سید حجت حسینی میگوید: تا الان بیشتر از ۱۰ مدل تفنگ، آرپیجی و دیگر وسایل را فقط با تازدن کاغذ درست کردهام. این تجربهها کمک کرده است که بتوانم ماکتهای مقوایی خوبی بسازم.
محله
شهید آوینی
محله شهید آوینی که در میان عموم مردم به گلشهر شهرت دارد، میزبان بخش زیادی از مهاجران افغانستانی است. برخی از مشهدیها به این محله کابل کوچولو هم میگویند. مهاجران در این محله احساس غربت نمیکنند. فراوانی مغازههای فروش لباس و غذای افغانستانی باعث شده این محله یکی از ظرفیتهای گردشگری مشهد باشد.
رمضان رمضانی میگوید: قدیم بوریابافی رونق خوبی داشت. آن روزها هنوز سدی روی رودخانه هیرمند نبود و اطراف مشهد نیزارهای فراوانی پیدا میشد که ماده اولیه کاروکسب را در اختیارمان قرار میداد.
سادات کوچه گلریز۱۱ در محله شهیدآوینی حرمت تبارشان را ویژه نگه میدارند. آنها خیلی از کارها را نمیکنند، چون در چشم بسیاری از مردم الگو هستند.؛ بیشتر آنها از خاندان سادات سجادیزاده هستند.
معصومه برزنونی میگوید: خیلیها علیرغم هزینه بسیار بچهدار نشده و ناامید، ادامه درمان را رها کردهاند. هدف ما در این طرح، تقویت روحیه این زوجها و دستورالعملهای راحت و قابلاجراست تا به نتیجه برسند.
زهرا پوراحمدی، روانشناس و مدیر مرکز «مثبت زندگی» میگوید: سعی کردهام برای اینکه بهتر بفهمم و یاد بگیرم با مردم محله بیشتر همراهی کنم. سر دیگ نذری افرادی که در کلاسم شرکت میکنند، حاضر میشوم.
حاجعلیاکبر علیپور، مرشد زورخانه «رستم دستان» میگوید: در ورزش پهلوانی علاوهبر راهورسم مرشدی، چیزهای دیگری هم یاد گرفتهام. باید اصول پهلوانی مثل جوانمردی و نوعدوستی را بلد شوی.
بنای قاسمیه که در انتهای کوچه شهیدآوینی۳۱ قرار دارد، آن را از معابر دوروبرش متمایز کرده است. این مؤسسه، میزبان کودکان و نوجوانانی است که طبق موازین اسلامی، راه و رسم زندگی را بهرایگان میآموزند.
بانوان محلات شهید آوینی و ثامن سالهاست داوطلبانه و بی توقع در هر طرح و برنامه ای که بتوانند، کمک می کنند و پای کار هستند تا سطح عمومی بهداشت و سلامت محله و مردم ارتقا یابد.
وجیهه نوری میگوید: ما راه سختی رفتیم و دستمان خیلی خالی بود؛ مثلا گروهی در رقابت با ما بود که معلمشان تخصص اختر فیزیک داشت.
مأمور ثبت احوال هر از چندگاهی میآمد و جاماندهها را شناسنامه میداد. کسی که شناسنامه به ما میداد در کوچه و خیابانها راه میرفت و هر کس که دو قران به او میداد برایش شناسنامه صادر میکرد.
امیدِ نوری، مؤسس و درواقع مدیرگروه نور امید است. او با وجود سن کمی که دارد، از بنیانگذاران اپرا در افغانستان محسوب میشود و اولین خواننده اپرای افغانستان است.
عباس معلم سعی میکند تاجاییکه دستش میرسد، در امور خیر مناطق حاشیهای سهیم شود. یکی از کارهای نیک او، اهدای بیش از ۱۰۰ جلد کتاب به کتابخانه شهیدآوینی (آوینی ۳) گلشهر است.
عباس سلطانی، جوانی از اهالی گلشهر موفق شده است یک پاراگلایدر بسازد و تست پرواز آن را هم با موفقیت انجام دهد.
شهید غلاممحمد وحیدکَش در نیروی هوایی ارتش، به عنوان یک چترباز خدمت میکرده است. در یکی از حملات، جایی در میان آسمان و زمین، تیری قلبش را نشانه میگیرد.
آقای برزگر، صاحب زمین، به ما گفت: «سنگ بردار و تا جایی که توان داری آن را پرت کن. تا هرجا که سنگ افتاد زمین مختص مسجد است و میتوانی آن را بسازی».
ابوالفضل مجیدینژاد، نوجوان محله شهیدآوینی، آرزوی رسیدن به سکوهای جهانی رشته ووشو را دارد و هر روز تمرین میکند.
مجموعه عکسهای جواد خلیلی از چندین دهه زندگی مهاجران افغانستانی در ایران حکایت دارد؛ از عزا و عروسی تا کار و کاسبی.
سکینه بابکی مدیر مدرسه شائولین ووشو گلشهر جزو اولین دخترانی بوده که در گلشهر ورزش میکرد.
مرتضی صیدی مدیر تنها آموزشگاه کامپیوتر در گلشهر میگوید: خانوادهها متأسفانه خیلی با علم کامپیوتر و روش صحیح استفاده از فضای مجازی آشنا نیستند و این آشنا نبودن، برایشان تولید نگرانی و ترس میکند.
اصغر دهقان، جودوکار محله شهید آوینی بهقولی خاک این عرصه را خورده است، اما بیشتر از استاد بودن و ورزشکار بودن، خودش است.