نوغان ۱۴ با نام کوچه پله معروف بود؛ کوچهای که هفت پله خاکی داشت و با اجرای آسفالت، بیشتر حالت شیبدار پیدا کرد.
کوچه وکیلآباد ۶۲ را به نام «مسجدالاقصی» میشناسند. وجه تسمیه این معبر، مسجدی است به همین نام. سکونت در این محدوده از بولوار وکیلآباد به نیمقرن پیش برمیگردد.
با سروسامانگرفتن گودال بزرگ فخار و تبدیلشدنش به پارک و فضای سبز، معابر دوروبر هم طعم داشتن یک محیط زیبای سرسبز را میچشند.
کوچه دلافروز یا حسینباشی ۱۲ از معابر قدیمی محله حسینباشی است. قدیمیها آن را به نام «کوچه مسجد» میشناسند.
نوغان ۵ در گذشته به کوچه چهل خانه معروف بود، زیرا فقط چهل پلاک مسکونی در آن وجود داشت. این کوچه طولانیترین فرعی نوغان بود.
خیابان شهید ثنایی، یکی از معابر فرعی محله امیریه، واقع در بولوار عصمتیه است که از کوچه عصمتیه۳ آغاز میشود و تا تقاطع بولوار سجادیه ادامه دارد؛ دیوار هنرستان کشاورزی شهید یوسفی در این معبر کشیده شده است.
کوچه حجاب ۹۲ معبری است در محله حجاب که یک شاخصه مهم دارد؛ در این کوچه، بیشترین تعداد مجتمع با بلوکهای فراوان ساخته شده و جمعیتی بیش از ۹ هزار نفر را در خود جای داده است.
درست در نخستین کوچه بعد از چهارراه مقدم که تابلو وحدتیک را دارد، هنوز هم میتوان بوی قدیم را استشمام کرد.
مهمترین عنصر هویتی کوچه ثبت، خیریه «عمید صفوی» است که بیبیفاطمه، دختر ارشد سیدعبدالله رضوی، معروف به «میرزای ناظر» وقف کرده است.
اهالی کوچه طالقانی ۲ مثل ساکنان کوچههای مجاور دلخورند از اینکه بین دو بافت شهری ساکن هستند، اما هنوز نام روستا را یدک میکشند. این معبر نزدیک کوره آجرپزی قرار دارد.
در ابتدای کوچه آبکوه یک، باغ بزرگی معروف به «مش ممدلی» قرار داشت؛ او مشهدی محمد علیانی بود و در گویش عامیانه مردم «مشممدلی» خطاب میشد
اردیبهشت که میشود، در حاجیآباد، زیبایی را میبینیم و خنده را میشنویم. درختان، سرسبز و پرتوت است و اهالی با نشاط به توت جمعکردن مشغول هستند.
«باباکوهی» شهرت مردی است به نام «برات مومنی» که سال ۱۳۱۱ متولد شده است. او نخستین شهروندی است که در غاری در کوه انتهای هفت تیر، سکنی گزیده است.
خیابان پیروزی۸۱ که از سوی دیگر به وکیلآباد۶۸ میرسد، چهار کاربری آموزشی، تجاری، فضای سبز و درمانی دارد.
اولین ساکنان کوچه ثامن۶، خانههای خود را با دست خالی و بدون آب و برق و گاز ساختند.
کوچه امت یک (شهید علیاکبر زوار کاریزی) را به همدلی و وحدت ساکنانش میشناسند. همسایهها هوای هم را در خوشی و ناخوشی دارند و به هر بهانهای دور هم جمع میشوند.
چون انتهای بولوار شهید مفتح به بزرگراه شهید بابانظر متصل میشود، محل تردد بسیاری از خودروهاست. جای تعجب است که این خیابان تابلویی برای معرفی ندارد.
«طرخ نقی» قدیمیترین نامی است که از دل خاطرات ریش سفیدان محله آب و برق استخراج شد.
کوچههای طالقانی تا پنجاهشصت سال قبل گندمزار و غیرمسکونی بودند، بهطوریکه بلندیهای کوهسنگی بهراحتی از اینجا دیده میشد.
کوچه شهید قانع ۲۰ یکی از چند معبر مقابل زندان مرکزی مشهد است که البته از مشکلات ناشی از این مجموعه بیبهره نبوده است. این کوچه از معابر فرعی محله تربیت است که وجود زورخانه پاسارگاد ظرفیت ویژه آن است.