ابوالقاسم بیداری، کوچکترین کارگر زمان بازسازی آرامگاه فردوسی، یکی از ۲۰ نفری است که به عنوان نگهبان به استخدام مجموعه توس در میآید و تا معاونت آرامگاه فردوسی پیش میرود.
محله
فردوسی
محله فردوسی که از سه روستای قدیمی توسسفلی، توسعلیا و اسلامیه تشکیل شده، بهواسطه وجود آرامگاه فردوسی سالانه پذیرای گردشگران ایرانیوخارجی بسیاری است. این محله اکنون در محدوده شهر تابران توس قرار دارد که قدمتی هزار ساله دارد. کهندژ یا ارگ توس، هارونیه و مقبره اماممحمدغزالی از دیگر جاذبههای گردشگری محله فردوسی هستند.
آرامگاه امامزاده سیدمحمدحاتم (ع) بر روی تپهای زیبا و سرسبز در روستای رضوان در حوالی آرامگاه فردوسی واقع شده است.
بانوان محله فردوسی، حرفه قدیمی لحافدوزی را زنده کردند.
پهلوان اسماعیل جاوید، یکی از این پهلوانان بامرام و گمنام است که قدرت بازوی خود را در راه حمایت از حقیقت و جوانمردی به کار بست و سرانجام در این راه جان خود را از دست داد.
پناهگاه حیوانات مهر تنها پناهگاه خیریه حیوانات آسیبدیده و بیسرپناه مشهد محسوب میشود که خانم فروغ امامی شهیدی سال ۱۳۸۸ تأسیس کرده است.
علی اکبر بهاری، هنرمندی است که از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مدرک درجهیک هنری دریافت کرده است.
علی اکبر بهار میگوید: قوشمه موسیقی سوزناکی است، صدایی شبیه روایت تاریخ که لابهلای آن هقهق گریه به گوش میرسد.
گود کشتی باچوخه فردوسی قدمتی دیرینه دارد. مکان اصلی و اولیه آن نزدیک آرامگاه بوده است و در دهه۲۰ تا ۴۰ پهلوانان زیادی در اینجا کشتی گرفتهاند.
یکی از رسوم کشتیگیران و پهلوانان قدیم رسم سفرهداری بود، قربانعلی غلامی با ۹۴ سال سن را از این حیث میتوان جزو آخرین سفرهداران کشتی پهلوانی دانست.
یکی از مسابقات مهمی که امیررضا توانسته است در آن مدال طلا کسب کند، مسابقات قهرمانی کشور در اسفند سال گذشته بود که همه حریفان را شکست داد.
خاندان ادیب که سابقه سکونت ۲۵۰ ساله در محله فردوسی را دارند، از حامیان همیشگی فردوسی بوده و نام خانوادگی ادیب را به عشق همین ارادت برگزیدهاند.
ابراهیم رحمانی را شاید بتوان یکی از آخرین بازماندههای نسل سحرخوانان دانست که با رواج وسایل ارتباط جمعی فرصتی برای آموختن سحرخوانی به نسل بعد پیدا نکرده است.
همسرم حق داشت نگهداری از ۸ فرزند کم سن سال و تهیه مخارج و هزینه خورد و خوراک آنها کار بسیار سختی بود، اما من تصمیمم را گرفته بودم و چون دستور امام بود باید میرفتم.
در ذهن ما معمولا نقالان، سالخورد هستند، اما دانشآموزان دبستانی در همسایگی آرامگاه فردوسی، تصویری جدید و زیبا از شاهنامهخوانی و نقالی برایمان ساختند.
بقایای روستای قدیم اسلامیه، یکی از بناهای ۶۰ساله، اما با ظاهر هزار ساله در محدوده تابران توس است که اهالی محله فردوسی آن را «قلعه بالا» مینامند.
دُرجان حسینزایی که خود ۱۰بچه و حدود ۲۰۰نوه، نتیجه، ندیده و کلوخانداز دارد، بیش از نیمی از اهالی محله فردوسی را به دنیا آورده است.
حسین فردوس پرست پیرمرد ۸۵ ساله محله فردوسی میگوید: به خاطر دوچرخه مهم شده بودم، هرکاری میخواستم بچهها برایم انجام میدادند.
نقش محرابی تکرار شده دور تا دور سقف، گواهی بر این مدعاست که هارونیه، نه زندان هارون، که عبادتگاه عارفان بوده است.
مهدیار کارگر، از همان بدو تولد با بیماری ناشناختهای بهدنیا میآید؛ بیماریای که شاید از هر یک میلیون نفر یکی به آن مبتلا باشد.
ششسال پیش در فضای مجازی نگاه میکرده و تصاویر و فیلمهای هنر دست دیگران را میدیده است که ناگهان ظروف خراطی شده را میبیند و جذب آن میشود. کار نجاری را کنار میگذارد و کنار خانه، کارگاه کوچکی برای خودش راه میاندازد.