زهرا حداد هنر بافندگیاش را بهانهای قرار داد برای رفتوآمد بیشتر با همسایهها و آموختن آنچه در چنته دارد به عنوان زکات علمش به آنها. البته این به تعبیر خودش یعنی «یک تیر و چند نشان».
قدیمیهای این بازار خیلی زحمت میکشیدند، ما هرچند روز یکبار باید به تهران میرفتیم و پارچه میخریدیم و بسیاری از شبها در گارگاه میماندیم تا کار دوخت و دوز مانتوها تمام شود.
از بچگی آنقدر به ترمیم کفشهای پاره علاقه داشتم که حتی پس از اینکه به استخدام آموزش و پرورش درآمدم، در وقتهای خالی کفشهای اهالی محل را میدوختم!
سیدرضا سادات، متصدی شیرینیسرای سادات، بیش از ۳۵ سال است در محله گاز با شیرینیهای متنوع کام مردم را شیرین میکند. او کارش را در کودکی به عنوان کارآموز در قنادی طباطبایی آغاز کرده است.
لابه لای سماورها نیمتنهای از رستمجهانپهلوان و قهرمان ملی اسطورههای ایرانی است که با قلمزنی استاد روی ورقه برنجی سماور این هیئت هنرمندانه را پیدا کرده است.
ابراهیم تبادکان میگوید: ۴۰ سال است که جارو میبافم. اوایل این کار را در خانه انجام میدادم و بهصورت سیار آن را میفروختم، تا اینکه حدود ۲۰ سال پیش مغازهام را در محله بهمن راه انداختم.
حاجی عطری قدیمیترین کفشدوز خیابان شهیدمحسن کاشانی، در ۷۶ سالگی درفش و چکش و گَزَن در دست میگیرد و چرم به قالب میکشد تا کفشهای دستدوز تولید کند.
اسماعیل جلالی صاحب کارگاه انگشترسازی نوکاریز است. او ۳۰سال از عمرش را پشت دستگاه انگشترسازی گذرانده است.
هفت جوان محله پنجتن ۱۲، ۱۳ ساعت از روز به تولید کفش مشغولند؛ وقت دلتنگیها با هم درددل میکنند، گاهی برای آوردن خنده روی لب، به گرفتاریهایشان هم میخندند و همزمان روزی ۴۰ جفت کفش تهیه میکنند.
حسن و حسین قویدل، دو برادر دوقلو هستند که در حال حاظر تنها تولیدکنندگان دستگاه CNC در مشهد بهشمار میروند. این دستگاه میتواند برش، حکاکی و تراش را روی چوب، فلز و سنگ انجام دهد.
بعد از یک ماه کار گروهی، قالی تمام میشود. اگرچه که این کار طاقتفرسا سختیهای زیادی دارد اما قصه شروع و اوج و پایان این قالی مثل هر قصه جذابی، آنها را تا پایان کار پای خود نگه میدارد
مرتضی مرتضایی از کسبه خیابان طبرسی جنوبی ۳۲ میگوید: سال ۵۸ وقتی به مشهد آمدم، فقط شش مغازه چادردوزی در این شهر بود که در پایینخیابان واقع شده بودند. من بودجهام نمیرسید آنجا مغازه راه بیندازم؛ به همین دلیل به این خیابان آمدم.
حاج عباس قویپیکر ۴۰سالی میشود که توی کوچه شهید قویپیکر جارو میبافد، همان کوچهای که به نام برادر شهیدش نام گذاشتهاند و روزگاری قطب جاروبافی مشهد بود و امروز باقیمانده نسل قدیم هنوز چراغش را روشن نگه داشتهاند.
وارثان «چاپ سیادت» یادگاری پدرشان را زنده نگه داشتهاند. مغازهای که سال ۴۱ مرحوم سیدمحمود رعنایی سیادت در اطراف حرم بنا کرد و هنوز هم در خیابان آیتالله بهجت فعالیت دارد.
محمدرضا دارابی و همسرش، زوج کارآفرین شهرک شهیدباهنر، با ایدههای خلاقانه به سراغ ایجاد شغلهای جدید رفتهاند و با این روش برای ۲۳۰ نفر در مشهد کارآفرینی کردهاند.
علیرضا پوریانژاد، با تمرکز بر تولید صنایع چرمی با استفاده از ایدههای جدید تلاش دارد، هنر و محصولات مشهد را به دیگر شهرها معرفی کند.
محسن نادی یزدی با توجه به علاقهاش به تخمه و آجیل وارد این کار میشود و از سال۱۳۷۱ اولین تخمه داغی استان خراسان را در محله ابوذر بنا میکند.
در کارگاه حمید قنبری، از تانک جنگی و فرغونِ عروسکِشان تا باب اسفنجی و ببر تیزچنگال، همه و همه شیرین است و طعم و مزه خامه و ژله میدهد! او ۲۷ سال است انواع کیکها را درست میکند.
حاج محمدتقی مهشاد از قدیمیترین کاسبهای محله طلاب است. مردم «حاج تقی ماست بند» صدایش میکنند. حاج تقی ۴۵ سال است در پای پاتیل شیر، عرق ریخته است تا امروز یکی از لبنیاتیهای معروف محله بشود.
حجت ریحانه، مدیرعامل جوان استودیو «باباردو» از استان خراسان رضوی (مشهد) که با سه بازی در جشنواره بازیهای رایانهای «فجر» شرکت کرده بود، توانست چهار عنوان کسب کند.