در گرمای ۵۰درجه نجف که آسفالت زیر پایت را نرم میکند، چشم به هم که میگذاری، کیسههای زباله پر میشوند و دوباره باید جمع شوند. اینجا رضا قدیمی و غلامرضا ابراهیمی و کاظم غلامی خستگیناپذیر کار میکنند بدون آنکه آثار خستگی در صورت آنها نمایان باشد.
درحالیکه مسئولان از اصولیبودن بازسازی مسجد مرویها میگویند، کارشناسان مرمت، خطر از بین رفتن کالبد تاریخی را جدی میدانند.
سلاخخانه مشهد، سالها در مجاورت شهر بود و به مسئلهای فراتر از یک مرکز کشتار تبدیل شد؛ مسئلهای که هم با امنیت غذایی و گرانی گوشت پیوند دارد، هم با آلودگی معابر و بیم شیوع بیماری.
هنرمندان برجستهای از کشورهای ایران، لبنان و یمن در خیابان ملاصدرا مشهد گرد هم آمدند تا با اجرای نقاشی دیواری «قوموالله» بر روی ۲۳مترمربع از دیوار مدرسه مصلی نژاد، پیام ایستادگی و وفاداری را به تصویر بکشند.
در مشهد دهه ۳۰ قرن ۱۴ خورشیدی، چنانکه اسناد نشان میدهد، مسئولان قرار میگذارند برای برپا کردن مجسمه محمدرضاشاه در یک جای مناسب یک میدان جدید در شهر بسازند اما به دلایلی این اتفاق هیچگاه به سرانجام نمیرسد.
جواد مرادی پاکبان شهرداری است. او چندی پیش کیف پولی پیدا کرد و به صاحبانش برگرداند، کیفی که می گوید پول دوا و دکتر یک مریض آبادانی بوده است.
برخلاف برخی از پارکهای منطقه که ناامنی در آن دیده میشود، جو غالب بوستان «سوسن» آرام است و همین باعث شده که افراد مختلفی از خیابانهای دوروبر به آن رفتوآمد داشته باشند و از فضای دلنشینش استفاده کنند.
مسجد نورالزهرا (س) مجتمع چشمانداز کوهسنگی بعد از ۱۰ سال دوندگی، هنوز هم ساختمان درستی ندارد؛ داربستها و پارچههایی که دور آنها کشیده شده، فضای مسجد را تشکیل داده، اما آنچه آن را پابرجا نگه داشته پشتکار و همت اهالی است.
مشهد یکی از نخستین شهرهای ایران است که خیابانهایش آسفالت شده است. اسناد میگویند قرارداد اولیه آسفالت با شرکتی که مقرر بوده این پروژه مهم را در مشهد آغاز کند، به انجام نمیرسد و مسئولان ناچار میشوند با شرکت جدیدی قرارداد ببندند.
دغدغه اصلی حسین صادقی حفظ محیط زیست و مراقبت از فضای سبز شهری است. این شهروند چهلوهفتساله میگوید اگر از کنار مشکلات بگذریم بخش زیادی از فضای سبز و درختانی که با هزینه و زحمت فراوان کاشته میشوند، ممکن است از بین بروند.
حامد حلیمی میگوید: وقتی مشکلی را میبینم، احساس میکنم وظیفه دارم تا حد توانم دنبال کنم. مثلا برای یک خط عابر پیاده حدود ۲۵ماه پیگیری کردم تا بالاخره انجام شد. اگر بعداز اولین پاسخ، موضوع را رها میکردم، آن کار هم به نتیجه نمیرسید.
اواسط بهمن سال گذشته، مدیریت هنری شهرداری مشهد، سفارش نقاشی با موضوع «ما ایران را میسازیم» را به فرهاد رضاییفر، هنرمند مشهدی، داد. این نقاشی دیواری که در آن، بانوان ایرانی در لباس و اقوام مختلف، فرشی را با طرح ایران میبافند، در یک زمان بیستوپنجروزه به پایان رسید.
۱۰ خرداد ماه ۱۲۸۶ خورشیدی، نمایندگان اولین دوره مجلس شورای ملی ایران «قانون بلدیه» را تصویب کردند و در ادامه، تصویب این قانونِ ۱۰۸ مادهای پایه تأسیس نهادی شد که اکنون شهرداری نام دارد.
فاطمه ارضی میگوید: احساس میکردم دختران محله فضایی برای بازی و سرگرمی ندارند، به همین دلیل تصمیم گرفتیم کاری کنیم که دختران محله ما بتوانند ساعاتی را کنار هم بانشاط و انرژی سپری کنند.
خواهر شهید میگوید: شهید امرالله فیضی با وجود اینکه کار ثابتی پیدا کرده بود و بهعنوان نیروی شهرداری مشغول به کار شده بود به محض شنیدن زمزمههای دفاع مقدس همه چیز را رها کرد و به جبهه رفت. برادرم اولین شهید شهرداری شد.
احمد منصوب، هنرمند مشهدی با خلق پرترههای بزرگ از شهدای دفاع مقدس، تلاش کرده است تصویر قهرمانانی را که بخشی از هویت معاصر ایران هستند، در حافظه بصری شهر ماندگار کند.
فرهنگسرای «شاهنامه و حماسه» مخاطبانی از سراسر شهر دارد. این فرهنگسرا امروز به یکی از پایگاههای فرهنگی فعال برای آشنایی کودکان و نوجوانان با شاهنامه، حماسه و ریشههای هویتی ایران تبدیل شده است.
شهرک صنفی صنعتی ثامن مخصوص خدمات خودرویی سبک بیشاز هزارمغازه و کارگاه فعال دارد که در هرکدام از آنها حداقل چهارپنجنفر مستقیم و غیرمستقیم مشغول به کارند اما آنطور که باید رونق ندارد و به آن رسیدگی چندانی نشده است.
مرکز اسناد تاریخ و توسعه شهر شهرداری مشهد از سال ۹۵ فعالیت غیررسمی خود را در زمینه جمعآوری اسناد شروع کرده و توانسته است بسیاری از اسناد هویت سازمانی و شهری و تصاویر توسعه آن را گردآوری کند. این مجموعه در حالحاضر حدود ۵ میلیون عدد انواع سند را در ساختار خود ذخیره و نمایهسازی کند.
قبل از فعالیت روزنامه، «هفتهنامه شهرآرا» در ۱۶سال فعالیت خود شاهد اتفاقات بسیاری بوده است؛ از انتشار ضمایم بیمه خبرنگاران تشکیل سازمان آگهیها گرفته تا توقیف.
۱۷ اردیبهشت، سیامین سالگرد انتشار «هفتهنامه شهرآرا» ست و آنچه میخوانید نگاهی گذراست به تاریخ ۱۶ سال انتشار آن؛ از گاهنامه تا پایان هفتهنامه.