافی، ناچاریم با آژانس تماس بگیریم و درخواست کنیم تعدادی نان برای ما خریداری کند و هرگاه شب برای ما میهمان می‌آید، به مشکل برخورد می‌کنیم.».

موش صحرایی، میهمان طبقۀ سوم

یکی دیگر از خانم‌های مجتمع مسکونی محمدیه از میان جمع برمی‌خیزد و درحالی که نوزادی در بغل دارد، به وجود جانوران اشاره می‌کند و می‌گوید: «ازآنجایی‌که اطراف مجتمع مسکونی، زمین‌های بایر و رها‌شده‌ای وجود دارد، حیواناتی همچون موش، مار، عقرب و... به داخل مجتمع هجوم می‌آورند و امان اهالی را بریده‌اند.

مورد داشته‌ایم موش صحرایی خودش را به طبقۀ سوم این ساختمان رسانده و مزاحمت‌هایی برای ساکنان به بار آورده است.».

مسیر ترس و دلهره

خانم خدادادنژاد، رشتۀ کلام را به دست می‌گیرد و ادامه می‌دهد: «روزانه یا شبانه، مسیر منزل تا حاشیۀ خیابان پنجتن را طی می‌کنم. سگ‌های ولگرد زیادی را مشاهده می‌کنم و همیشه این مسیر را با ترس و دلهره طی می‌کنم. از مسئولان می‌خواهم به این موضوع توجه ویژه‌ای داشته باشند، چراکه آسایش ما را سلب کرده است.».

پناهگاه معتادان

وی در ادامه به تجمع معتادان اشاره می‌کند و می‌گوید: «متأسفانه اطرف مجتمع به پناهگاه معتادان تبدیل شده است. بیشتر اوقات افراد معتاد پشت دیوار‌های مجتمع مسکونی، موادمخدر استعمال می‌کنند.

اگر مراجعه کنید، مقدار زیادی سرنگ و سایر وسیله‌های استعمال موادمخدر را خواهید دید! از ریاست کلانتری پنجتن درخواست داریم به اینجا بیاید و از نزدیک مشکلاتمان را بررسی کند.».

فاضلاب خانگی نوکاریز و نیکروز در محمدیه

چوپانی، مدیر مجتمع مسکونی، نیز چند مشکل را مطرح می‌کند. او می‌گوید: «از شهرک نیکروز و نوکاریز، آب‌های فاضلاب خانگی به‌دلیل شیب‌بندی نامناسب جوی‌های آب، به سمت‌و‌سوی مجتمع هدایت می‌شود و بوی نامطبوعی به‌همراه دارد. برخی مواقع آب‌های فاضلاب خانگی در نقاط مختلفی جمع می‌شود و این دردسرساز است.».

اتوبوس‌ر‌انی، متشکریم!

وی در ادامه بیان می‌کند: «از سازمان اتوبوس‌رانی متشکریم که مینی‌بوس‌هایی را در خیابان پنجتن ۵۵ در نظر گرفته‌اند، اما خواستۀ دیگری که داریم، آن است که، چون فاصلۀ مجتمع تا ایستگاه بسیار طولانی است و برای خانواده‌های معلول سخت است، اگر مسئولان ایستگاهی تا نزدیکی مجتمع در نظر بگیرند، دعا‌گویشان هستیم.».

معلولان را دریابید

چوپانی در انتهای گفته‌هایش از مسئولان می‌خواهد تا زمینۀ اشتغال برای بچه‌های معلول را فراهم کنند. او دراین‌باره می‌گوید: «درست است بچه‌های زیادی در این مجتمع، معلول هستند، اما بعضی از آن‌ها واقعاً استعداد‌های خوبی دارند و جزو نخبگان هستند.

فرد نابینایی را در همین مجتمع مسکونی داریم که به کامپیوتر مسلط است! با اینکه چشم‌هایش نمی‌بیند، ولی می‌تواند تایپ کند! افراد تحصیل‌کرده‌ای داریم که کار‌های ویژه‌اییاد دارند. باید مسئولان فکری بکنند.».

افت فشار آب در تابستان

ساغری، یکی دیگر از ساکنان مجتمع مسکونی، از افت فشار آب در فصل تابستان می‌گوید: «در ایام تابستان، فشار آب افت زیادی دارد؛ به‌طوری‌که طبقات بالای این مجتمع با افت شدید آب روبه‌رو می‌شود.».

وی در ادامه می‌گوید: «بیشتر ساکنان این مجتمع مسکونی نیاز به فیزیوتراپی دارند که روزانه مسیر‌های طولانی را طی می‌کنند و خود را به فیزیوتراپ می‌رسانند. چنانچه خیری بتواند یک روز در هفته امکانات فیزیوتراپی خود را به این مجتمع بیاورد تا سایر ساکنان استفاده کنند، کمک بزرگی به ما شده است.».





* این گزارش در تاریخ ۱۶ مهر سال ۱۳۹۶ در شماره ۲۶۴ شهرآرامحله منطقه ۴ چاپ شده است.