منطقه ۲ - صفحه 8

منطقه ۲

بزرگ‌ترین منطقه مشهد

منطقه ۲ بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین منطقه شهری مشهد است که محله‌های برخوردار و کم‌برخوردار بسیاری را در بر می‌گیرد. کوچه حسین‌باشی که طولانی‌ترین کوچه شهر است و بوستان حجاب که اولین بوستان ویژه بانوان در مشهد است، در این منطقه قرار دارد. مجموعه تفریحی‌گردشگری سپاد با برخورداری از مراکز تجاری و تفریحی و میدان جانباز با برج‌های تجاری و رستوران‌هایش، هر روز شهروندان و مسافران زیادی را برای خرید و تهیه سوغات به این محدوده شهر می‌کشاند. راسته‌بازار‌های مختلف ازجمله، بازارخطی پارچه و پرده در خیابان تعبدی، راسته کفش در خیابان عامل، راسته سرامیک در ابوطالب و... از دیگر ظرفیت‌های این منطقه است. فراوانی زمین‌های رهاشده، زباله‌گردها، فروشندگان مواد و آشپزخانه‌های تولید مواد صنعتی در محدوده توس از مشکلات چشمگیر این منطقه است. در مساحت ۳۸۴۴ هکتاری منطقه ۲ حدود ۵۱۳ هزار نفر زندگی می‌کنند.

خیریه محبان‌المجتبی(ع) در محله شهید مطهری، از سال ۱۳۶۴ توسط خیرین ساخته شد و امروز با کمک خیرین به ۱۳۹ خانوار تحت پوشش خدمات‌رسانی و با آموزش هنر به آن‌ها به خودکفایی‌شان کمک می‌کند.
محمود احمدیان، ساکن محله سمزقند، از ۱۳ سالگی وارد حرفه موسیقی شده است. او که در مراسم مذهبی می‌نوازد، کسب ۱۸ لوح تقدیر از سفارت کشور‌های مختلف را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.
سیدسعید حاجی‌ابراهیمی، قاری منطقه دو، از کودکی با قرآن مانوس شد و زیر نظر اساتید بسیاری آموزش دید. اکنون خود در این مسیر به آموزش نسل جوان می‌پردازد.
در قسمت ورودی کوچه کنونی کوره آجرپزی وجود داشت که متعلق به حاج حسین باشی زاده فخار بود. خدا رحمتش کند مرد خیّری بود، برای کارگرانی که در کوره کار می‌کردند و افراد نیازمند خانه‌هایی ساخت و به طور رایگان در اختیارشان قرار داد.
حسین لعل کریمی، تاکنون ۲۸ عنوان در مسابقات استانی و کشوری کسب کرده با این حال دست از هدف خود برنمی‌دارد و برای راهیابی به تیم ملی تکواندو و کسب عنوان قهرمانی المپیک تمام تلاش خود را می‌کند.
علی قانع‌شریف جوان، مخترع محله فرامرزعباسی سال‌هاست به تحقیق و پژوهش و اختراع می‌پردازد. به قول خودش یاد گرفته همیشه به جای گفتن چرا از واژه «چگونه» و «چطور» برای پیدا کردن راه‌حل استفاده کند.
شیخ محمدحسن خبوشانی، ساکن محله کاشانی در منطقه دو، در یک خانواده عطار بزرگ شده و حرفه خانوادگی خود را دنبال کرده است. از سال ۱۲۵۶ بر درد‌های بیماران مرهم گذاشته و در این زمینه با دانشگاه همکاری داشته است.