مادر شهیدان رضوی میگوید: همیشه با خودم میگفتم: آخر این باران سر ما هم خواهد بارید و یکی از بچهها ممکن شهید شود، بهخاطر همین آمادگی که از قبل داشتم، وقتی که خبر شهادت بچهها را دادند، گریه نکردم و هیچکداممان هم لباس سیاه بر تن نکردیم.
منطقه ۷
مهمترین ورودی و سبزترین منطقه مشهد
قرار داشتن رباط و ایوان هشتصدساله طرق در منطقه ۷ نشان میدهد که این منطقه در طول تاریخ نقش پذیرایی از زائران حضرترضا (ع) را برعهده داشته است. امروزه نیز بیش از ۶۰ درصد زائران و مسافران از این منطقه وارد مشهد میشوند. اهالی این منطقه در دهه آخر صفر با برپایی ایستگاههای صلواتی، نقش میزبانی را به شایستگی ایفا میکنند. قرار گرفتن پارک جنگلی طرق، منطقه گردشگری هفتحوض و باغ گیاه شناسی در منطقه ۷، این نقطه شهر را سبزترین منطقه مشهد کرده است. بازارهای ۱۷ شهریور و اماکن اقامتی بخش دیگری از هویت گردشگری منطقه ۷ را شکل میدهد. باغ خونی، تپه نادری، کاروانسرای باباقدرت، آبانبار حوض برجی و بازار رضا (ع) ازجمله ظرفیتهای هویتی این منطقه است. فرودگاه، نهادهای نظامی مانند نیروی هوایی، پدافند هوایی و پادگانهای نظامی این منطقه را راهبردی کرده است. بوی مشمئزکننده کارخانه کمپوست در ورودی شهر، فراوانی زمینهای رهاشده آستانه و مشکل سنددارشدن خانهها از معضلات منطقه ۷ است. در مساحت ۴۷۴۲ هکتاری منطقه ۷ شهرداری مشهد ۲۵۷ هزار نفر زندگی میکنند.
محمدمهدی موسوی هرشب همراه خانواده در اجتماعات مردمی شرکت میکند. گاهی پرچم دستش میگیرد یا کنار موکب مشغول نقاشی پرچم میشود، گاه لیوان میشوید و به نظمدهی مسیر کمک میکند. او از سالهای کودکی پای ثابت مسجد بوده است.
داستان نجمه شایستهپالیزان از یک مسابقه ساده در ماه مبارک رمضان شروع شد، اما تقدیر همیشه با او مهربان نبود. کرونا همه محفوظاتش را گرفت و او را دوباره در نقطه آغاز نشاند. بااینحال، نجمهخانم تسلیم نشد؛ از دوسالونیم قبل شروع به حفظ دوباره قرآن کرد.
محسن فریمانی، داور مشهدی فدراسیون را همه در مستطیل سبز میشناسند. وی از سال ۶۸ فعالیت حرفهای خود را در زمینه داوری آغاز کرده و تاکنون شاهد قضاوتهای خوب او در بازیهای مختلف لیگبرتر فوتبال بودهایم.
در خیابان دلدار۶، همسایهها جنس همسایگیشان متفاوت با سایر آپارتمانهاست. شاید عمر همسایگیها به دو یا سه دهه نرسد، اما آنها تلاش کردهاند که مانند گذشته دور هم جمع شوند، از زندگی در محیط آپارتمانی لذت ببرند و با یکدیگر خاطره بسازند.
جواد، پسری دریادل بود که در ناوشکن دنا خدمت میکرد؛ جاییکه برایش میدان غیرت و وظیفه بود. مرضیهخانم از آخرین خداحافظی میگوید: بار آخر تا دم در رفت، برگشت و از دخترمان خواست یک لیوان آب بیاورد. نوشید و گفت «این هم شربت شهادت.»
ریحانه نجیبنژاد از سهسالگی ژیمناستیک را شروع کرد و بعد از مدتی این رشته را رها کرد. او دوباره ژیمناستیک را از سر گرفته و دو مقام اول استانی و یک مقام اول گروهی در سطح کشور به دست آوردهاست.