برادران پایکار تنها پرچمدوزان خیابان میثم هستند که زیبایی هنرشان با آمدن محرم، رنگ و رونقی دوچندان میگیرد. این حرفه در اوایل شکلگیری تناسب عجیبی با گلابتوندوزی داشته است.
جواد نجفپور از سال۱۳۲۹ که در خیابان عشرتآباد به دنیا آمد تا امروز نتوانسته از محدوده خیابان هاشمینژاد دل بکند و تمام سالهای کودکی و جوانی و سالخوردگیاش را در اینجا سپری کرده است.
مبین مستمری میگوید: در استان خراسان اگر خوشبینانه هم که حساب کنیم قالبکارها به ۱۰ نفر نمیرسند. از ۱۰ شاگردی هم که در این کار داشتم تنها یک نفرشان ادامه داد و کارگاهش را بنا کرد.
سیدحسین کاظمیان سه قاب زندگی متفاوت دارد. هنرمند است و خط مینویسد، ورزشکار است و تکواندو کار میکند و درنهایت به قول همسرش پدری نمونه است و این نمونه بودن را میگذارد پای داشتن ۷ فرزند.
یخچالهای ویترینی در مغازههای مواد پروتئینی، سوپرمارکتها، لبنیاتیها و رستورانها دیده میشود. فروشگاههایی که اگر گذرتان به خیابان شهیدمحسن کاشانی افتاده باشد، با انواع آن روبرو شدهاید.
عبدالرضا تقیزاده سنگ تراش است و سنگ قبر میسازد. میگوید: در میان مردم وجهه خوبی ندارد. به همین دلیل وقتی کسی از کارم میپرسد، میگویم تابلونویسم.
هنر حسین اصغری «حجاری سنتی» است. او سنگ مرمر و سیاه و زرد و سبز و... را به کاسه و بشقاب و دیگ(هرکاره) و سماور و سرمهدان و کشکول و جز اینها تبدیل میکند.
مهدی قربانزاده جوانی است که عاشق کار سنگ تراشی و قلمزنی روی سنگ است. او این روزها آرزوی شیرینی را در سر میپروراند و آن هم ثبت رکورد ساخت بزرگترین زنجیرِ سنگیِ یکتکه جهان است.
سجاد چهاردهساله مردی است که با وجود جثه کوچک و ریزنقشش، کمککار خانوادهاش است و بعد از فوت پدرش، مرحوم علیاکبر قانع در کنار مادرش مغازه لبنیاتیشان را میچرخاند.
محمود نوقابی از جمله انگشترسازان قدیمی خیابان میثم است. از نظر او بازار انگشترسازهای میثم، یکی از ظرفیتهای مهم تولیدی و کارآفرینی منطقهچهار است که نیاز است بیشازاین به آن توجه شود.
استاد نعمتالله نیکویی، سازنده بزرگترین معرق جهان است. او از سال ۱۳۷۲ تاکنون ۸۴ تابلوی معرق «بسم الله» به صورت عمودی را خلق کرده است.
هادی سروری، طراح و شمایلزن محله آزادشهر تنها کسی است که توی مشهد دارد این هنر را بهطور جدی دنبال میکند. هنری که دوست دارد برای زنده نگه داشتن و ترویجش، آن را به جوانان هم آموزش بدهد.
رحمتالله تُخمار شیرینیپز قدیمی محله کوشش است. او حالا در کارگاهش که در مجاورت شیرینیسرا قرار دارد، با۳۰شاگرد مشغول کار است.
داوود ناصح یک موسسه قرآنی تشکیل داده که رویکردش ترویج فرهنگ سلامت و تغذیه قرآنی است و در کنار آن دفاتری را برای عرضه محصولات طبیعی و سالم و بدون موادنگهدارنده و شیمیایی ایجاد کرده است.
حسن شکاری هنرمند قلم زنی مشهد است که ۳۰ سال دراین حرفه کار میکند. او از نوجوانی وقتی که فقط ۱۴ سالش بود و کنار پدر در مغازه مسفروشی کار میکرد، نخستین جرقههای هنر قلمزنی در ذهنش زده شد.
موسی داودی اهل روستایی از توابع ملک آباد است و از ۲۰ سالگی به مشهد آمده و در حرفه انگشترسازی فعالیت دارد. او این کار را نزد مرتضی احمدی فراگرفته است.
جعفر صنوبری که سالها آبنبات و نبات تولیدکند میگوید: «در روزگاری که ما به دنبال نشانهای از شادی میگردیم، کار کردن در دنیای شیرینِ شیرینیها طعم خوبی دارد و زندگی را لذتبخش میکند.»
سیدمجتبی یاهوئی بعد از اینکه در سال ۸۴ از کار در نیروهای مسلح بازنشسته میشود با گرفتن دو کارآموز و جدیت زیاد، تمام وقتش را در کارگاه صرف تراشیدن فیروزه میکند.
غلامحسین علیضغر که در محله کارگران به «بابای صادق معروف» به همراه همسرش تعمیر و فروش جوراب میکنند. در محل منزل آنها را به نام «خانه جوراب مشهد» میشناسند.
مهتاب رعنایی هنرمند برجستهای است که از کودکی به هنر نقاشی علاقه دارد. او علاوه بر نقاشی بر روی بوم، نویسندگی، شاعری، فیلمسازی، مجسمهسازی، موسیقی، ویترای و پیکرهتراشی را در کارنامه خود دارد.