کلاس کامپیوتر، خیاطی و کلاسهای هنری مانند خطاطی و سفالگری برای کودکان در مساجد عمار یاسر برگزار میشود. این مسجد صرف نماز خواندن نیست و اصول «دوباره زندگی» را به بانوان محله آموزش میدهد.
بزرگ هیئت فاطمیون، حاج آقای علیایی بود که با پسرانش در روز ولادت امام زمان (عج) در سال ۸۶ هیئت را برپا کرد و از آنجا که دوستان خوبی بودند و روش دعوت آنها به هیئت جذاب بود، او هم هیئتی شد.
هفتادوشش سال ملای قرآن هیئت شاهزاده علیاصغر (ع) بود. حالا یکیدوسال است بهدلیل کهولت سن کمتر میتواند به هیئت برود. شهادت پسرش محمدتقی طوری رقم خورد که گویی زندگی او با حضرت علیاصغر(ع) گره خورده است.
یکی از دو بانی اصلی هیئت جاننثاران علیبن موسیالرضا(ع)، سید محمدباقر بوستانی سروش است که با وجود سن زیاد هنوز برای هیئت خود را سرپا نگه داشته است.
سال ۸۷ چند نفر از بچههای محله کنه بیست دور هم جمع شدند و هیئت «آلیاسین» پا گرفت و روزبهروز بزرگتر شد و سرزندگی بیشتری به مسجد ابوالفضلی (ع) محله داد. مسجدی که تا پیش از آن، کمتر شناخته شده بود.
موکبی که فاطمیه امسال برای چهارمین سال متوالی در پارکینگ بوستان ارم، برپا شده، نشانهای از قدرشناسی محمدمهدی ابراهیمپور و رفقایش در هیئت منتظران ظهور به حضرت زهرا(س) است؛ ماجرا به زمانی برمیگردد که گرهی بزرگ از زندگی محمدمهدی باز شد!
در حدود یکدههای که جلسه قرآن در خانه حاج محمداسماعیل قندری برقرار بود، چندین نسل از اهالی محله وحید روخوانی و روانخوانی قرآن را از ایشان یاد گرفتند.
هیئت بینالحرمین با همت مجید فاطمی امام جماعت مسجد امامحسین (ع) درسال ۱۳۸۰ برپا شده است. دراین هیئت احساس و عقل با هم درآمیخته شده تا جوانان با شور و شعور حسینی آشنا شوند.
این گروه کارشان این است که بگردند توی محله و مشکلات را حل کنند؛ انگار اولویت زندگیشان همین شده است که گرههای زندگی دیگران را با همان کموزیادی که خودشان دارند، باز کنند؛ از تهیه جهیزیه تا جمعوجور کردن دورریختنیها.
سیداحمدحسینی موسپیدکرده مجالس امامحسین(ع) و خودش سالها هیئتدار بوده است. میگوید: همه مراسم هیئت در خانه خودم برگزار میشد اما ازآنجاکه خانه خیلی قدیمی است،مناسب حضور هیئت بزرگ نیست.
مراسم شاهحسینگویان مربوط به هیئت منتظران بقیهالله (عج) متعلق به آذربایجانیهای مقیم مشهد است. در این مراسم سوگواران در دهه اول محرم شمشیر به دست، فاصله خیابان امام رضا (ع) ۲۸ تا حرم مطهر را میپیمایند.
سال ۸۳ بود که «حاجی چوبی» سنگ بنای «هیئت جوانان قمر بنیهاشم (ع)» را بنا نهاد. وجه تمایز این هیئت با هیئات دیگر این است که هر سال محرم که میشود، ۱۷ طبلزن خوزستانی دعوت میشوند تا محفل عزاداری را رونق ببخشند.
در گذشته زمین کانون، آسیابی بوده است برای آردکردن گندمها. صاحبش آقای نوغانی اوایل جنگ، اینجا را برای پایگاه بسیج اهدا میکند و با مشارکت مردم این ساختمان بنا میشود. بسیاری از ۲۲ نفر شهید محله ساخت و گچکاریاش را انجام دادهاند.
در قدیم همه فامیل مجلس روضهخوانی داشتیم بهطوریکه از روز اول تا آخر ماه، هر روز مجلس روضه را یک خانواده برگزار میکرد. مادربزرگم پنجشنبههای اول ماه روضهخوانی داشت و مادرم پنجشنبه دوم ماه.
سابقه فعالیتهای کانون فرهنگی مسجد جواد الائمه (ع) به قبل از انقلاب برمیگردد درست زمانی که جانباز شهید کربلاییرضا رجبپور به عنوان یکی از بزرگان محل، سردمدار گروه بود.
جواد رعنایی از آندسته نوجوانهاست که دو تابستان پیاپی را بهجای تفریح، با چاشنی مهارت پشت سر گذاشته و از دل این تجربه، درسهای تازهای برای آیندهاش آموخته است.
مسجد پل سنگی، طبق روایتی که اهالی از پیشنماز قدیمی، مرحوم حاجسیدمحمدرضا بختیاری، نقل میکنند، نام خود را از سنگ بزرگی گرفته است که برای عبور مردم از گذرگاه آبی نوغان قرار داده شده بود. این سنگ، پایهای برای هویت تاریخی مسجد شد.
سه کاسب خوشنام خیابان شیخ صدوق، اخلاق و اعتقادات مشترکی دارند و همین شباهتها، ریسمان رفاقتشان را با گذشت سالها از آغاز همسایگی، محکم نگه داشته است.
کرونا که شد، گروهی از همسایهها، هیئت عشاقالحسین (ع) را در بوستان سرو راه انداختند تا چراغ عزاداریهای محرمصفر روشن بماند و حالا بعد از ششسال، این روضهها همچنان در این بوستان برپا میشود.
قصه این ایستگاه صلواتی به دوازدهسال پیش باز میگردد؛ اعضای هیئت قاسمبنالحسن (ع) همچنان با ابتکارهای ناتمامشان دامنه برنامههای هیئت را به فراتر از حریم مسجد، کشاندهاند.