حسین پورحسین که زمانی در خیاطخانهای کار میکرد که مشتریانش بازیگران سینما بودند، توانست ابتدا خبرنگار حوزه سینما و بعد از انقلاب هم مدیر چندین سینما شود. او آبان سال ۱۳۹۹ دار فانی را وداع گفت.
امیدِ نوری، مؤسس و درواقع مدیرگروه نور امید است. او با وجود سن کمی که دارد، از بنیانگذاران اپرا در افغانستان محسوب میشود و اولین خواننده اپرای افغانستان است.
غلامرضا یزدانی میگوید: سنگها را اغلب از منطقه بایگ تربتحیدریه تهیه میکنیم؛ البته در قائن، اطراف مشهد، تربتجام، فردوس، نیشابور و... هم یافت میشود.
استاد محمد یاراحمدی که هم نوازندگی میکند و هم سازنده سازهای مختلف است، فارغالتحصیل رشته تاریخ و موزهداری و بازنشسته میراث فرهنگی است.
احمد براتیان در مناسبتهای مختلف غرفهای راه میاندازد و ساخت انواع وسایل کاربردی و تزیینی را به بچهها یاد میدهد.
حسن یزدانی ۴۵ سال میشود که در چاپخانههای مختلف پای کار بوده و صحافی میکرده است. اولش با جعبهسازی در چاپخانه شاهین شروع کرده و بعد از یادگیری چم وخم کار جعبهسازی سراغ صحافی رفته است.
حسین پورحسین میگوید: تمام مسئولان را دعوت کردم. از شهردار و فرماندار گرفته تا استاندار. روز افتتاح سینما، شهرداری تازه متوجه شد مثل اینکه جدیجدی دارد اتفاقهایی میافتد. از منطقه ۵ شهرداری مشهد آمدند و سینما را پلمب کردند؛ همان صبح روز افتتاحیه!
کارگاه عروسکسازی ریحانه بزازیان و زهرا خلیلزاده، ۲ بانوی محله فرهنگیان، برای خانمها اشتغالزایی کرده است.
ماشاءالله شاهمرادیزاده، بازیگر فیلم سینمایی اخراجیها ۳ و سریال دارا و ندار، به خاطر لهجه مشهدی که دارد بسیار مورد توجه قرار گرفته است.
سیدمحمود ستاری، معلم بازنشسته آموزشوپرورش هنر خطاطی را از پدرش آموخته است، او همزمان قاری قرآن است و شعر هم می گوید. او پس از انقلاب سال ها در جبهه حضور داشته است.
محمدحسین قربانی که اولین نقاشی سهبعدیاش را با کشیدن «تنگ ماهی» در نوروز۹۵ تجربه کردهاست، میگوید: نقاشی سهبعدی، هنر جدیدی است که مخاطبان بیشتری دارد.
محمد ملک، امید دارد که هنر خوشنویسی به زندگی مردم راه پیدا کند و برای این کار حتی آثارش را رایگان به مردم اهدا کرده است.
سوسن نیکذات، سفیر صلح و دارنده نخستین موزه سیار کودک در ایران است. در شهر قاشقکهای او قاشقها هر کاربردی دارند جز آنچه همه ما از آن در طول روز استفاده میکنیم.
پرویز روحبخش میگوید: انقلاب که پیروز شد، گفتند: «گویندههای سابق دیگر نباید خبر بخوانند». این طور شد که من شدم اولین گوینده تلویزیون مرکز خراسان پس از انقلاب اسلامی.
امیرعلی برومند، دانشجوی مهندسی محیطزیست دانشگاه فردوسی دغدغههای محیطزیستیاش را با نگاهی هنرمندانه بیان میکند.
معین مهذب از ۹ سالگی ویولن دست گرفته و تاکنون با آن زندگی کرده است. ۲۱ سال همراهی با این ساز زهی و تربیت دهها شاگرد و هنرجو او را به این رشته هنری بسیار علاقهمند کرده است.
استاد سیدجلال شمسینژاد، مقرنسکار بهنام مشهد است که بیش از ۵۰ سال سابقه فعالیت در این هنر را دارد و طراحی و اجرای مقرنس را از حرم مطهر رضوی آغاز کردهاست.
روایت فاطمه عادلی دانش آموخته رشته روانشناسی که ۲ سالی را در بیمارستان ابنسینا به عنوان روانشناس کار کرده اما این روزها پای دار قالی مینشیند و رج به رج هویتش را میبافد.
محمدرضا غفوریان، بچه کوچه حمام برق بازیگری است که اگر پدرش او را به دبیرستان نمیفرستاد، امروز او را نه در قامت بازیگر تئاتر بلکه در قامت یک خیاط حرفهای میشناختیم.
مهدی محسنی عاشق چوب و خراطی است. او مقام اول جشنواره ثقلین در بخش معرق را کسب کرده و در جشنواره دوسالانه یونسکو هم نشان ملی برای شکلاتخوری خراطیشدهاش به او تعلق گرفت.