ابوالفضل اشتری که مدیر یک مدرسه راهنمایی است ورزش را به جزئی جداییناپذیر از زندگی خود تبدیل کرده، در سه رشته تنیس روی میز، شطرنج و کشتی سابقه فعالیت دارد.
اسماعیل نجاتیان در مسابقات جام جهانی۲۰۰۹ تهران مقام دوم، در سال ۲۰۱۰ فنلاند مقام اول، در مسابقات بینالمللی اسپانیا مقام سوم و در سال۲۰۱۱ جایزه بزرگ باکو را از آن خود کرده است.
اکبر و محمد برادران برگشاهی آبروی ورزش خیابان رسالت هستند که سالهای زیادی در ورزش کشتتی باچوخه فعالیت داشتهاند، حتی اکبر دبیری هیئت چوخه شهر را هم عهدهدار بوده است.
قاسم خوشهیکل تعریف میکند: کشتی، محبوب مردم بود و عروسیها با آن پرشور میشد. من خودم برای اولینبار که کشتی گرفتم، در عروسی بود؛ آن زمان رسم بود در عروسیها اول کودکان را به کشتی میانداختند.
همه میدانند که اندام تنومند و ورزشکارانه نانوای ۸۰ ساله محلهشان به خاطر تمرینها و ورزشهای هرشب اوست. برای همین هم هست که هروقت سیدمحمدعلی جعفــریدولتآبـادی را میبینند، به او میگویند «سلام پهلوان.»
باشگاه ورزشی شهیدآوینی، یکی از معدود فضاهای ورزشی محله قرقی است که مهر سال ۹۲ به همت تعدادی از اهالی، کف سالن آن سیمان و با کمک خیّری برای آن «تاتامی» تهیه شد.
فاطمهخانم تعریف میکند: هر روز یک نفر برای کشتیگرفتن پیاش میآمد و من اینجا بود که متوجه کشتیهایش شدم. از حرفهایش فهمیدم از کودکی در زمین خاکی چوخه توس و اطراف آن کشتی میگیرد.
سیدحسن بامشکی میگوید: الگوی برادرم در ورزش و زندگی مرحوم غلامرضا تختی بود و مرام مردانگی و پهلوانی را از او آموخت. او از نظر اخلاقی و مرام پهلوانی زبانزد بود. جلو بزرگ و کوچک بلند میشد و به همه احترام میگذاشت.
صدای او همواره با کشتی عجین شده است. لحن حماسی جواد خیابانی، زیرکی عادل فردوسیپور، جملات عجیب و غریب پیمان یوسفی و اطلاعات داوری هوشنگ نصیرزاده را که با هم جمع کنیم، میشود «هادی عامل».
۱۰ساله بوده که دست توی دست پدرش حاج صفر، کوچهپسکوچههای محله سرشورِ را قدم میگیرد سمتِ زورخانه عیدگاه و همین میشود که پا جای پای پدر میگذارد و میشود پهلوان.
رضا شجیعی که قهرمان کشتی استان است، خانوادهای ورزشی دارد؛ خانوادهای که بهواسطه مادرش اصلونصبش به قومیت کُرد خراسان شمالی برمیگردد تا با کشتی و ورزش پهلوانی آن غریبه نباشد.
عباس طوسی از نوجوانی با دست و پا اجسام سختی مانند دسته کلنگ و آجر و بتن را میشکست؛ «دستهکلنگ به این راحتی خرد نمیشود، اما قدرت بدنی من طوری است که بدون کمترین آسیبی با ساق پا دسته کلنگ را خرد میکنم.»
غلامرضا معافیان، یکی از کشتیگیران محله پروین اعتصامی از نوجوانی در این رشته فعالیت داشته و در حال حاضر مربی کشتی سطح جوانان و نوجوانان استان است.
این جوان کمشنوا هیچوقت به مشکل شنواییاش به چشم ضعف نگاه نکرده است و از وقتی معلم ورزش مدرسه او را بهسوی کشتی سوق داد، تا الان توانسته ششمدال طلا در ردههای استانی و کشوری و مدال نقره جهانی را کسب کند.
قدوقوارهاش کمتر از سنش نشان میدهد، اما مرام پهلوانیاش خیلی جلوتر از همسنوسالهایش است. کافی است یک بار احمدرضا را روی تشک کشتی ببینید تا معنی بامرامبودنش را متوجه شوید.
محمدصادق علیرضایی سه سال پیش وارد دنیای کشتی شد. روزهای نخست، فوت و فن کشتی را خوب نمیدانست، اما اکنون چهار مدال رنگارنگ در کارنامهاش دارد که نوید آیندهای درخشان برای او را میدهد.
توکلیان از سه سال پیش به هندوستان رفته و بهعنوان مربی در بزرگترین مجموعه ورزشی این کشور فعالیت میکند؛ او حتی کوچه به کوچه برای یافتن استعدادهای هندی تلاش میکند.
سیدعلی شاکری جوان، جودوکار ساکن محله ثامن گلشهر با تنی ورزیده و اخلاقی آرام و صبور، عمرش را پای ورزش گذاشته و هنوز جوان و پرانگیزه درپی افتخارات بیشتر است.
این نوجوان ورزشکار درباره انتخاب رشته ورزشیاش میگوید: مدل مبارزههای کشتی را دوست دارم؛ همچنین دوستشدنهای بعد از مبارزه را، مرام و جوانمردیاش را و.... حتی باختش هم شیرین است.
کشتیگیران گمنام ناشنوا در سالن آهنچی برای مسابقات پاراالمپیک تمرین میکنند. از همین سالن بیشاز ۱۰ قهرمان پاراالمپیکی پا به عرصه رقابتها گذاشتهاند.