نجمه بازرگان، تنها مربی سطح یک فوتسال و فوتبال بانوان در خراسان بزرگ است. او سال ۹۰ سطح B مربیگری کنفدراسیون آسیا را کسب کرد. بازرگان همچنین موفق به کسب ۳۰ مقام مختلف شده است.
منطقه ۶
رنگینکمان قومیتها
حضور قومیتهای بلوچ، کرد، ترک، فارس، عرب و... رنگینکمانی از قومیتهای مختلف را در منطقه ۶ به وجود آورده است. مجتمع شهید بهشتی که محل سکونت خوزستانیهای مشهد است در چند سال اخیر یکی از مناطق گردشگری مشهد شده است. سکونت بلوچها، سیستانیها و افغانستانیها در شهرکهای شهید رجایی و باهنر ترکیب قومیتی این منطقه را کامل کرده است. بنای تاریخی مصلی در خیابان مصلی که روزگاری محل برگزاری نمازهای جمعه مردم مشهد بوده و ثبتملی نیز شده از ظرفیتهای منطقه ۶ است که اکنون پاتوق و کارگاه هنرمندان صنایعدستی است. بخشی از خیابان سرخس (شهدای فاطمیون) که فعالترین راسته مشاغل سنتی و قدیمی مشهد است، در منطقه ۶ قرار دارد. بزرگترین مشکلات منطقه۶، زمینهای بلاتکلیف، نداشتن اگو، وجود افراد بدون هویت و شناسنامه و بیکاری جوانان است. شهرداری منطقه ۶ مشهد سال ۱۳۷۰ شکل گرفته و در مساحت ۱۸۶۹ هکتاری آن ۲۳۲ هزار نفر زندگی میکنند.
حنانه سهرابی ۹سال بیشتر ندارد و چهارسال از ورودش به دنیای کاراته میگذرد، اما با این سن کم، چندین مدال استانی، کشوری و آسیایی در کارنامهاش دارد. حالا کاراته برای حنانه چیزی بیشتر از یک رشته ورزشی است و میخواهد آن را ادامه بدهد.
راضیه هنرمند در دل سختیها مسیر رشدش را پیدا کرد و با پشتکار و سماجت به روزهای روشن زندگی رسید که همیشه رؤیایش را داشت. حافظ کل قرآن شدنش نتیجه سالها تلاش، ایستادگی و تسلیمنشدن دربرابر محدودیتها بود.
مرضیه خوشباطن را اهالی محله اروند به نام خالهمرضی ارزانفروش میشناسند؛ بانویی که بیشتر عمرش را مشغول بافتنی بوده و از چند سال پیش آموزش رایگان (باذکر یک صلوات برای پدر و مادرش) را در منزلش برپا کرده است.
تا قبل جنگ ابوالقاسم بازرگان حدود ۳۳ سال مربی بچههای خوزستانی بود.سال ۶۳ برای اسکان دائم به مشهد و شهرک شهید بهشتی میآید و فصل دیگری از زندگیاش شروع میشود.
رژیم بعث عراق برای اسارت شهید رستمی جایزه تعیین کرده بود؛ طلا بهاندازه وزن خودش. این را همسر شهیدرستمی میگوید. نقش موثر بابارستمی در آزادسازی سقز و سنندج و کردستان آنقدر بود که حاضر شوند هموزن یک رزمنده، طلا بدهند.
علیاصغر شاهدی از بچگی در محله چهنو زندگی کرده است. از سال ۱۳۴۱ در حیاط منزلشان و سپس از سال ۱۳۶۰ در مسجد امامحسین (ع) پرچم مجالس عزاداری سرور و سالار شهیدان را برافراشته نگه داشته است.