«علی دامغانی» این اطمینان را دارد که اگر با استادش قالیشویان آشنا نمیشد، اکنون در سن بیستسالگی در دانشگاه فردوسی رشته فیزیک را نمیخواند و مسیر دیگری را میرفت.
حسین فضایلی درباره شیوههای مقاومسازی و بهسازی خانههای قدیمی میگوید: مشکلی که بافت قدیم ثامن داشت، تراکم زیاد آن بود؛ تراکمی که در کوچکترین حادثه، امدادرسانیها را مختل میکرد.
تهیه کنندگان دو ماهنامهای محلی «طریق» توان خود را در حل مشکلات مردم گذاشتهاند. آنها چند دانشجوی ساکن طرق هستند که دوست دارند آبادانی و اصالت را به این محله قدیمی برگردانند.
محمد حطیطه دانشجوی فقه و حقوق است که از ۲۱ سالگی مربیگری فوتبال میکند، او تیمی به نام شهید محمد حطیطه تشکیل داده و امسال تیمشان به مسابقات شهری راه یافته است.
سجاد اوسط لطفی میگوید: من تقریبا تا کلاس دهم بچه درسخوانی نبودم. نمیدانم آن سال چه فکری توی کلهام میپیچید که تصمیم گرفتم خودم را برای کنکور آماده کنم و به درسها بیشتر اهمیت بدهم.
الهه قاسمینژاد میگوید: اختراع را از سال دوم دبیرستان شروع کردم. من و خواهر دوقلویم دنبال این موضوع بودیم که بتوانیم کاری مفید و بزرگ انجام دهیم تا اینکه از مقطع راهنمایی فعالیتهایمان را آغاز کردیم.
سیده شوکت ضیاءقریشی فارغالتحصیل رشته علوم تربیتی دانشگاه فردوسی مشهد است که موفق شده در المپیاد کشوری علومتربیتی برای دانشگاه فردوسی افتخار آفرینی کند.
مجید کشوری مدرس، نویسنده، هنرمند، ورزشکار، عضو انجمن بینالمللی راه به زیستن و مدرس «قانون کار وتامین اجتماعی» در مجمع امور صنفی است.
برگزاری همایش ملی قرآن و علوم روز، گردآوری مقالات قرآنی در یک کتاب و تاسیس دانشگاه مذاهب اسلامی در بندرعباس از جمله فعالیتهای محسن آزیز دانشجوی دکتری حقوق محله حسینآباد است.
پیرمرد نوغانی که اعتقادی به داشتن سواد بین کاسبان ندارد، اضافه میکند: قدیم در کلاسها به شاگردان درس اخلاق، ادب و فرهنگ میدادند، اما امروزه همه چیز شده ریاضی، شیمی، فیزیک و... که به هیچ دردی نمیخورد!
منیب شریفی از نقاشان برجسته شهرمان است که با وجود ناشنوایی آروز دارد تا در و دیوارهای شهر را با هنر خودش زیبا کند.
محسن غلامی از هفتسالگی قدم در مدرسه نابینایان «امید» میگذارد و درسش را با امید آغاز میکند؛ معدل او هیچگاه از ۱۸ کمتر نشده است.
مجتبی فرزانه، صاحب یکی از فستفودهای منطقه ۱۰ است که به خاطر روحیه فرهنگیاش، چندین قفسه کتابخانه در مغازهاش جانمایی کرده و به یک پاتوق فرهنگی و تجاری برای دانشجویان تبدیل شده است.
محمدرضا احمدی در ۶۹ سالگی مدرک دکترا گرفته است. او بعداز فارغالتحصیلی، ساعتی از روزش را به مطالعه زبان اختصاص داده و علاقه سالهای نوجوانی را که حل مسئلههای ریاضی بوده است، فراموش نکرده است.
حسین حسینی، ایدهپرداز و اجراکننده اصلی طرح اولین کافه کتاب دانشجویی مشهد در دانشگاه غیرانتفاعی بهار است که به همراه دو همکلاسی با ۵ میلیون تومان سرمایه اولیه این پاتوق فرهنگی را راه انداختهاند.
کانون دانشجویی «حس هفتم» با هدف مبارزه با فقر فرهنگی و بیسوادی در مناطق روستایی و کم برخوردار مشهد در دانشگاه فردوسی تاسیس شده است.
شبنم و الهام بروتیمقدم در کودکی کمبینا بودهاند، اما بعدها بینایی خود را به طور کامل از دست دادند، با این حال شبنم تا مقطع کارشناسی ارشد رشته فقه و مبانی حقوق تحصیل کرده است.
محققان دانشگاه خیام مشهد با شبیهسازی حرکت پای قورباغه، روباتی برای بازتوانی مغز بیماران دچار سکته، پارکینسون و اوتیسم عرضه کردند.
مرحوم رضا صادقی دو سال پیاپی در المپیاد جهانی ریاضی مدال طلا را به دست آورده بود، او در بین دانشجویان دانشگاه شریف بود که با سقوط اتوبوسشان به دره، جانش را از دست میدهد.
محمدمهدی خشنود سالها حسرت نشستن، راهرفتن و خودکفابودن را میکشد، پزشکان میگفتند که فیزیوتراپی هم بیفایده است. تا اینکه او تصمیم گرفت، با فشارآوردن به عضلاتش بدنش را قوی کند.