اهالی میگویند زمینهای خیابان استادیوسفی۴ تا پیش از انقلاب و سال۵۵ جزو اراضی کشاورزی بوده و بعد از آن بهتدریج وارد بافت شهری شده است.
این کوچه که اکنون تابلوی «وحدتیک» با زیرنویس «شهید مهدی محبتی» را در ابتدای دیوار خود دارد، در ابتدایِ ایجاد به کوچه «پشتبهره» معروف بود. دلیل این نامگذاری هم قرار گرفتن این کوچه در پشت دیوار یا در لهجه مشهدی «بهره» مشهد بود که روزگاری بر دورتادور شهر کشیده شده بود.
«شهیدچمران»، «صاحبالزمان (عج)» و «بشارت» درکنار «حجت» و «شهید ساداتفریزنی» نامهای قبلی این معبر بوده است. برخی اهالی بهویژه ساکنان قدیمی ترجیح میدهند بهجای این نامهای متغیر، همچنان از نام «مالآباد» برای دادن نشانی استفاده کنند.
خیابان محتشمی در محله احمدآباد از معابر پرتردد است که وجود مطب پزشکان در آن ترافیک بسیاری ایجاد کرده است. ازطرفی، این خیابان، نقطه اتصال خیابان عارف یک به کوهسنگی است، تردد بسیار در آن صورت میگیرد.
تاریخچه شکلگیری معبر الهیه۶ به کمتر از پانزدهسال میرسد. این خیابان در محله الهیه واقع شده است و ساختمانهای آجرسهسانت آن، که در سال۸۹ احداث شده و به بهرهبرداری رسیده است، اولین بناهای آن هستند.
خیابان شاهد ۵۹ از سمت دیگر به استادیوسفی ۸ میرسد و از قدیمیترین معابر قاسمآباد است. این خیابان، یکی از دو مرکز محله شاهد را تشکیل داده و جمعیت زیادی را به خود جذب کرده است.
روایتی مستند از تاریخ و پیشینه محلهای قدیمی در شمال مشهد که دستکم ۴۰۰ سال قدمت دارد.
در کوچه مجلسی شرقی۲۶ با ۲۱۰متر طول، چهاردهکوچه یکمتری طویل وجود دارد که میراث معماری قدیم این محدوده است. در انتهای هر کدام از این کوچهباریکههای طویل، درِ یک خانه به چشم میخورد.
زمانیکه احمدآباد در دل شهر میافتد و کارخانه سرمسازی در آن احداث میشود، کوچهای بین کارخانه و هتل قرار میگیرد که بعدها به نام بابک شناخته میشود.
محله عنصری یکی از محلات تاریخی منطقه ۷ است که در اسناد با نام «دستگرد» و یا «دستجرد» از آن نام برده شده است. این مزرعه که بهاحتمال زیاد باستانی (متعلق به پیش از اسلام) بوده است.
نام «بهره» که مشهدیها به دیوار دور شهر میگفتند، در محدوده پنجراه که نزدیکترین نقطه به آن بود، روی کوچههای زیادی نشسته است.
هویت محله کارگران بهواسطه سکونت کارگران کارخانه نخریسی در سالهای آخر دهه ۵۰ شکل گرفت. در آن سالها بهدلیل نزدیکی این محدوده به کارخانه نخریسی، زمینهایی به رایگان از طرف کارخانه به کارگران واگذار شد.
سکونت مردم مشهد در محله کوشش از اوایل دهه ۴۰ شروع شد، اما هویت این محله از اواسط دهه ۵۰ رنگ گرفت. در آن زمان گاراژهای مشهد از خیابان امامرضا (ع) به محله کوشش منتقل شدند.
محله کوی پلیس، قدمتی ۷۵ ساله دارد. این محله بهدلیل سکونت کارکنان ژاندارمری وقت و همچنین احداث یکی از اولین دفترهای پلیس آگاهی مشهد در آن، در میان مردم به کوی پلیس مشهور شد است.
شهرک عسکریه با ۱۹ هکتار وسعت کوچکترین محله مشهد است. تراکم جمعیت در این محله حدود ۲۴۴ نفر در هکتار است که از یک محله شلوغ و متراکم خبر میدهد.
محله خلج نزدیکترین فاصله شهری را تا ارتفاعات خلج دارد که محل کوهنوردی علاقهمندان به طبیعت است. این محله که به همین دلیل بهنام این ارتفاعات خوانده میشود.
نام این محله از قدیمیترین مسجد محدوده کوی سیدی گرفته شده که هنوز تنها مسجد این محله است و در سال ۱۳۵۷ توسط اولین ساکنان در محدوده سیدی ساخته شده است.
شهرک ابوذر قبل از انقلاب اسلامی ساخته و بعد از انقلاب تکمیل شده و نزدیک به ۲۵ سال است که در محدوده شهری است. در ابتدا زمینهای این محله به فرهنگیان واگذار شد.
محله قائم تا پیش از الحاق کوی سیدی به مشهد، بخشی از این کوی بود و هویت جداگانهای نداشت و از سال ۱۳۹۱ بهنام محله قائم شناخته میشود.
محله یا کوی سیدی در حدود دهه ۳۰ بیابانی در اطراف مشهد بود. مرحوم سیدمحمود سیدی، فردی بود که با حفر چاه آب و ایجاد باغ برای آبادکردن این محدوده اقدام کرد.