کوچه های مشهد - صفحه 14

سجادیه سومین محله کوچک مشهد است که تنها ۳۶ هکتار وسعت دارد و بیش از ۵ هزار و ۳۰۰ نفر را در خود جای داده است. به طور متوسط در هر هکتار محله سجادیه ۱۴۷ نفر سکونت دارند که حدود ۲ و نیم برابر میانگین شهری است.
پنج رفتگر نمونه محله کوشش در پایان حرف‌هایشان درخواستی را با لبخند می‌گویند که به نظر می‌رسد حرف دل همه آنهاست: اگر این مطلب چاپ شود، ما را به کربلا می‌برند؟
به نوشته مهدی سیدی، مزرعه سرگود بین بولوار طبرسی و جاده مشهدـ سرخس، بیرون دیوار شهر، نزدیک گودال خشتمال‌های بعدی و بوستان وحدت فعلی بوده است که اکنون در محدوده محله جلالیه قرار دارد.
محله رضائیه که فاصله کوتاهی تا بارگاه منور رضوی قرار دارد، از قدیم به خاطر نزدیک بودن به حرم امام رضا (ع) یکی از محل‌های مورد علاقه سکونت زائران و مجاوران بوده و به همین خاطر هم بعد از انقلاب رضاییه نامیده شده است.
محله مهرآباد تلفیقی از دو مزرعه قدیمی «مهرآباد» و «خدربیک» است. گرچه مزرعه خدربیک از لحاظ پیشینه تاریخی قدیمی‌تر است، مزرعه مهرآباد معروف‌تر بوده است. این مزرعه قدمتی دستکم صد و سی ساله دارد.
زکریای ۸ کوچه‌ای در محله رضاشهر است که بخشی از کاربری آموزشی محله در آن قرار دارد. در این کوچه شش‌متری سه کاربری آموزشی و متنوع هنرستان، دبیرستان و دبستان قرار دارد که هر سه آنها دخترانه هستند.
یک استخر بزرگ در میدان سرلشکر مظاهری بود که به آن سیل‌بند می‌گفتند، خیلی‌ها برای شنا به اینجا می‌آمدند، غافل از اینکه این استخر مانند باتلاق آدم‌ها را در خودش فرومی‌کشید. سال ۱۳۷۵ چهارجوان اینجا غرق شدند.
باتوجه‌به اینکه سنگ قبر‌های یافت‌شده در اطراف گنبد سبز، مربوط به قرن هشتم و نهم قمری هستند، چنین به‌نظر می‌رسد که باید کاربری گورستان را برای گنبدسبز و اطراف آن، معطوف به همان دوره بدانیم.
حلوائی از روستا‌های قدیمی شمال شرق مشهد محسوب می‌شود که امروزه تقریبا وارد محدوده شهری شده است. وجه تسمیه آن معلوم نیست. واژه «حلوا» معمولا به معنای شیرینی گرفته می‌شود.
حدود شصت‌سال پیش، زمین‌های خیابان قائم‌۸ برای کارگر‌های شهرداری قطعه‌بندی شد. معبر ابتدا شصت‌متری بود و پر از زمین‌های رها‌شده. از همان ابتدا این معبر به نام قائم (عج) نام‌گذاری شد.
سیدعلی خراشادی‌زاده تعریف می‌کند: آن‌زمان دومغازه بیشتر در کوچه‌مان نبود. یکی مغازه حاج‌صفر موتورساز و دیگری علی‌آقا بقال. همیشه مقابل مغازه حاج‌صفر دروازه فوتبالمان به راه بود. او با بازی ما مشکلی نداشت.
مسجد امام‌محمدباقر (ع) در طبرسی‌جنوبی ۳۸ بزرگ‌ترین بنای مذهبی این محدوده است که ۶ دهه پیش از‌سوی واقف خیراندیش، غلامحسین بالندری، احداث و ۱۰ سال پیش با کمک اهالی، تجدید بنا شد.
قصه خیابان دانشگاه را باید از زمانی دنبال کرد که آستان‌قدس تصمیم به ساخت و امتداد خیابان کوهسنگی گرفت؛ مسیری که ساختمان‌های مهمی مانند سینما هویزه، تالار ابن‌سینا و ساختمان دانشگاه علوم‌پزشکی در آن جا گرفته‌اند.
خیابان قائم‌۲۸ معبری کوتاه در محله کوی دکتراست که از یک سمت به خیابان قائم (عج) و از سمت دیگر به خیابان سناباد‌۳۸ و ۴۰ می‌رسد. اینجا یکی از خیابان‌های پرتردد این محدوده محسوب می‌شود.
مهدی نوروززاده می‌گوید: مسجد قائم (عج)، قدیمی‌ترین مسجد محله، با دست خیران محلی ساخته شد. اوایل دهه ۷۰ که تازه به اینجا آمده بودیم، در زیرزمین مسجد، ورزش باستانی کار می‌کردم و پسر کوچکم، علیرضا را می‌آوردم تا مرشدی یاد بگیرد.
فرهنگ ۳۰ معبری فرعی در محله دانشجوست که از بولوار فرهنگ تا حاشیه وکیل‌آباد کشیده شده است و به نام «پرورش» شناخته می‌شود. بخش عمده اراضی این معبر متعلق به فرهنگیان است.
استادیوسفی ۱۲ معبری در محله شاهد است که از سمت دیگر به خیابان شاهد ۶۱ می‌رسد. این محدوده تا سال ۱۳۶۰ جزو محدوده شهری نبوده است و پس از آن کم‌کم وارد بافت شهر شد.
نگهبانان حصار و باروی شهر نخستین ساکنان کوچه «توحید‌۲۶» بودند.
امروزه نام دستجرد برای مشهدی‌ها شناخته‌شده نیست و حتی بسیاری از آنها نمی‌دانند که روی اراضی این مزرعه یا روستای قدیمی سکونت دارند. یاقوت حموی در کتاب «معجم‌البلدان» نوشته: «دهکده‌ای در نوغان توس است و آن را دستجرد می‌گویند.»
محمدحسین خوشنویس هرموقع از معابر محله جنت عبور می‌کند، باورش نمی‌شود که در مدت کمتر از چهل‌سال، خیابان‌های محله‌شان این‌قدر تغییر کرده باشد. او همه دوران کودکی و نوجوانی، مکبر مسجد امام‌حسین (ع) بوده است.