عباس شماعی هم پزشک است و هم در ورزش دستی بر آتش دارد. او به واسطه هدیه دادن بادبادک و قلم و خودکار و ... به بچههای بیمار به «دکتر بادبادکی» شهرت دارد.
اسماعیل مکتبدار دندانساز تجربی که ۵۰ سال است در بولوار وحدت به این حرفه مشغول است میگوید: زائرانی که از بندر ترکمن، گرگان و سرخس به مشهد میآمدند، خیلی به دندان طلا علاقه داشتند.
نخستینمرکز نگهداری بیماران صعبالعلاج ایران («هاسپس») در انتهای بولوار دلاوران (دلاوران ۶۳) به همت پروفسور سیدرضا خطیب، رئیس سابق انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، پا گرفته است.
از کودکانی که به مطلب دکتر میآیند عکس گرفته میشود و در مانیتور مقابل مطب دکتر به نمایش درمیآید. بعضی بچه ها فقط به این امید به مطب دکتر میآیند که عکسشان را در مانیتور ببینند.
خانم نیککار، داروساز خیر منطقه خاتم الانبیاء (ص) بیش از ۲۰ سال است که در کنار همسرش، محمود برکچی، این داروخانه را اداره میکند و به افراد نیازمند محله که کم هم نیستند به طور رایگان دارو میدهد.
دکتر مجتبی محمدیشاندیز از منشیاش خواسته اگر کسی پول ویزیت نداد به رویش نیاورد. برخی اهالی محله شهیدباهنر هم پول ویزیت را هر وقت داشته باشند قسطی میپردازند.
محمدباقر گلکار که کارش را به عنوان مهندس و با ساخت پل و خاکریز در جبهههای جنگ شروع کرده، با دیدن شهادت همرزمانش و تاسف از اینکه نمیتواند به آنها کمک کند، تحصیل را در رشتۀ پزشکی ادامه داد.
سرهنگ دکتر سید مجتبی نقیبی به عنوان «بورسیه ارتش» به همراه نخستین گروه دانشجویان پزشکی مشهد، وارد دانشکده پزشکی شد.
علیرضا صفاران و علیرضا نجاران دو پزشکی هستند که از ۱۵ سال پیش تصمیم گرفته اند در محدوده حاشیه شهر و درماندگاه فدک که در بولوار توس قرار دارد، به بیماران خدمت کنند.
دکتر موسی میرشکار سالها پیش از اینکه در لباس یک پزشک به درمان و تسکین درد بیماران بپردازد، جانبازی است که با ترکش خمپاره در نوجوانی قطع نخاع میشود.
دکتر بهزاد پورحاجیان معتقد است پزشکِ شاعر، میتواند درد را ببیند. لمس درد بسیار اهمیت دارد، زیرا لمسکردن درد از جنس فیزیک نیست، باید حس شود.
دکتر محمدجواد جغتائی میگوید: پدرم نذر کرد ۶ ماه در مناطق محروم طبابت کنم اما من نمکگیر اهالی قرقی شدم و این نذر به میل خودم تا ۲۲ سال ادامه یافت.
مبارزه با بیماری سل در مشهد، ابتدای دهه ۳۰ و با حضور فرد نازنینی، چون دکتر سیدموسی حجازی و تأسیس بیمارستان مسلولین رقم میخورد.
اینجا محل نذر علم و دانش پزشکی است. هر سهشنبه گروه جهادی حضرترقیه (س)، اعم از پزشک و ماما خود را به محله مهدیآباد میرسانند.
دکتر زهرا عرفانیان میگوید: بارها از بیمارانم کتک خوردهام، اما این موضوع هیچوقت باعث عصبانیت و ترک شغلم نشده است.
خانه تاریخی سالاری، تنها خانه بازمانده ثبتی میراث در منطقه ماست که جدای از داستان جالب مالک آن که جز اولین پزشکان شهر مشهد بوده است، خیلی وضعیت مناسبی ندارد.
دکتر موسی حجازی میگوید: از آنجاکه وضع مالی آستان قدس اجازه نمیداد تیمارستانی با اصول فنی ساخته شود و شهرداری هم در کار نبود، شخصا درصدد برآمدم که محل مستقلی برای مجانین آماده کنم.
مردم درددلشان را هم پیش دکتر محمد علیاکبر محمدی میبردند و برای مشکلات خانوادگی مشورت میگرفتند. بین مردم بولوار توس، به مهربانی و خوش برخوردبودن شهره بود.
دُرجان حسینزایی که خود ۱۰بچه و حدود ۲۰۰نوه، نتیجه، ندیده و کلوخانداز دارد، بیش از نیمی از اهالی محله فردوسی را به دنیا آورده است.
وجهتسمیه کوی دکترا به سکونت تعداد زیادی از پزشکان در این محله برمیگردد، گرچه بعدها محله به بهشت معروف شد.